donderdag 26 maart 2015

Draai de tijd terug

Om verschillende redenen zullen Gemma en Ellie onze enige kinderen zijn. Iets met leeftijd, beperkte kansen, verhoogde risico’s en je zegeningen tellen.
Dat maakt dat alle fases voor ons zowel de eerste als de laatste fase zijn. We hebben dan wel twee kinderen, maar ze zitten in dezelfde leeftijdsfase. Wat geweest is, komt nooit weer terug. Een keer zwanger, een keer bevallen, een keer de baby fase, een keer de eerste verjaardag, een keer de eerste stapjes, een keer de eerste woordjes, een keer voor het eerst naar de kapper, een keer de eerste schoentjes, een keer voor de eerste keer sneeuw zien, een keer voor het eerst de zee zien, een keer voor het eerst naar school. 

Dat stemt mij vaak weemoedig. Het ging allemaal zo snel, er is geen kans om het over te doen. Dat zou ik soms zo graag willen. Nog een keer hun gewicht op mijn arm voelen, nog een keer ruiken hoe ze roken. Nog een keer mijn duim over hun wangetjes.
Nog een keer overnieuw. En het dan goed doen.
Vadertje tijd, mag het nog een keer overnieuw? Nog een keer en dan niet mijn geduld verliezen, nog een keer en dan niet iets van ze verlangen waar ze nog niet aan toe zijn of juist eerder iets van ze verlangen omdat ze er al lang aan toe waren. Nog een keer en dan niet dat ene gebaar maken of die woorden zeggen waardoor ze zich afgewezen voelen. Nog een keer en ze dan maar gewoon laten zijn wie ze zijn en er een keer niet bovenop zitten. Nog een keer en het dan goed doen.

Elke avond voor ik ga slapen kijk ik hoe ze slapen. Even voelen of ze nog adem halen. Even die bezwete lok haar opzij leggen. Even dat been weer binnenboord doen. Even de dekens over hen heen trekken. Even fluisteren hoeveel ik van ze hou.

Ik droomde. In mijn droom had ik een baby op schoot. Mijn handen onder de breekbare oksels, mijn vingers ondersteunen het wiebelige hoofd. Ik voel in mijn droom het gewicht in mijn handen, vloeibaar en aan mijn handen overgeleverd. De babywarmte, de luierbillen. Een beetje melk dat weer uit het mondje loopt.
Die eerste tijd was prachtig, de meest intense periode. Het is volop leven, op alle fronten…..maar eerlijk is eerlijk….het is niet vol te houden.
Ik werd wakker en opeens vond ik het goed.

Ik zie ze nu staan. Met hun lange benen, gestoken in grote-meisjes laarzen. Zo gezond en zo levenslustig. En ik kijk op de klok. Heb ik maar zo meer dan een kwartier voor mezelf gehad die dag? En heb ik thee kunnen drinken die nog niet koud geworden was en heb ik een tijdschrift artikel in een keer uit kunnen lezen?
De tijd staat niet stil. Gelukkig.
Dat wat toen zwaar was, wordt nu licht.


Liefs Anita


PS:
Er is een prachtige aflevering van de comedy serie Mad About you, waarin echtpaar Paul en Jamie hun baby dochter Mabel in slaap proberen te krijgen volgens de interval methode. Jamie is er van overtuigd dat het haar taak is als ouder om haar dochter te leren zichzelf te troosten door haar te laten huilen. Paul vindt het tegenovergestelde; dat je als ouders je kind moet troosten zodat het weet dat het altijd bij jou terecht kan.
De gehele scène is in een keer opgenomen en speelt zich af voor de slaapkamerdeur van hun dochter, wat de aflevering acteertechnisch ook nog eens heel bijzonder maakt.
Het is een prachtige aflevering over hoe ouders worstelen met het beste willen doen voor hun kind, bij vlagen is het hartverscheurend. Ik moet er altijd bij huilen in ieder geval.

Jamie: Ik denk dat dit goed voor haar is
Paul: Ik zie dat niet
J: op de lange duur
P: ik zie geen lange duur
J: ze moet zichzelf leren troosten
P: tuurlijk….waarom eigenlijk?
J: wat moet ze anders als ze drie is en een joch steelt haar driewieler? Of als ze 15 is en een jongen zegt dat hij liever vrienden blijft. Of als ze een 42-jarige manager is met een goed idee en iemand anders strijkt met de eer. Wat moet ze dan doen?
P: huilen?
J: en als ze uitgehuild is?
P: op papa’s buik springen?

Als hun dochter uiteindelijk is slaap is gevallen draaien de rollen opeens om.
Dan moet Paul Jamie overtuigen dat ze er goed aan gedaan hebben.
J: we hebben haar hart gebroken. Nu weet ze dat wij er niet altijd voor haar zijn.
P: we hebben het goed gedaan
J: draai de klok terug

Je kunt hier de aflevering bekijken op youtube.

  










maandag 23 maart 2015

Een kastje per dag: Overbodige uitgaven

In de voorjaarsvakantie had in een verrassing bedacht voor de kinderen. We zouden naar een kindertoneelvoorstelling gaan. Gezellig met de bus naar de stad en dan het echte toneel ervaren. Ik had een reclameposter zien hangen in de stad en het verhaal leek me echt iets voor ons. Zodoende had ik kaartjes gekocht en kondigde op de bewuste dag aan dat we naar een toneelstuk zouden gaan.
Allerlei protest viel mij ten deel 'ik wil thuisblijven!' 'ik wil niet naar het toneel' 'ik wil de hele dag de vloer bedekken met mijn vloerpuzzel'.
Dapper ging ik door met de aankondiging van mijn verrassing....'het toneelstuk gaat over een vuurtoren, het heet De vuurtorenwacht!'
'Is dat met die mevrouw met rood haar?'
-euh
'Die hebben wij al gezien!'
-huh?

Bleek dat het betreffende toneelgezelschap op hun school was geweest. De kinderen hadden de voorstelling dus al gezien. Hadden ze niets over verteld deze keer, terwijl ze best spraakzaam zijn over school.

Daar zat ik dan met mijn kaartjes t.w.v. 30 euro en twee kinderen die eigenlijk liever die dag deden wat ze zelf wilden, maar tegelijk ook al lieten blijken dat ze die dag knap humeurig zouden gaan worden.
Eigen schuld; ik predik altijd dat ik dergelijke uitjes op korte termijn wil plannen en niet ver in het voren. Nu had ik dat wel gedaan en had ik mezelf klem gezet. Bovendien hou ik zelf ook helemaal niet van verrassingen.
Uiteindelijk gingen we toch. Ellie beargumenteerde dat zij de voorstelling nog wel een keer wilde zien en dat mama 'm nog nooit gezien had, dus het was twee tegen een.
Ik heb trouwens nog geprobeerd de kaartjes via de facebookgroep moedersingroningen door te schuiven, maar daar werden al meer kaartjes aangeboden ;-)

Het bleek een leuke voorstelling, maar het punt van mijn verhaal is, is dat het een uitgave was die niet perse nodig was. Zo'n uitgave waarvan je achteraf zegt dat je 'm jezelf had kunnen besparen. Want als ik niet zo plannerig die kaartjes van te voren had besteld, had ik die dag de vrijheid gehad om òf te proberen (goedkoop) kaartjes te krijgen òf iets alternatiefs te gaan doen wanneer de kinderen daar zin in hadden gehad.

Overbodige uitgaven
Jaren geleden heb ik bijgehouden hoeveel ik per maand uitgaf aan wat achteraf overbodige uitgaven waren. Het was volgens mij nog in het gulden tijdperk en ik kwam al snel op 20 gulden per maand.
Ik vond dat toen nogal schokkend. Want met een beetje meer kritische blik viel er dus op maandbasis 20 gulden te besparen.
Nu moest ik er weer aan terug denken. Het ging destijds nog om guldens, maar nu kun je daar zo euros voor in de plaats zetten.

Het ging altijd om items die op zichzelf niet zo duur waren, maar achteraf gezien vermeden hadden kunnen worden. Spullen die in een opwelling gekocht werden, of spullen die iets moesten vervangen wat ik kwijt was (maar al snel daarna weer terugvond), spullen die ik kocht omdat ik niet goed vooruit gepland had, spullen waarvan ik achteraf vond dat ik er best zonder had gekund.

Bijvoorbeeld:
-flesje water en snacks bij het tankstation, omdat we op pad gingen zonder goede voorbereiding
-een boek, omdat ik zo nodig dacht het meteen te moeten lezen en niet kon wachten tot het beschikbaar was bij de bibliotheek
-verjaardagscadeaus die duurder uitvielen omdat ik te weinig tijd had genomen om naar een mooi maar voordelig cadeau uit te zien en dus maar snel snel iets kocht wat eigenlijk te duur was.

Dat zijn een beetje de items die me zijn bijgebleven van jaren geleden.
Maar ook nu heb ik nog uitgaves waarvan ik eigenlijk wel had kunnen weten dat het echt geen langdurig succes zou worden.
Bijvoorbeeld de plant genie. [klik voor het logje] Leuk bedacht hoor, die waterbollen, maar er zijn al een paar stelen afgebroken en eerlijk....ik vond het teveel gedoe om ze steeds bij te vullen. Als het rietje verstopt raakt, dan blijft het water in de bol staan, maar verdroogt de plant alsnog. Doe maar weer gewoon de ouderwetse gieter.

En het kleurboek van Afke's tiental was ook heel leuk, maar het ligt er nog net zo bij als de laatste keer en is dus typisch een aankoop waar ik echt wel zonder had gekund.

Goed voornemen
Het waren dure weken de afgelopen weken. Extra uitgaven voor de auto en voor school en nog wat zaken meer. En wanneer het allemaal sneller gaat dan ik bij kan houden, dan raakt het hek een beetje van de dam.
Zodoende hebben wij ons voorgenomen om de hele maand april niets te kopen wat niet noodzakelijk is. We hebben het ook tegen de kinderen gezegd, dan wordt het een gezamenlijk doel. Ik ben heel benieuwd tegen welke uitdagingen wij aan gaan lopen. Om er alvast een beetje aan te wennen beginnen we al vandaag, dan pakken we de laatste dagen van maart ook nog mee.

Wish me luck!