woensdag 30 juli 2014

Schier souvenir

Bij een vakantie horen foto's en souvenirs.
Laat ik met de foto's beginnen. We waren deze vakantie een paar dingen vergeten. Dingen die niet zo handig zijn om te vergeten op vakantie. We hadden twee foto camera's mee. Van de spiegelreflex had ik wel de oplader mee. Dat was wel handig. Nadeel is dat we er momenteel nog maar een geheugenkaart bij hebben en dat geheugen is niet zo groot en we hadden de kaart van te voren niet leeggehaald...
We hadden ook nog een compactcamera mee. Met héél veel geheugen. Maar geen oplader meegenomen....
Het gevolg is dat we heel bewust onze foto's moesten nemen. Het zijn er dan ook niet heel veel geworden dit jaar. Ach, geeft niet, we hebben ook nog foto's van de voorgaande jaren :-).

Een kleine impressie. 


een vuurtoren blijft boeien


moois in de duinen


spelen bij het huisje

spelen in het huisje 


haai aangespoeld op het strand :-)

half 11 's ochtends....smoordruk ;-)

barbecuen met een lekkere salade


zeehondjes kijken



Souvenir
Het is een goeie gewoonte om voor het thuisfront een souvenir mee te nemen. Het leek me leuk om voor jullie ook wat mee te nemen. Als blijk van waardering voor jullie trouwe bezoek aan mijn dagboek. Stilletjesaan is het aantal volgers voorbij de 60 gekropen. Het aantal terugkerende lezers is nog hoger en dat geeft een gevoel van belangrijkheid, maar tegelijk maakt het me bescheiden. 'Ach, zo belangrijk is het allemaal niet wat ik doe'.
Ik zeg het misschien niet zo vaak, dat komt omdat ik het soms niet kan geloven dat jullie echt op een bericht van mij zitten te wachten, maar ik voel me zeer vereerd dat jullie mijn stukjes lezen. Daarom deze blijk van waardering in de vorm van een weggevertje.



Als je wel zin hebt in een kopje thee van Schiermonnikoog, laat het dan in een reactie weten. Ergens volgende week ga ik een naam trekken uit de reacties. Je krijgt dan natuurlijk het hele pakje opgestuurd en niet alleen een kopje. ;-)

Hou mijn blog trouwens in de gaten, want ik heb nog een weggevertje in de planning.



maandag 28 juli 2014

Moestuin Maandag ~ oogsten

Er is weinig gewerkt in de tuin de afgelopen periode. Allemaal wegens begrijpelijke redenen - werk, kinderen, school, aanstaande vakantie - maar toch had ik verwacht wel een uurtje hier of daar voor de tuin te hebben. Misschien had ik dat uurtje ook wel, maar had ik er dan net even geen zin in.
Maar ook zonder mijn inmenging groeit het spul door. De cherrytomaatjes vallen wat tegen, daar groeien maar een paar eetbare aan. Van de peulen hebben we veel plezier gehad. Een paar keer de jonge peulen geoogst, daarna laten hangen voor de doperwten. Voor mijn vakantie heb ik ze geoogst.



Het was even een werkje, maar het moest toch echt even gebeuren voordat we twee weken op vakantie zouden gaan. Let ook even op de nieuwe handgrepen van de pan :-). Dat is trouwens de enige pan die voorzien is van nieuwe grepen, voor de hapjespan had de winkel niets op voorraad.

Na de vakantie was het hoog tijd om de aardappels uit de grond te halen. Ik haal ze er maar per portie uit, want eenmaal boven de grond worden ze heel snel groen. Zaterdagavond laat laat heb ik de portie voor zondag nog gerooid en geschild, dit in verband met mijn nieuwe voornemen om de zondagsrust weer in te voeren (waarover later meer). De aardappels smaakten prima!



zaterdag 26 juli 2014

Schiermonnikoog en terug naar de basis

Al heel wat jaren kom ik op Schiermonnikoog. Voor het eerst met een vriendin van de meao in 1992, als ik mij goed herinner. In de tijd dat ik vrijgezel was ging ik ook wel eens alleen een weekendje. Dat was onwennig en heerlijk tegelijk.

vuurtoren Schiermonnikoog

In de periode dat Michel en ik elkaar nog slechts kenden via gezamenlijke vrienden, zijn wij eens - met die gezamenlijke vrienden - een dagje naar Schier geweest. De foto die ik toen van Michel maakte zit nog altijd in mijn portemonnee (de rest van het gezelschap heb ik er af geknipt ;-)).
In de jaren dat wij nog geen kinderen hadden gingen we elk jaar een keer, altijd buiten het hoogseizoen. Sinds de kinderen er zijn gaan we elke zomer. En elk jaar genieten we weer. De natuur heeft zoveel moois te bieden, de zee rolt onvermoeibaar haar golven over je voeten. Ik (wij) geniet(en) van de rust, de kleinschaligheid, het gebrek aan mogelijkheden; alle basisbehoeften zijn hier binnen handbereik en dat geeft mij ontspanning. Hoewel....door de jaren heen zie ik het drukker en drukker worden, met grote evenementen, een kermis, de winkels tussen de middag open, de supermarkt op zondag open, het personeel dat navenant humeuriger wordt.

Ondanks de heerlijkheden van Schiermonnikoog, heb ik met vakanties toch elke keer een verwarrende verhouding. Ik kan hartstochtelijk verlangen naar de afwezigheid van dagelijkse verplichtingen, deadlines en to-do's, maar eenmaal op vakantie ben ik de eerste dagen een beetje uit mijn hum. Het kost me even tijd om wat afstand te krijgen. Ik wil de druk van alledag achter me laten, maar in de praktijk blijkt het nog best lastig om het van me af te laten glijden.

In de relatieve rust van de vakantie - relatief, zeg ik, want vakantie met twee energieke kleuters is best intensief, in de relatieve rust had ik toch tijd voor wat reflectie. Ook al duurde dat tot ver in de tweede vakantieweek. Er kwamen geen Grote Inzichten waar ik op gehoopt had en worstelde ik met mijn ongenoegen daarover, maar Kleine Inzichten zetten me wel aan het denken. Soms stagneerden ze voordat het inzicht me helemaal helder werd, maar net wanneer ik de moed op dreigde te geven kwam er weer ruimte in mijn hoofd.
Ik probeerde regelmatig mijn gedachten op te schrijven, maar de juiste woorden kwamen niet, of in ieder geval niet in de juiste volgorde en raakte ik halverwege het punt van mijn verhaal kwijt.
Dat deed me denken aan de vele onafgemaakte stukjes.

Onafgemaakte stukjes
De inspiratie voor het schrijven van stukjes is er wel. De afgelopen maanden ben ik in gedachten vaak begonnen om iets te vertellen, alleen het opschrijven stagneert steeds. Alsof er teveel in de trechter zit en dit de doorstroming belemmert. Duidelijk een punt van aandacht.

Bezigheden
Vorig jaar nam ik nog handwerkjes mee op vakantie, maar die liet ik dit jaar thuis. Ik wilde mezelf zo weinig mogelijk te doen geven. Geen naaimachine, geen breiwerk, geen grote hoeveelheden eten bereiden voor de voorraadkast, geen moestuin. Dit jaar wilde ik vooral lezen en tijd besteden aan man en kinderen.
Ik hou van mijn vele bezigheden. Het zijn verworvenheden van de laatste jaren waarin ik bewuster op zoek ging naar wat mij drijft en wat mijn natuur mij ingeeft.
Maar nam ik de laatste tijd nog wel ècht de tijd voor alles of vloeide het een over in het ander? Ben ik nog wel op de goede weg met bewuster leven of ben ik dat wat uit het oog verloren?
Ik stelde mezelf de vraag of het ook een tandje minder kon, maar elke keer voelde ik wrevel bij die vraag. Totdat ik in een van de vele pogingen om mijn gedachten hierover te verwoorden op precies het juiste woord stuitten: voldoening.
Het kan vast een tandje minder, maar onderdelen opgeven wil ik niet, want alles waar ik hier over schrijf geeft mij enorm veel voldoening en dat is me heel veel waard.