vrijdag 5 februari 2016

Eet Smakelijck!

Een van mijn favoriete websites voor het vinden van gerechten zonder toevoegingen is Smakelijck.nl
Williene Klinck begon haar blog met recepten zonder e-nummers. Gaandeweg zocht ze naar manieren om ook zonder geraffineerde suiker te eten en zonder witmeel.

Wat ik zo fijn vind aan haar recepten is dat ze erg dichtbij de Nederlandse keuken staan, voor zover Nederland een keuken heeft :-).  Maar champignonsoep, erwtensoep, nasi, mon chou taart zijn iedereen wel bekend. 

Onder de kerstboom lag voor mij een exemplaar van een van haar kookboeken. Op haar blog/website staan veel gratis recepten, in haar kookboek staan bijna allemaal nieuwe recepten (voor zover ik weet). Leuk aan dit kookboek vind ik het onderscheid dat ze maakt tussen taarten voor een feestje en 'iets voor bij de koffie'. Verder komen ook soepen, sauzen, lunches, sappen, hoofdmaaltijden aan bod.


Laatst hadden de meiden iets voor zichzelf gebakken, waar wij niets van mochten hebben. :-( Ik keek in dit kookboek en maakte vlug deze frambozen-amandelcupcakes. Suikervrij en ook nog eens glutenvrij. Zodoende hadden Michel en ik toch nog iets bij de - spreekwoordelijk voor mij - koffie. Helaas geen foto, want de cakejes waren snel op. :-)



Deze week maakte ik een ovenschotel met gehaktballetjes en mozzarella. Aanvankelijk trokken de meiden - zoals gewoonlijk - hun neus wat op, maar toen ik zei dat er mozzarella in zat en ze de cherrytomaatjes herkenden, waren ze om. Ik heb ze nooit eten geleerd volgens de Rapley methode, maar afgaande op deze reactie valt er wel wat voor te zeggen; eten wat ze kunnen herkennen. 
Het was een superlekkere schotel!  Een nadeel van het boek is dat er geen tijdsindicatie bij de recepten staat. Dat de schotel nog een half uur in de oven moest, ontdekte ik pas op het eind. Maar het is ook een intuïtief kookboek en aangezien het eten toch al warm in de ovenschotel ging doopte ik het na 15 minuten klaar. 

Kijk, zo ziet een foto van een gerecht door een amateurfotograaf er uit

en zo ziet een foto van hetzelfde gerecht er in een kookboek uit...

Er verschijnt binnenkort een nieuw kookboek van Williene Klinck 'Smakelijck Zomer'. Andere kookboeken: Smakelijck, Smakelijck Groenten.

maandag 1 februari 2016

Hoe ziet het leven van een schrijver er uit?

Als kind droomde ik heimelijk van een bestaan als schrijver. Dat hield ik meestal voor me, want o wee als dacht dat ik het hoog in de bol had. En àls ik dat wel eens zachtjes durfde te zeggen in antwoord op vragen die volwassenen stellen aan kinderen 'en wat wil jij later worden?', dan kreeg ik precies te horen wat ik wel verwachtte dat ze zouden zeggen. Dat schrijven maar voor weinigen is weggelegd, dat je mazzel moet hebben, of ècht talent zoals John Grisham (!) en dat je er geen droog brood mee kunt verdienen, dat het zo'n saai en eenzaam beroep is. Of 'ja, dat wil iederéén wel'.
Nou zag ik zelf als kind ook wel in dat er voor mijn droombaan niet een beroepsopleiding was en dat er bij uitzendbureaus of arbeidsbureaus nooit vacatures hingen voor een schrijver. Dus hoe ik dat vorm zou moeten geven, dat zag ik zelf ook niet zo voor me. Zo kreeg mijn verlangen niet een bodem waarop het kon groeien.

Nu las ik laatst het boekje Schrijven met het creatiepentagram (klik) van Yoeke Nagel. Niet alleen wordt werken met het pentagram uitgelegd, ook staan er 99 schrijfoefeningen in.

Een hoofdstuk trof mij in het bijzonder en dat ging over de kracht van overtuigingen. 'Wat zijn jouw overtuigingen over het schrijverschap? Zijn ze waar? Helpen ze? Kunnen ze in beweging komen?'

Yoeke Nagel geeft in haar boek twee karakterschetsen van 'de schrijver'. Dat gaat ongeveer zo (mijn 'vertaling'): Een schrijver is een flamboyant persoon, die kwistig zijn wijsheden deelt met iedereen, te vinden is op social media en mails van fans persoonlijk beantwoord, zich af en toe terugtrekt in zijn luxe tweede huis in Frankrijk om met wederom een puik staaltje literatuur terug te keren naar de uitgever.

De tweede schets: Een schrijver is een persoon die noeste arbeid verricht op een tochtige zolderkamer achter een eenvoudig bureau. Daar wordt gewerkt aan een Meesterwerk.  Op mail en telefoon wordt niet gereageerd, rekeningen blijven liggen. Eens in de zoveel jaar stuurt deze schrijver op aandringen van zijn moeder een manuscript naar de uitgever, die het vervolgens zonder commentaar terugstuurt. Na zijn dood wordt zijn manuscript gevonden, uitgegeven in 42 landen en wordt hij postuum beroemd. (Ps: aan de manier waarop ik het opschrijf, merk ik dat ik bij deze tweede schets een man voor ogen heb en bij de eerste niet ;-))

Ik vond het zo'n leuke benadering, vooral omdat Yoeke in het boek niet begint met het cliché beeld, maar met het anti-cliché beeld. Ik besloot voor mezelf op papier zetten hoe ik een schrijvend leven voor me zie. Hoe ik mezelf als schrijver zie. Toen ik het af had, bleek ik er een heel alledaags beeld bij te hebben. Ik zie het als onderdeel van mijn leven, niet als een topbaan en ik zie mezelf niet als een ster, maar gewoon iemand die doet wat 'ie niet laten kan. Alleen al door het op papier te zetten lijkt het werkelijkheid te worden!

Een schrijvend bestaan

Ik sta elke dag om half 7 op en zorg dat iedereen aangekleed, gevoed en bepakt en bezakt naar school of het werk kan. Als de kinderen groot genoeg zijn en mij ’s ochtends niet meer nodig hebben, dan sta ik op om kwart over 7 want dat is mijn ideale tijd.

Ik begin de dag met wat yoga, bekijk de mail, doe een rondje langs jullie blogs en vraag aan mijn man of hij wil regelen dat de kraan van de wc in ons vakantiehuisje op Schiermonnikoog gerepareerd wordt, want dat defect meldden de huurders die er afgelopen week in zaten. En volgend weekend willen wij er zelf naartoe. En of manlief dan meteen even weer de boekhouding bij langs lopen. Dat huisje hebben we kunnen kopen van de opbrengst van mijn detective Moord in Blair House. Daarna gaat manlief naar zijn parttime baan als docent.  

De rest van de ochtend ga ik schrijven aan mijn opgeruimde bureau aan mijn eigen werkplek, met al mijn naslagwerken in de buurt. Souvenirs, foto's, knutsels en tekening van de kinderen in het zicht. Een vers boeket uit de tuin op tafel. Tussen de middag ga ik lunchen. Iets snels, of iets met avocado, of een soepje, of een saucijzenbroodje. Of ik ga uit lunchen met een vriendin of bevriende schrijfster of ik breng een lunch naar mijn man op zijn werk. 

’s Middags doe ik het huishouden of werk in de tuin, maar dan kan ik ook 's ochtends doen, want hé als het mooi weer is, wil ik misschien liever even in de tuin aan de slag of alvast de wasmachine aanzetten, zodat de was lekker de hele dag aan de lijn kan wapperen. De kinderen zijn al zo groot dat ze in en uitvliegen wanneer ze willen, maar ik sta wel paraat om ze te brengen en halen naar sportclubs of vrienden en vriendinnen. Misschien vinden ze het ook nog wel leuk om met mij te knutselen, te bakken of te lezen. Ook maak ik tijd vrij om naar mijn (schoon)moeder te gaan, ga naar familie om naar hun prachtige verhalen te luisteren, haal boodschappen, ga wandelen, geef interviews, beantwoordt nog wat meer mails, help als vrijwilliger bij het cultureel centrum in de buurt, bereid lezingen voor. 

Heb ik nog een aanstelling in vast dienstverband? Oei, dat is een gewetensvraag. Laat ik voor de sake of it zeggen dat ik nog heel lang een kleine aanstelling heb gehad, maar dat het uiteindelijk niet meer te combineren viel. En voor de financiële zekerheid hoefde ik het ook niet meer te doen, want de filmrechten van Moord in Blair House zorgen voor voldoende inkomsten, ook voor de generaties na mij.

Een keer in de zoveel tijd ga ik naar mijn uitgever in Het Westen, waar ik dan eerst heel erg tegenop zie, want dan moet ik met de auto (of zal ik toch met de trein gaan?!) en het is zo druk daar en hoe zit het dan met parkeren? Waardoor het er meestal op uit draait dat we met zijn allen gaan en er een gezellig dagje van maken. Zij gaan dan lekker de stad in, iets cultureels doen of winkelen. Ik ga dan naar de uitgever. Zo’n traditionele uitgever, zo’n club van ‘ons kent ons’. Daar laat ik me dan even weer lekker opbeuren, dat het echt wel goed komt met mijn manuscript, dat ze me verder zullen helpen, net als de vorige keren. Als stelregel heb ik dat ik me in de winter concentreer op schrijven en in het voorjaar en de zomer meer ruimte maak voor lezingen en voordrachten, maar ik strijk wel eens over mijn hart als de uitgever toch graag wil dat ik naar die leuke club van lezende vrouwen ga. Als ik klaar ben ga ik met mijn gezin ergens in een hip tentje eten. De volgende dag ben ik moe en komt er niet zoveel van schrijven. Maar dat geeft niet, want ik had toch nog een hele stapel strijkgoed liggen of er is een kast die nodig opgeruimd moet worden of er moet een nieuwe outfit geregeld worden voor een aanstaand feestje of verkleedpartijtje of ik moet nog heen om ‘vergeten’ boodschappen of een familielid is ziek en verdient een bezoekje. En dan stap ik de volgende dag weer in het ritme van yoga, lezen en schrijven en leven. 

schrijven met het creatiepentagram - yoeke nagel


De uitgever A3boeken was zo vriendelijk om mij een recensieexemplaar van Schrijven met het creatiepentagram te sturen. Nu kan ik het heerlijk als naslagwerk gebruiken. Af en toe zal ik hier delen welke schrijfoefeningen ik gedaan heb. Het boek is o.a. bij bol.com te bestellen. (klik) Ik kreeg ook een ander boek gestuurd Woordenregen, 1 jaar schrijven. Dit boekje gaat eerst naar Mirjam (klik voor haar blog). 

vrijdag 29 januari 2016

Voor alles een budget

Toen ik begon met grip krijgen op onze financiën en begon te werken met budgetten was dat een beetje met tegenzin. Ik was van de 'ongeveer administratie' en nu moest ik alles in potjes verdelen. Maar inmiddels heb ik de smaak te pakken. Sterker nog: ik ben overtuigd budgetteerder. Aangespoord door een uitspraak om alles te budgetteren op een Amerikaans blog, ben ik dat ook gaan doen.

Een van de dingen die ik niet budgetteerde waren cadeautjes. Eigenlijk omdat ik dacht dat dat er niet zoveel zouden zijn en dat het wel van het potje onvoorzien of huishoudpotje af kon, maar vooral omdat ik niet wist hoeveel ik er aan uitgaf. Totdat ik door kreeg dat het om best veel cadeaus gaat èn de verjaardag van onze eigen kinderen en aan Sinterklaas en Kerst hier ook bij hoort. Tijd om dit anders aan te pakken!

De discussie over wel of niet apart budgetteren voor verjaardagen zie ik vaker voorbij komen op consuminderblogs. Ik heb geprobeerd hoe het gaat zonder budget en dat werkt voor mij niet plezierig. Het drukt teveel op het huishoudbudget en het potje onvoorzien wordt al zo vaak belaagd. Dus komend jaar ga ik werken met een budget voor verjaardagen en feestdagen. 

Waar moet dat van af?
Hèt grote voordeel van budgetten is dat keuzes heel snel duidelijk worden. De vraag of je iets kunt betalen is snel duidelijk. En als ik een budget oneigenlijk gebruik voel ik meteen dat dat ten koste van iets anders gaat. Als we een extra uitstapje maken en dit betalen van het kledingbudget dan weet ik dat het nog een maand langer duurt voordat een van ons nieuwe schoenen kan kopen. Dat zorgt er voor dat ik keuzes beter afweeg. Is deze aanschaf het mij waard? Ook voel je het meteen wanneer tarieven van abonnementen omhoog gaan. Je zult je budget hier op aan moeten passen en als je inkomen niet omhoog is gegaan, zal het ten koste gaan van iets anders. Het geld moet tenslotte ergens vandaan komen.

Dus als ik een budget 'verjaardagen en feestdagen' wil instellen dan moet er bij andere potjes wat van af. Hoe ga ik dat doen? Om de druk op de bestaande budgetten niet teveel op te voeren, besloot ik om het daar niet van af te schrapen. Als ik de krant mag geloven dan gaan we er dit jaar in koopkracht op vooruit. Nog geen idee hoeveel dat concreet is, maar allicht genoeg voor een verjaardagsbudget. Mocht dat tegenvallen, dan gaat het van het spaarbedrag af.

Cadeautjeskast
Sinds een aantal maanden heb ik een cadeautjeskast en dat bevalt uitstekend. Wanneer ik in een winkel iets zie wat sterk is afgeprijsd en waarvan ik weet dat dit een geliefd cadeau is voor kinderen, dan neem ik het mee. Het is wel heel verleidelijk heb ik gemerkt om heel veel te kopen dat in de opruiming is. :-)  Ook probeer ik zelf cadeautjes te maken. Het ene zelfgemaakte cadeautje pakt wat goedkoper uit dan het andere.

vlierbloesemsiroop en insectenhotel


vetplantje in een kop en schotel


 Succesbudgetten
De budgetten waar ik héél blij mee ben zijn het budget voor abonnementen. Wij betalen de krant in een keer. Dat is het voordeligst, maar ook een hap geld in een keer. Vroeger was dat altijd weer schrikken als hierover bericht kwam. Nu heb ik er een spaarpotje voor. Kleedgeld ben ik ook blij mee. Kleding was altijd een sluitpost. Er bleef nooit geld over voor iets nieuws. Michel's en mijn garderobe kunnen wel wat aandacht gebruiken het komende jaar. Het afgelopen jaar werkte het al behoorlijk goed. Het potje voor zorgkosten vind ik ook ideaal. Daar gaat elke maand 1/12 deel in van het eigen risico (ik noem het liever no-claim). Als er dan kosten gemaakt zijn, valt me dat niet zo rauw op het dak en als het niet gebruikt wordt is het een mooi spaarpotje. Dat spaarpotje bleek heel goed van pas te komen voor Gemma's nieuwe bril. Zo kan ik de onverwachte uitgaven wat beter opvangen. Want van onverwachte uitgaven krijg ik de kriebels.

Verder heb ik nog een onuitgewerkt idee om benzinegeld te reguleren door per maand een bedrag op de credit card te storten, waarmee vervolgens getankt kan worden. Dus de credit card omgekeerd gebruiken als het ware. Ik tank namelijk zelden tot nooit, dus heb geen zicht op wanneer er weer een tankbeurt nodig is. Michel zegt wel eens beteuterd dat ik altijd het benzinegeld vergeet mee te nemen in de boekhouding :-\   Dat kan toch ook niet, dat de chauffeur altijd zonder benzinegeld zit. :-)
Suggesties hierin zijn welkom!





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...