vrijdag 24 juni 2016

Tropenjaren

Alle clichés zijn waar.
De eerste jaren met kinderen zijn tropenjaren.
Zeven intensieve en zware jaren, waarvan de eerste vier jaar het allerzwaarst.

Ik was niet moe, ik was niet uitgeput, nee ik was ver voorbij de uitputting.
Sinds een tijdje merk ik dat ik het tot ’s avonds elf uur vol kan houden en dan Gewoon Vermoeid naar bed ga. En de volgende ochtend (min of meer) uitgerust weer opsta.  Dat ik niet met brandende ogen van uitputting en een lijf dat aan alle kanten zeer doet om  10 uur uitgeput in slaap val. En dat je dan al lang blij was dat het bed niet afgehaald was waardoor je jezelf nog weer door de klus van bed opmaken moest heen slepen.

Eenzaam was het ook.  Emotioneel eenzaam. Steun bij andere moeders? Ik heb in mijn donkerste tijden in een praatgroep gezeten voor moeders die in de veiligheid van een kleine groep lotgenoten hun diepste worstelingen konden delen(mijn huisarts dacht dat ik daar gebaat bij was). Een van de vrouwen vond dat ik ‘wel heel onaardig’ was over mijn teleurstelling over de rol die mijn man in het hele opvoeden en ondersteunen vervulde. Ik leerde er van dat ik beter mijn eenzaamheid voor me kon houden als ik me niet nog eenzamer wilde voelen.

Sociaal eenzaam was het ook. Mijn kinderen zijn inmiddels wat zelfstandiger, maar ik zie het om me. Op een feestje, in een groot gezelschap. Wie geen kleintjes heeft zit gezellig met elkaar te kletsen, heeft de vrijheid om even naar een andere tafel te lopen. Wie kleintjes heeft, scharrelt achter het kleintje aan, loopt flesjes warm te maken, moet gesprekken onderbreken om luiers te verschonen, of troostkusjes te geven, moet naar een stille plek lopen om kinderen die overstuur troost en rust te geven. Manlief heeft zich al snel uit de voeten gemaakt en zit bij te praten met anderen en heeft het duidelijk naar zijn zin. Jij hangt er maar een beetje bij in gezelschap.

Ik las een stukje van een moeder van een drieling in het Meerlingen Magazine. Zij schreef recht uit het hart over de eerste 7 jaar met haar drie kinderen. Ze raakte me er heel erg mee. Vooral toen ze zei dat ze haar man vervloekt had.
Van nul naar twee (laat staan drie) baby’s legt een enorme druk op jezelf en op je relatie. De ernstige complicaties die ik had in de zwangerschap maakten dat we met een achterstand begonnen aan de babytijd. Ik geloof niet dat Michel zag welke strijd ik leverde. Waarschijnlijk omdat hij teveel in beslag genomen was door zijn eigen strijd. Ik heb op hem gescholden en ik heb gehuild en gedacht dat het makkelijker was om alleen verder te gaan. Even zoveel keer had ik intense dromen waarin ik hem smeekte om niet weg te gaan. Die dromen waren mijn houvast.

Ik deed eens mee aan een kennismakingsles mindfulness. Een van de oefeningen was om van je ergernissen, kwetsuren, verdriet, boosheid, frustraties een ballon te maken. Elke ballon stond voor een ding. Vervolgens moest je een voor een die ballonnen loslaten. Mijn ballonnen met dagelijkse ergernissen vlogen zo weg.
Maar de ballonnen met het achterliggende emotionele aspect bleven liggen als een baksteen.

Het wordt lichter na zeven jaar. Ik merk dat er ruimte komt, maar ik merk ook dat het licht juist gaat schijnen op al die zwaarte die er nog ligt. Een berg zwaarte dat ligt te wachten totdat ik het omarm en doorleef. Een berg met pijnplekken van eenzaamheid en onbegrip, afwijzing, teleurstelling, van hulp vragen en het niet krijgen, een eindeloze cirkel van verwijten, het gevoel tekort te komen en afwijzing en tekortschieten. Het licht is nog teer, maar ik heb vertrouwen. Tot aan hier zijn we tenslotte al samen gekomen.



Every little thing, every little thing will be good again
Stars come out, they'll light your way
Soon you're gonna be that girl on the mountain

Heather Nova
Girl on a Mountain

2006 Olympic nat. park

woensdag 22 juni 2016

Handboek voor Schrijvers - en een paar schrijftips van mij

Het werken aan mijn manuscript stagneert een beetje. Een beetje boel. 
Voor wie nieuw is op dit blog: in 2012 stelde ik mezelf de uitdaging om een moord mysterie te schrijven – een lang gekoesterde wens -. In 165 dagen verspreid over twee jaar voltooide ik Moord in Blair House op het gelijknamige blog Moord in het Blair House. Het verhaal heb ik inmiddels van het blog gehaald, omdat het niet meer goed voelde om het openbaar daar te hebben staan, maar het blog is nog steeds toegankelijk.

Af en toe pak ik het manuscript weer op, corrigeer een paar pagina’s en dan blijft het weer liggen. Gek genoeg weet ik precies wat er aan verbeterd moet worden, maar het lukt me niet zo goed om concreet met die verbeteringen aan de slag te gaan. Tijdgebrek heb ik ook, maar dat kun je niet eeuwig als reden aanvoeren. Ik overdacht de redenen van mijn uitstel. En waarom ik het verhaal in eerste instantie schreef. Ik vroeg me af of het schrijven er van genoeg voor me is. Dat ik er verder niets mee hoef.

Uitstel is afstel?
Weliswaar wil ik me meer toeleggen op het schrijven over persoonlijke en spirituele ontwikkeling, maar zou ik er vrede mee hebben om dan het manuscript voor Moord in Blair House maar te laten voor wat het is? Nee, dat geeft een onvoldaan gevoel, het verhaal is tenslotte al af. Is het onzekerheid en bescheidenheid? Het gevoel dat niemand er op zit te wachten? Dat niemand op mij zit te wachten? Een pijnlijk punt. Als het ware jezelf afwijzen, zodat je het niet van een ander hoeft te horen...zodat het minder pijn doet. Toch weet ik ook van mezelf dat ik vaak denk dat ik nog heul veul moet doen, maar dat ik het in de praktijk het laatste sprintje niet zo ver meer is, omdat ik al zoveel voorwerk heb gedaan. 

En dan de andere gedachte: was het schrijven an sich voldoende? Hoef ik verder niets met het boek? Ik schreef het destijds omdat dat het enige was waar ik zeggenschap over had. Het verhaal was compleet van mij, uit mijn fantasie ontsproten en waar ik vorm aan kon geven zoals ik dat wilde. Voor de rest van de dag hadden anderen zeggenschap over mij: de kinderen waren van mij afhankelijk, Michel deed een beroep op mij, op mijn werk deden ze een beroep op mij; de hele dag door stond ik in dienst van een ander. Zo bezien is het op zijn zachtst gezegd jammer dat het manuscript maar blijft liggen en liggen. Het voelt of er meer in zit.

De maan van de maand juni staat in het teken van ‘rijping’ Kijken naar wat zich in onszelf ontwikkeld heeft. De ruimte nemen om plannen en ideeën die je de afgelopen tijd gezaaid hebt verder vorm te geven. Wat gezaaid is is sterk gegroeid en vraagt om verder te rijpen. (Bron: A3boeken – Petra Stam).
Met dit in mijn achterhoofd nam ik mijn manuscript weer ter hand. 

Ter inspiratie leende ik het Handboek voor schrijvers van de bibliotheek. Auteur is Maaike Molhuysen. Ze schreef het handboek samen met Louis Stiller. Molhuysen is ook schrijfcoach en heeft een eigen praktijk De lettervrouw. Ik overweeg om haar als schrijfcoach in te schakelen, zodat zij mij kan helpen met verbeteringen. Op mijn werk hebben de promovendi ook een promotor die hen helpt bij het schrijven van hun proefschrift. Dus waarom zou ik het helemaal alleen moeten doen?

Ik sloeg het handboek de afgelopen weken op willekeurige bladzijdes open en liet mijn oog vallen op wat mij op dat moment trok. Ik ben hoopvol: er valt nog wel wat te doen aan voorbereiding voordat ik een coach inschakel. 


Tot slot nog een paar schrijftips van mij die ik in de loop der jaren verzameld heb:
  • Lees hardop voor - als je hardop je geschreven tekst leest hoor je meteen waar zinnen niet lekker lopen. 
  • Doe mee aan schrijfoefeningen/-wedstrijden - vooral feedback helpt je verder. 
  • Als je verhaal lijkt te stagneren, schrap dan de laatste zin of scene, vrijwel altijd komt er dan iets nieuws uit voort wat weer een verbinding legt met waar je uiteindelijk naartoe wilt
  • Sluit je aan bij een schrijverskring (ik sloot me aan bij Women Writers Womens Books) - gewoon omdat het gezellig is en omdat je schrijfdilemma's kunt voorleggen.
  • Je hoeft niet volledig te zijn - mijn grootste valkuil. Soms is de helft van de informatie ook voldoende. En anders schrijf je gewoon een deel 2 ;-).


HANDboek voor schrijvers ;-)




maandag 20 juni 2016

We gaan naar Denemarken

Op vakantie, bedoel ik. Niet emigreren, mocht dat als eerste in je opkomen.
Nog nooit hebben we zo vroeg onze zomervakantie geboekt. 19 november vorig jaar (2015) maakten we een reservering voor 12 dagen in augustus op camping Nyborg Strand via tui.nl.  We boekten zelfs zó vroeg dat de eigen website van de camping nog geen aanbod online had.

Nyborg strand, eigen foto


In de meivakantie van 2015 waren we in Nyborg terechtgekomen op terugweg van Zweden. We werden compleet verrast door al dat moois wat we daar zagen! De stad Nyborg heeft een hele rijke geschiedenis. Ooit werd de stad bezet door de Zweden, maar werd bevrijd door een Nederlandse vloot, o.l.v. Michiel de Ruyter.
Nyborg is de stad waar het koninkrijk is geboren; koning Christian II werd in kasteel Nyborg geboren.


Nyborg castle; foto van het web
Het is pittoresk, het heeft veel design, het heeft cultuur, het heeft leuke cafés, het heeft een strand en het heeft een camping.

leuke straatjes; eigen foto


lekker eten ; eigen foto



De kinderen en ik hebben al heel veel etalages gezien met mooie spullen. Deens Design, het is héél aantrekkelijk!


Op die camping hebben wij een chalet gehuurd. Voornamelijk omdat we geen kampeeruitrusting hebben, maar bovendien ben ik zelf geen hele grote kampeerder.

Deze vakantie is niet alleen de vroegst geboekte vakantie ooit, het is voor ons ook nog eens de aller goedkoopste vakantie ooit geboekt. Nog geen € 500. Omdat we zo vroeg boekten was er een inkoopvoordeel van meer dan 50%.
Hierdoor hoefden we voor het eerst het vakantiegeld NIET aan de vakantie te besteden. Dat geld staat nu apart voor het spaardoel *zonnepanelen*. Wat een heerlijkheid.

We hopen wel dat we nog een weekend of een weekje extra weg kunnen in de zomer. Nu voelen we meteen het nadeel van die goedkope vakantie: alles waar we nu naar kijken voelt onevenredig duur :-). Maar op deze vakantie kan ik me alvast verheugen!

warme groet
Anita



Nyborg strand - even verderop moet de camping liggen. 




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...