vrijdag 22 juli 2016

Kun je tijd inhalen?

In juni heb ik flink wat extra uren gewerkt. Het was voor een leuk project, maar er ging behoorlijk wat tijd in zitten en de werkstress was hoog vanwege de deadline. Die extra uren werkte ik op maandag en vrijdag - de dagen dat ik niet naar kantoor ben -, zodat ik er was als de kinderen vrij van school waren. Die uren mag ik uiteraard compenseren en ik mijn leidinggevende zei dat ik het wel van het verloftotaal van de zomervakantie kon aftrekken.
Maar wat gebeurt er: ik ging eens een uurtje eerder weg zodat ik nog snel een boodschap kon halen, kwam een half uurtje later omdat manlief de kinderen niet naar school kon brengen, of compenseerde het met een margedag. Ook verrekende ik het met mijn wekelijkse uurtje verlof (ik neem een uur verlof per week zodat mijn werkuren aansluiten bij de schooltijden). En nu het tijd is om het zomerverlof in te dienen, heb ik alle uren al gecompenseerd!

Hiermee waren al die overwerkuren bijna ongemerkt verdwenen. Uren die ik normaal gesproken aan mijn huishouden zou besteden en aan mijn schrijfwerk. Administratief zijn alle uren verantwoord, maar die tijd is 'verdwenen' en mijn huishouden is nog niet bijgewerkt en mijn schrijftijd komt ook niet terug. Dat zette me aan het denken of je tijd in kunt halen.

Het is mij steeds duidelijker dat je zorgvuldig moet afwegen waar je je tijd aan besteedt. Ik wil daar in ieder geval zorgvuldiger mee omgaan. Nog zorgvuldiger dan ik de laatste jaren al doe. Er waren namelijk jaren dat ik altijd bereikbaar was voor kantoor, me in onmogelijke bochten wrong om voor bezetting te zorgen, bij zieke kinderen te zijn en toch mijn werk af krijgen, of aanwezig te zijn bij gelegenheden (de universitaire gemeenschap stikt van de gelegenheden, workshops, bijeenkomsten - je kunt er een dagtaak aan hebben). Maar inmiddels bewaak ik mijn gezinstijd veel meer. Nu merk ik dat het tijd is om nog een stapje verder te gaan en nauwkeuriger te bepalen waar ik zélf behoefte aan heb. De spreuk over 'dat wat je aandacht geeft, groeit'  komt steeds bij me op. Ik help heel veel mee op school, maar wil ik meer van dat soort werk? Als ik extra hard werk op kantoor heb ik het dan daarna makkelijker of begint er dan weer gewoon iets nieuws? Dus: leveren al die inspanningen iets op voor het grotere geheel of begint het gewoon weer opnieuw?

Die denkwijze pas ik nu overal toe (een beetje gek wordt een mens er wel van ;-)).  Zo was ik begonnen in het boek Het verborgen leven van bomen. Een heel interessant thema. Hoe bomen communiceren met hun wortels en hoe bomen in natuurbossen elkaar steunen. Een bos is als een familie dat voor elkaar zorgt. Het boek is geschreven door een Duitse houtvester (zo'n mooi woord - wist niet dat dat beroep nog bestond) die gefascineerd was geraakt door het leven van bomen. Maar een houtvester is nog geen schrijver....
Hoe interessant de materie ook is, ik vond zijn schrijfklank oersaai. Nu ben ik een zeer plichtsgetrouwe lezer en lees altijd een boek uit, maar met mijn nieuwe inzichten, dacht ik 'alle uren die ik nu nog aan dit boek ga besteden, krijg ik niet terug en gaan ten koste van de tijd die ik kan besteden aan het lezen van een boek dat me wel boeit.' Toen ik me probeerde te herinneren wat ik van het boek had opgestoken, kwam ik tot de conclusie dat vrijwel niets van wat de schrijver mij had verteld, bij me was blijven hangen. Dus ging het boek terug naar de bibliotheek.

Tegelijkertijd zie ik een opvallend verband met geld. Geld kun je ook maar een keer uitgeven. Geef je het uit aan materiele zaken of uitstapjes dan is het geld weg. Maar stop je je geld in de aflossing van je hypotheek of je lening of in dubbele beglazing of in een opleiding, dan genereert dat geïnvesteerde geld meer geld.

Bij de moonchallenge leerde ik om elke maancyclus een zaadje te planten. Dit zaadje geef je een wens mee (een schrijvend bestaan) om het vervolgens kiemkracht te geven. Ik plantte een heel ambitieus zaadje (volgens mij was het een abrikozenpit, vorig jaar apart gehouden en bewaard met het plan om er een boom van te laten groeien. Een mens moet zijn dromen houden....). Er gebeurde niks. Zoals eigenlijk wel te verwachten was. En ik raakte ontmoedigd. Naast dat ambitieuze zaadje in een potje, stonden de krijgertjes van de AH. Die schoten gelijk uit de grond en had ik daar meer aandacht voor. Ik liet mijn abrikozenpit aan zijn lot over. Ik besteedde er mijn tijd niet meer aan, het groeide immers toch niet en de AH plantjes wel. Die hoefden maar weinig aandacht, die groeiden bijna vanzelf. De tijd die in aan de AH zaadjes heb besteed, had ik beter aan het abrikozenzaadje kunnen besteden. Dat is mijn wijze les van vandaag: je kunt je tijd maar een keer uitgeven. Wees erg zorgvuldig mee.

Fijn weekend alvast!
Warme groet
Anita





Over mijn fascinatie voor 'tijd' schreef ik eerder:
Tijdsbeleving van volwassenen
Tijdsbeleving van kinderen

donderdag 21 juli 2016

Zelf muesli maken - op ayurvedische wijze

De periodes dat ik de ayurvedische reinigingsoep voor het ontbijt (en lunch) neem, wissel ik af met periodes dat ik een warme havermoutpap maak. Die pap maak ik met rijstdrank, niet met koemelk. En een gedroogde abrikoos in stukjes gesneden er door heen. Hoewel mijn spijsvertering een warm ontbijt heel aangenaam vindt, is warme havermoutpap iets wat gevoelsmatig meer bij de winter hoort.

Nu was het geval dat wij afgelopen weekend gingen kamperen, waardoor ik moest nadenken over een alternatief ontbijt. Wel voedend, maar niet eentje waarbij ik eerst 's ochtends nog pap moest staan koken op een primus. Desnoods kon ik brood eten, maar liever niet.

Toen schoot mij te binnen dat in een van mijn ayurvedische kookboeken beschreven wordt hoe je zelf muesli kunt samenstellen. Ideaal! Zowel met yoghurt te eten als met koude melk. Uiteindelijk maakte ik toch nog 's ochtends een beetje melk warm op de primus. Maar dat was zo gepiept. De muesli kookte ik immers niet mee, in tegenstelling tot de havermout, die ik wel meekook.

Dit zit er in:
200-250 gr havervlokken
40-80 gr pompoenzaden
40-80 gr zonnebloempitten
40 gr kokos
30-60 gr amandelen, gehakt
4 dadels, zonder pit, in stukjes
3 gedroogde ongezwavelde abrikozen, in stukjes
5 eetl. gedroogde gojibessen
1 koffielepel kaneel (in het boek staat 2 eetlepels, dat deed ik de eerste keer ook, maar dat vond ik véél te veel)
1 theelepel gemalen venkelzaad

Serveren met haver- of rijstmelk. Als je helemaal luxe wilt, dan kun je in je bord nog wat honing of bessen erbij doen, maar zonder is het al rijk gevuld genoeg.

De ayurveda onderscheidt drie lichaamstypes. Voor elk type werkt de spijsvertering anders:
vata - voor vata is muesli meestal niet geschikt, maar je kunt het wel eten als je zorgt dat de melk lauwwarm is. Geen dadels en abrikozen, maar verse bessen.
pitta - week de amandelen om de verwarmende eigenschappen te verminderen
kapha - vervang de havervlokken door roggevlokken en de kokos door 3-4 el lijnzaad


Mijn kinderen noemden het hamstervoer en hielden zich er verre van  :-).


dinsdag 19 juli 2016

Bewuster leven - Het sociale leven

Je eigen leven bewuster invullen kan al een uitdaging op zich zijn, maar hoe ga je er mee om in het sociale leven? Hoe kun je je eigenheid bewaren, trouw blijven aan wat je opvattingen over consumentisme, gezond eten, opvoeding en je geen spelbreker voelen of je geroepen voelen om je te verdedigen of te verantwoorden?

Dat is een lastige, waar niet alleen ikzelf, maar ook anderen mee te maken krijgen.  Zo las ik bij een blogger dat zij met een ander gezin op vakantie was en in de situatie belandde dat het andere gezin over haar budgetten ging beslissen –  weet helaas niet meer bij wie) en de kwestie van hoe je trouw kunt blijven aan je nieuwe levenswijze kwam ook naar voren in een reactie op een van mijn eigen blogposts.

Jullie herkennen denk ik wel uitspraken (al dan niet op mijzelf van toepassing) als:

Gebruik jij geen droger?!
Oh nou, ik wil geen harde handdoeken hoor, ik hou van lekker zacht.

Gaan jullie niet op vakantie?!
Oh nou, ik moet er echt even tussen uit, anders heb ik geen vakantie gevoel.

Dragen jouw kinderen tweedehands?!
Oh nou, mijn kinderen hoeven dat echt niet hoor.

Of de andere kant op geredeneerd:
Oh, heb je een nieuwe fiets voor je kind gekocht?!
Nou, die van mij krijgen gewoon een tweedehandse hoor. Als je even op tijd begint te zoeken, dan kun je heel goed slagen.


Wat er in zulke uitspraken besloten is, is oordeel. En hoewel ik het niet wil, toch merk ik dat ik in de verdediging schiet of mijn handelen ga uitleggen. Eigenlijk wil ik in een gesprek helemaal niet die kant op, want ik hou er altijd een onvoldaan gevoel aan over.

Tegelijk ben ik zelf ook niet vrij van oordeel. Als mensen tegen mij zeggen dat zij van heel eenvoudige dingen houden, dan durf ik dat in gedachten echt wel eens in twijfel te trekken. Ook niet fraai.

Wat volgens mij belangrijk is, is dat iedereen op zijn of haar manier gelijk heeft.
Maar probeer je niet te verbinden met de opvattingen van de ander. Mijn ervaring is als je jezelf gaat verklaren of uitleggen, dat het dan net voelt alsof die mening van de ander een beetje van jezelf wordt. Want de mening van de traditionele consument is behoorlijk dwingend in zijn opvattingen. Ze zijn eigenlijk de echo’s van de reclamemakers. En van die ver-markting van het leven wilde jij nu juist afstand nemen. Zelf hoorde ik nog niet zo lang geleden ook tot die categorie.

Als je je niet verbindt met de mening van de ander, maar er gewoon naar luistert, dan wordt er minder afbreuk gedaan aan jouw eigen opvattingen. Jouw opvatting blijft van jou en die van de ander blijft van de ander.



Ik kwam een mooie wijsheid tegen van Boeddha die ik hier heel erg bij vindt passen.

Op een dag liep Boeddha door een dorp.
Een zeer boos en onbeschofte jonge man kwam hem tegemoet 
en begon hem te beledigen.

"Je hebt niet het recht anderen te onderwijzen. Je bent zo dom als iedereen. Je bent niets anders dan nep.", schreeuwde hij.
Boeddha werd niet verstoord door deze beledigingen. In plaats daarvan vroeg hij de jonge man : "Als je een cadeau voor iemand koopt en die persoon neemt dat cadeau niet aan. Aan wie behoort het cadeau?"

De man was verbaasd dat zo'n vreemde vraag die gesteld werd en beantwoordde de vraag met : "Het zou van mij zijn, omdat ik het cadeau gekocht heb."
De Boeddha glimlachte en zei: "Dat is juist. En dat is precies hetzelfde met je boosheid. Als je boos op me wordt en ik niet daardoor beledigd ben, dan is het de boosheid die op jezelf terugvalt. Je bent dan de enige die er ongelukkig door wordt. 

[de anekdote gaat nog verder, maar tot aan hier vind ik ‘m het meest krachtig]


Consequent

Lang niet altijd ben ik consequent. Soms kies ik voor mijn portemonnee, soms kies ik voor duurzaam. Voor mijn gezin koop ik nog zelden frisdrank, maar voor visite wel. Als ik op visite ga probeer ik me te beperken tot hapjes die geschikt voor mij zijn, maar ik sla niet alles af. Ik denk dan maar aan het advies van Tara Stiles dat je vooral moet waarderen wat je gastheer/gastvrouw voor je geregeld heeft. Soms kan ik een dagje met vrienden of familie wel beïnvloeden (door af te spreken dat we zelf de lunch meenemen bijvoorbeeld), maar soms zal dat niet lukken. Dan moet ik mijn verlies nemen.

Nou ja, eigenlijk kan ik er nog veel meer over zeggen, maar ik laat het hier maar bij. Dan heb ik een volgende keer ook nog weer wat.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...