zaterdag 18 februari 2017

Schuldgevoel

In januari stond ik op een winderige avond in het felle licht van de volle maan en gaf mijn schuldgevoel mee aan de maan.

De maan van januari heet Oude Maan en is de eerste maan van het nieuwe jaar. De tijd waarin je bij jezelf te rade mag gaan wat je niet meer mee wilt nemen in het nieuwe jaar. Het is de tijd voor reiniging om de ruimte te geven aan kracht voor de volgende stap in je groeiproces. Groeikracht. Van duister naar licht. Zoals in de natuur.

Voor mij was dat schuldgevoel. Me niet meer schuldig voelen om te zeggen wat ik belangrijk vind in het leven, me niet meer schuldig voelen om het hebben van een gezonde tweeling, niet meer schuldig voelen om iets moois voor mezelf te wensen, of te verlangen naar het wereldlijk plezier van een pretpark of een abonnement op de Donald Duck voor de kinderen. Me niet meer schuldig voelen over iets niet leuk vinden terwijl anderen laten blijken dat ik daarmee een uitzondering ben, me niet meer schuldig voelen over het niet hebben gezien als mijn kinderen zorg nodig hadden, me niet meer schuldig voelen over verloren gegane babytijd, me niet meer schuldig voelen dat het beter was geweest als ik meer tijd had genomen om weer aan het werk te gaan na het bevallingsverlof, me niet meer schuldig voelen dat ik liever voor mijn gezin zorgde dan aan een carrière te werken, me niet meer schuldig voelen dat als ik ziek ben ik niet naar het werk ga, me niet schuldig voelen voor het hebben van een lieve echtgenoot, me niet meer schuldig voelen over het anders denken dan anderen.

Dat dacht ik niet allemaal achter elkaar daar in het licht van de maan. Het was lang niet zo uitgebreid en genuanceerd als nu op papier. Het was meer een overkoepelend gevoel en hooguit twee geformuleerde schuldgevoelens. Daarna volgde de rest. Het was een gevoel dat op me drukte en waar ik doorheen wilde groeien. Schuldgevoel kan best lekker knus aanvoelen, maar nu begon het te drukken. Ik wilde er van verlost zijn. Het voelde als de juiste tijd om verder te komen.

Een paar weken later bij het meditatieweekend kwam tot mijn verrassing het thema schuldgevoel voorbij. Niet als hoofdthema, maar zijdelings bij een oefening. Evengoed overviel het me een beetje. Omdat ik nu kon voelen dat er onder schuldgevoel vaak iets anders ligt. Vaak is dat pijn. En dat kon ik voelen.



Hierna zal ik de oefening uitschrijven. Als het thema je interesseert kun je er thuis mee aan de slag. Als je een oefening zelf doet, doe dat op een onderzoekende manier. Niet omdat je graag iets wilt oplossen, maar meer om te kijken wat er los komt.

Meditatie oefening stressbanen

De oefening gaat langs de stressbanen en is goed bij een grieperig gevoel en om voorbij schuldgevoel en verplichting te komen. Schuldgevoel heeft het effect dat het alle gevoelens maskeert. Je raakt daardoor je vrijheid kwijt. Vaak zit onder schuldgevoel iets anders, pijn, pijn om verlies. Schuldgevoel is daarmee een bescherming voor die pijn, maar dus ook een blokkade.

-Maak contact met het lever- en miltpunt. [Het miltpunt zit in je linkerzij, iets onder de ribbeboog. Je leverpunt zit in je rechterzij, ongeveer evenwijdig aan het miltpunt, maar iets lager.]
-Pauzeer bij het lever- en miltpunt
-Beweeg heen en weer tussen deze punten
-Ga in twee banen omhoog naar de sleutelbeenpunten. [De twee sleutelbeenpunten zitten op je sleutelbeen ongeveer ter hoogte van je kin. Als je met je vingertoppen langs de binnenkant van je sleutelbenen voelt dan kun je op een gegeven moment een klein kuiltje voelen in het bot. Dit zijn de sleutelbeenpunten. Maar als je dat niet kunt vinden, dan kun je het ‘ongeveer’ doen.]
-Volg de banen tussen lever- en miltpunt en sleutelbeenpunten omhoog.  Beweeg vervolgens heen en weer. Omhoog, naar beneden.
-Ga naar je voorhoofdchakra – derde oog. Kijk wat er gebeurt.
-Ga naar je focus. Dit punt zit bovenop je hoofd. Een paar centimeter boven je kruin. Kijk wat er gebeurt.
-Je kunt de oefening eventueel herhalen vanaf het begin.

Doe deze oefening ongeveer een kwartier tot twintig minuten.

Fijn weekend,
warme groet,
Anita

vrijdag 17 februari 2017

Hergebruik en hygiëne

Inmiddels ben ik heel bekwaam geworden in het hergebruik van spullen. Zo maakte ik washandjes van handdoeken waarvan de bies gerafeld was, ik maakte kussenslopen van molton peutermatrashoezen, ik maakte kinderleggings van mijn oude trui, ik hergebruik lege margarinekuipjes. Superduper allemaal.

Het meest tof was dat we voor de kinderkamers (klik om te zien hoe het ook al weer was) heel veel spullen opnieuw konden gebruiken. Dekbedden had ik nog wel van de tijd dat de man en ik een eenpersoons gebruikten. Beddengoed had ik ook nog en kocht er nog een set voor elk bij en onze eenpersoonsmatrassen konden we ook mooi opnieuw gebruiken. Hoezee wat was ik daar blij mee, want anders was het wel een hele kostenpost geworden.

Maar dochter Gemma moest elke dag niezen, kreeg een snotterige neus. En dat ging niet weg. Alleen wanneer we op vakantie waren. Dus daar was iets aan de hand. Ze blijkt allergisch. Voor huisstofmijt, kattenroos en pollen.
En ja, toen ging ik denken dat dat matras misschien nog best goed was, maar dan had je het alleen over het ligcomfort, niet over of het schoon genoeg was.

Ik besloot dat ik niet de tussenstap zou nemen om een huisstofmijt matrastijk te kopen, maar kocht gelijk een heel nieuw matras. Antiallergisch bij de Allergieshop. Ik heb nog overwogen om een matras bij ecobed te kopen, want ik heb zelf meer met natuurlijke materialen. Maar uiteindelijk sloeg de balans toch door naar eentje van de allergieshop. Dat het matras op voorraad was en een 30 dagen omruilgarantie had trok me over de streep. Ons meisje is er dolblij mee! Ik vind ‘m nogal hard, maar ik moest me er niet mee bemoeien, kreeg ik te horen. De chemische geur vond ik eigenlijk ook bijna niet te harden, maar dat los ik op door vaak het raam open te zetten. Dat is sowieso goed om huisstofmijt te weren, heb ik inmiddels geleerd. Dat is stap een in het beperken van allergenen voor ons meisje (dat overigens van nature heel schoon en netjes is, dus ik gun haar een nieuw matras met fabrieksgeur :-)). Nu moet ik haar er toe bewegen dat ze minder knuffels op haar bed heeft....



Het avontuur met het matras was aanleiding om dit stukje er over te schrijven, omdat ik af en toe iets tegenkom in huis waarvan ik merk dat hergebruik op zichzelf een heel goed streven is, maar dat je de hygiene toch goed in de gaten moet houden.

Zo krijgen onze kinderen geen pakjes drinken mee naar school – iets wat voor de doorgewinterde consuminderaar vanzelfsprekend is, maar voor velen niet – maar zij krijgen een beker mee. Die kun je tenslotte keer na keer vullen met drinken die jij goedgekeurd hebt voor je kind. Veel minder onnodig afval. Ik heb de bekers van Mepal en ben daar heel tevreden over, maar het betekent wel dat je die rubberen ringen goed in de gaten moet houden. Je moet ze bijvoorbeeld niet in de tas laten zitten. Regelmatig bestel ik nieuwe sets rubberen ringen. Als je dat bij elkaar optelt is duurzaam best wel duur. Het zijn keuzes. De drinkfles met popup tuit heb ik afgeschaft, daar zitten teveel randjes in waar schimmel in komt te staan. Jak.




En ik kocht rietjes bij Greenjump. Supercoole siliconen rietjes die je keer op keer kunt gebruiken. Lekker dik, zodat het ook goed slurpt met een smoothie. Totdat ik een keer een rietje had waar aangekoekte smoothie in was blijven zitten. Zoiets als een melkvelletje in je mond, maar dan vele malen viezer.




Dus: hergebruik is toe te juichen, maar doe het niet eindeloos en hou het goed schoon. En wees niet bang om het te vervangen als het nodig is, want voor je het weet ben je zelf compost.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...