donderdag 23 oktober 2014

Waarom ik een beter mens ben sinds ik moeder ben

Op een koude dag in het voorjaar, 42 jaar geleden, schonk mijn moeder mij het leven.
Zes jaar geleden, op 23 oktober, kwamen mijn kinderen ter wereld en werd ik opnieuw geboren.
Met de geboorte van onze tweelingdochters begon mijn leven opnieuw.
Ik werd moeder.

Het moederschap ervaar ik als een dankbaar geschenk. Mijn taak is een uitdaging, vele malen groter dan de meest uitdagende baan op de carrièreladder.
Mijn kinderen stimuleren me om hogere doelen voor mezelf te stellen en me niet te laten afremmen door behouden adviezen of gedachtes. Ze leren me het verschil te zien tussen behulpzaam zijn en me voor iemands karretje te laten spannen. Ze dagen me uit om met creatieve oplossingen te komen, ook wanneer ik denk dat mijn creativiteit is uitgeput. Ze dwingen me om situaties met humor tegemoet te treden, ook al wil ik dat er serieus naar me geluisterd wordt. Ze wijzen mij op mijn tekortkomingen, maar vinden mij evengoed de meest geweldig moeder ter wereld. Ze prijzen mij zoals ik nog nooit geprezen ben. Ze graven net zo lang tot ze mijn kern blootleggen, ook al wil ik sommige delen juist voor hen verborgen houden. Ze dagen me uit om een beter mens te zijn.

Ik ben niet een betere moeder als ik werk - een veelgehoorde uitspraak in deze tijd - ik ben altijd moeder. Ik ben niet alleen moeder als ik voor mijn kinderen zorg, maar ik ben moeder in alles wat ik doe. Ik ben moeder als ik thuis ben. Ik ben moeder als ik op het werk ben. Ik ben moeder in alle facetten van mijn leven. Het moederschap schijnt door in al mijn bezigheden en bij al mijn beslissingen. Het is de mooiste carrière die ik me kan wensen.



Lieve, lieve dochters. Van harte gefeliciteerd met jullie 6e verjaardag.

Jullie moeder.

zondag 19 oktober 2014

Herinneringen en versteend hout

Herinneringen laten zich op allerlei manieren aan je zien. In beelden, als je de vakantiefoto's weer even bekijkt, in gedachten weer even terug bent in dat pittoreske dorpje, aan dat strand met dat heldere water. Het sprei van je oma doet je denken aan de keren dat je daar logeerde. Je herinnert je precies hoe het logeerkamertje er uit zag, met die prent aan de wand, de snuisterijen op het nachtkastje.
Herinneringen kunnen ook lichamelijk zijn. Je hoort weer dat liedje of dat nieuwsbericht en je krijgt weer net als toen overal kippenvel, een brok in de keel en tranen in de ogen, exact zoals toen je het voor de eerste keer beleefde.
Herinneringen zitten in een geur, in een gebaar, in geluid, in een zin die iemand uitspreekt, in gedrag. Allemaal vonken die de vlammen van herinneringen aanwakkeren. Het is alsof die herinneringen opgeslagen liggen in je lichaam.
Dat zijn niet altijd fijne herinneringen. Pijn en angst hebben een hele lange termijn geheugen. En het kan je onverwacht overvallen.

Laatst overkwam mij dat. De manier waarop iemand iets zei, de positie waarin ik kwam te staan. Ik voelde hoe mijn hart begon te bonzen en hoe boosheid als een geiser naar boven kwam. Het overspoelde me, een allesverzengende verlammende angst. Een angst waardoor alle rede en beschaving wegviel en ik alleen nog in primitieve zinnen kon reageren.
Ik voelde hoe mijn denken zich vernauwde - alleen maar gericht op het ontwijken van wat ik voelde als een bedreiging - hoe delen van mijn lijf werden uitgeschakeld. Zoals op een hete zomerdag je ledematen trager worden om je systeem niet te overbelasten.

Naderhand probeerde ik te analyseren wat er precies gebeurde. Wat de vonk was geweest die de vlammen had aangewakkerd. Door het mediteren lukt het me om er met wat meer afstand en compassie naar te kijken. Er even bij stil te staan en te kijken wat er nou gebeurde, in plaats van het maar snel weer achter me te laten.
Een zin uit het liedje I will survive van Gloria Gayner zong rond in mijn hoofd. 'First I was afraid I was petrified'. Petrified, dat was ik. Versteend van angst.
Vervolgens moest ik denken aan de petrified forests die ik in Amerika had gezien. Versteende boomstammen. Miljoenen jaren geleden door natuurgeweld bedolven en verworden tot een versteend fossiel. Alle organische materialen vervangen door mineralen en verworden tot steen.

Ik zocht in ons fotoarchief naar foto's van versteende bomen. Terwijl ik door de foto's bladerde viel me op dat voor bomen die al zoveel jaren geleden veranderd waren in steen, ze er zo vol leven uitzagen. Er sprak leven uit de kleuren, uit de glans, uit de textuur. Het waren geen relikwieën uit voorbije tijden, maar ze waren nog steeds hier, aanwezig, zichtbaar, tastbaar.
Levend.
Wat als dat met mensen ook zo werkt. Dat alles wat ons omver blaast, ook iets nieuws brengt.
Dat stelde me gerust.







In afbraak schuilt ook nieuw leven.