zondag 19 oktober 2014

Herinneringen en versteend hout

Herinneringen laten zich op allerlei manieren aan je zien. In beelden, als je de vakantiefoto's weer even bekijkt, in gedachten weer even terug bent in dat pittoreske dorpje, aan dat strand met dat heldere water. Het sprei van je oma doet je denken aan de keren dat je daar logeerde. Je herinnert je precies hoe het logeerkamertje er uit zag, met die prent aan de wand, de snuisterijen op het nachtkastje.
Herinneringen kunnen ook lichamelijk zijn. Je hoort weer dat liedje of dat nieuwsbericht en je krijgt weer net als toen overal kippenvel, een brok in de keel en tranen in de ogen, exact zoals toen je het voor de eerste keer beleefde.
Herinneringen zitten in een geur, in een gebaar, in geluid, in een zin die iemand uitspreekt, in gedrag. Allemaal vonken die de vlammen van herinneringen aanwakkeren. Het is alsof die herinneringen opgeslagen liggen in je lichaam.
Dat zijn niet altijd fijne herinneringen. Pijn en angst hebben een hele lange termijn geheugen. En het kan je onverwacht overvallen.

Laatst overkwam mij dat. De manier waarop iemand iets zei, de positie waarin ik kwam te staan. Ik voelde hoe mijn hart begon te bonzen en hoe boosheid als een geiser naar boven kwam. Het overspoelde me, een allesverzengende verlammende angst. Een angst waardoor alle rede en beschaving wegviel en ik alleen nog in primitieve zinnen kon reageren.
Ik voelde hoe mijn denken zich vernauwde - alleen maar gericht op het ontwijken van wat ik voelde als een bedreiging - hoe delen van mijn lijf werden uitgeschakeld. Zoals op een hete zomerdag je ledematen trager worden om je systeem niet te overbelasten.

Naderhand probeerde ik te analyseren wat er precies gebeurde. Wat de vonk was geweest die de vlammen had aangewakkerd. Door het mediteren lukt het me om er met wat meer afstand en compassie naar te kijken. Er even bij stil te staan en te kijken wat er nou gebeurde, in plaats van het maar snel weer achter me te laten.
Een zin uit het liedje I will survive van Gloria Gayner zong rond in mijn hoofd. 'First I was afraid I was petrified'. Petrified, dat was ik. Versteend van angst.
Vervolgens moest ik denken aan de petrified forests die ik in Amerika had gezien. Versteende boomstammen. Miljoenen jaren geleden door natuurgeweld bedolven en verworden tot een versteend fossiel. Alle organische materialen vervangen door mineralen en verworden tot steen.

Ik zocht in ons fotoarchief naar foto's van versteende bomen. Terwijl ik door de foto's bladerde viel me op dat voor bomen die al zoveel jaren geleden veranderd waren in steen, ze er zo vol leven uitzagen. Er sprak leven uit de kleuren, uit de glans, uit de textuur. Het waren geen relikwieën uit voorbije tijden, maar ze waren nog steeds hier, aanwezig, zichtbaar, tastbaar.
Levend.
Wat als dat met mensen ook zo werkt. Dat alles wat ons omver blaast, ook iets nieuws brengt.
Dat stelde me gerust.







In afbraak schuilt ook nieuw leven. 



vrijdag 17 oktober 2014

Tijdsbeleving van kleuters

Kleuters zijn al heel wat mans, maar besef van tijd zit er nog niet in, merk ik. Eigenlijk is dat heerlijk, ze leven gewoon. Van dag tot dag.
Morgen is de dag voor deze dag en gisteren is de dag achter deze dag.

Soms vraag ik me wel eens af waarom wij als volwassenen zo nodig kinderen moeten leren klok te kijken en op tijd te komen en op te schieten. Alsof we zelf graag volgens de klok leven??

Toch is het wel handig om klok te kunnen kijken en te weten welke dag van de week het is. Al was het maar om kinderen te leren wat de routine van de dag is. Tijdsbesef een vaardigheid die geleerd moet worden. Bij een drogisterijketen kwam ik deze leuke houten ...eh...wat is het eigenlijk? Leer-de-dagen-maanden-seizoenen-van-het-jaar-plankje.

leer de dagen van de week en de maanden van het jaar

Ik had wel zin in zo'n mooi antroposofisch stoffen exemplaar met vilten cijfers en andere onderdelen, maar die uitvoeringen zijn vaak duur. Deze van de Kruitvat was maar 8 euro en heeft de dagen van de week in het Nederlands, niet onbelangrijk.

Elke ochtend schuiven we de dag van de week een plaatsje op en de datum ook. Een mooie manier om inzichtelijk te maken hoe lang een maand eigenlijk duurt. En hoeveel dagen het nog duurt tot ze jarig zijn ;-)


Mooie uitspraken over tijd
Af en toe komen mijn kinderen met de mooiste uitspraken over tijd. Die krabbel ik dan snel op een briefje.

Hier zijn er een paar:

Gemma: Wanneer gaan we weer familiezwemmen? We gaan nóóit meer familiezwemmen! Als we gaan, dan blijf ik een úúr onder water.


Ellie speelt moedertje. Ze speelt dat opa en oma op de knuffels gaan passen.
Ze komt aanlopen met de knuffels in de buggy. 'Om 7 uur kom ik haar weer ophalen, oké?
Ik: 'dat is goed'
Ellie, twee minuten later: 'is het nu al 7 uur?'


Gemma zegt: 'om kwart voor 11'
Ellie vraagt: is het dan al vanavond geweest?'


Wij gebruiken een dobbelsteen met hun namen er op om te bepalen wie het eerst onder de douche moet (kwaad worden op een dobbelsteen heeft minder zin, dan kwaad worden op ouders die een keuze maken). Ze mogen niet triomfantelijk lachen als ze het niet zijn en ze moeten het lot accepteren.
Deze keer is het Gemma die als eerste moet. Ze kijkt sip, want ach jee, ze was de vorige keer ook al als eerste.
Ik: tja, de dobbelsteen heeft het bepaald.
Gemma: nou, dan wil ik vèt lang onder de douche.
Ik: nee, dat kan niet, want jij wilde nog tv kijken.
Gemma : oh, nou dan wil ik drie minuten!
Ik *gniffel*: oké da's goed
Ellie, verontwaardigd! Ooooh, maar dan wil ik twéé minuten!
Ik (haha) oké.
Gemma, nog verontwaardigder: oh, oh, oh, dan wil ik één minuut!