vrijdag 28 juni 2013

Eerste oogst uit de moestuin



Vorig weekend oogstte ik de eerste krop sla uit eigen moestuin.
Heerlijk, die zachte bladeren. Groot zijn de kroppen niet, maar doordat de bladeren zo zacht zijn
kan wel bijna alles opgegeten worden. 


Ik maakte er zelf mayonaise bij. Volgens een recept zonder ei uit het 
ayurdeva kookboek van Lies Ameeuw, waar ik me de laatste tijd wat in verdiept heb. 

Voor het eten vanavond ga ik het derde kropje plukken. Lekker met een gegrilde kippenbout en 
gebakken aardappelschijfjes. 
Fijn weekend!


dinsdag 25 juni 2013

Kastopruiming: wasbare zwemluiers

Een tijd geleden heb ik de kast van de kinderen opgeruimd en opnieuw ingedeeld. Hun boeken stonden op de bovenste plank en die plank begon flink door te buigen onder het gewicht. Het leek me beter om de boeken te verplaatsen naar het onderste vak, waar de steunbalk zit.
Van het opruimen had ik wel foto's gemaakt, maar vond het later niet nodig om er over te bloggen.

Maar ik kwam in de kast nog twee wasbare zwemluiers tegen. Prachtige broekjes, gekocht bij Kaatje Katoen, maar ik heb ze niet meer nodig.
Kan ik een van mijn lezers hier blij mee maken?

De oranje komt uit de meisjescollectie, heeft een hulameisje-print en ruches op de achterkant. Geschikt voor baby van 4,5 tot 8 kg. Maat S.
De andere komt uit de jongenscollectie, maar die vond ik prima draagbaar voor meisjes. Ook een hawaii-print. Geschikt voor baby's/peuters van 8 tot 10 kg. Maat M.
Voor een schappelijke vergoeding. Wanneer je interesse hebt, mail me op anitasdagboek [@] gmail . com






En nu ik er alsnog een stukje aan de kast wijdt, bij deze een verslag van de opruimsessie. 
Dan heb ik die foto's ook niet voor niks gemaakt. Oh, heb ik helemaal geen foto van de voor-situatie? Nou, da's ook wat.
In ieder geval: op de bovenste plank stonden de boeken. Je kunt nog een beetje zien dat de plank doorbuigt.



Een bijkomend voordeel van de boeken op de onderste plank hebben, is dat de kinderen nu zelf een boek kunnen pakken en wij ze niet steeds hoeven op te tillen. :-)


Dit boek heb ik gekregen van een lieve collega en is letterlijk stuk-gelezen door ons. 
De rug is er af, maar ik heb 'm kunnen repareren. 


Ik was een beetje naïef door te denken dat ik simpelweg de spullen van de planken kon overpakken. 
Niet alles paste nog in de kast. Dat kwam vooral omdat er op de bovenste plank achter de boeken nog heel veel spullen verstopt lagen. Dit gaat allemaal naar zolder. Onder het mom: dat zie ik later wel weer. 


maandag 24 juni 2013

Moestuin Maandag

Laatst las ik bij andere bloggers over Moestuin Maandag. Dat zag er allemaal zo leuk uit. Enigszins teleurgesteld dacht ik dat het jammer was dat ik dit jaar geen moestuin heb. Ik had dus niet echt een reden om mee te doen.

Dit is mijn moestuinperk. 




Want ik had dit jaar besloten om eens een jaar over te slaan en mijn energie niet in het opkweken van slazaad en doorgeschoten courgette te steken. Ik wilde het eens met bloembollen proberen. Leek me leuk om een vaas te vullen met bloemen uit eigen tuin. Ik kocht dahliabollen en gladiolen. De gladiolen zijn opgekomen, maar de dahlia's? Tussen het onkruid vermoed ik een paar opgekomen bollen, maar zeker weten doe ik het niet. Daarom durf ik ook nog niet zo goed onkruid te wieden. Straks trek ik het verkeerde blad er uit.

Terwijl ik rustig in afwachting was van mijn bloembollen, groeide de rest van de tuin door. De druif is behoorlijk groot geworden. De japanse wijnbes komt dit jaar op drie plaatsen op en zit volop in knop. De oregano groeit ongemoeid door. De aardbeiplanten van vorig jaar hebben de winter overleefd en groeien flink. De braam (boison berry) die ik dit voorjaar geplant heb zet goed aan en heeft op dit moment witte bloesems. Een goed teken?

En op een gegevens moment realiseerde ik me dat ik onbewust toch een moestuin heb. Dus kan ik met een gerust hart meedoen aan Moestuin Maandag.


Een paar weken geleden maakte ik voor de kinderen een mud pie kitchen inclusief een kweekbak voor slaplantjes en tomatenplanten. 
Ook de ah-mini's komen goed op :-)


Kijk eens hoe het er nu bij staat!


Het eerste kropje sla is dit weekend geoogst. 



Aardbeiplanten in de kas. Ze worden bijna overschaduwd door de japanse wijnbes.


Ik verwacht een enorme oogst van de japanse wijnbes. 
Daar kan ik me nu al op verheugen, want het is een heerlijke vrucht. 



De druif. Voorgaande jaren hebben we niet veel aandacht aan de druif besteed, maar dit jaar gaat het anders. Ik heb overhangende bladeren en dieven weggehaald. 
Er zitten heel veel druiventrossen in wording aan. Ik ben benieuwd hoe het afloopt. 


Niks is zo lekker als vers regenwater. 



De braam met bloesems. 
Ik heb 'm pas dit voorjaar gepoot, dus heel hoge verwachtingen heb ik er niet van. 
Een plaag sinds vorig jaar is het pispotje. Tegen de schutting zie ik ook weer zo'n vervelende uitloper. 
Ze klimmen omhoog langs andere planten, verstikken de boel en verspreiden zich onder de grond door de tuin. 



En dan is er nog deze boom. Daar hebben we een wat lastige verhouding mee. 
Hij is enorm groot geworden en neemt op het terras best veel zon weg, maar we kunnen het nog niet over ons hart verkrijgen om 'm om te hakken. 
Dit voorjaar hebben we als experiment de onderste takken er af gezaagd. Daarmee wordt het al een stuk lichter in de tuin en in huis.
's Winters verliest hij z'n zachte naalden en het is een heerlijke plek voor vogels. Vanuit de woonkamer kunnen we ze dan op de takken zien huppen. 

De vogels geven daarvoor ook wat terug! Mest en zaden.
Omdat er onder de boom niet geschoffeld wordt, komt er vanalles op. 
Ik heb een hulst gezien en meerdere laurierplantjes. 
Ook is er al een flinke loot van de vlierbes. 


Een dikke bos (vermoedelijk) aalbes. En dat allemaal omdat een vogel zijn zaadjes onder onze boom uitpoept. 

Het is mij inmiddels wel duidelijk dat de achtertuin feitelijk één grote moestuin geworden is. Gek is dat: het gebeurt waar je bij zit, maar je ziet het niet bewust. 

En door het op de foto te zetten ziet het er ook nog eens heel idyllisch uit. 

vrijdag 21 juni 2013

Daar is 'ie: de kamer van de meiden

Zojuist overviel me maar zo de zin om het fototoestel te pakken en de kamer van de meiden op de foto te zetten en er vervolgens een stukje bij te schrijven. De laatste weken waren stressvol en dat ik nu zin heb om te bloggen is een mooi teken voor mij dat de spanningsboog nu naar beneden gaat.
Vorig weekend hingen we de letterbakken aan de muren. Ik vertelde de meiden welke ik voor hen bedacht had en dat viel meteen goed in de smaak. Geen gesteggel over 'die andere is veel mooier'. Ze waren er gelijk dolenthousiast over.

Ook heb ik stickers geplakt op de deuren van hun kast. Verder zijn er nog een paar ideeën die later uitgevoerd gaan worden. Zo willen we nog een deurposter. Er zit een beschadiging op de deur die daarmee mooi is weggewerkt. Ook wil ik graag andere deurgrepen op hun kast, want hier zitten best scherpe hoeken aan. En ik heb nog twee ikea poefjes op zolder staan waar ik nieuwe hoezen om wil maken.



Hier en daar is het krap, maar het past allemaal precies.



Heerlijk grote lades onder hun bed waar veel knuffels en speelgoed in kunnen. 



In het hoekje is plek voor de bak met verkleedkleren 
en de berenzitzak. 


Hun knutselhoekje.


Gemma's letterbak.



Ellie's letterbak.



Het sierkussen uit de logeerkamer heeft ook weer een actieve bestemming.




Heerlijk die verzamelingen van kinderen. 


Alles bij de hand. 


Het was veel meer werk dan we dachten. We hebben er uiteindelijk drie dagen aan gewerkt. 
Alleen al zo'n bed in elkaar zetten kostte een dagdeel. 

We hebben de kosten redelijk binnen de perken kunnen houden. De bedombouwen zijn nieuw, maar de bedbodems, matrassen, beddengoed, dekbedden hadden we zelf nog. Zo is de consuminderaar in mij ook tevreden.

De dames hebben twee nachten op de logeerkamer in hun oude ledikant gebivakkeerd. 
Daarna had iedereen weer zijn eigen plek terug. Dat was maar goed ook, want iedereen in huis stuiterde van de adrenaline. Inclusief de kat. Die begon zelfs al onrustig te worden toen de emmers verf in de gang verschenen. 

Ik heb trouwens besloten om maar te stoppen met het nummeren van mijn blogjes over het kastje-per-dag. Ik merk dat de onderwerpen steeds meer in elkaar overlopen. 

Fijn weekend. 

maandag 17 juni 2013

# 110 De Plant Genie en verder niet zoveel bijzonders

Vandaag komt er niet zoveel uit mijn handen. Aan ideeën en vooral werk geen gebrek, maar ik heb zin om het er maar een beetje bij de laten vandaag. Het was de laatste weken rennen van deadline naar deadline. Vandaag staat eigenlijk het stofzuigen, volgens het wekelijks huishoudschema, op het programma, maar ik heb eigenlijk zin om de tijd gewoon voorbij te laten glijden.
Vanavond schiet ik vast weer in de stress over alles wat ik vergeten ben, maar die dingen zijn me nu nog niet te binnen geschoten dus kijk ik wat tv, ruim wat op, doe wat boodschappen, maak plannen voor het eten vanavond, bedenk dat ik de kamer van de meiden nog op de foto wil zetten, kijk wat er leeft in twitterland (goh interessant, een proviandruil op facebook. Zal ik dan toch een facebookaccount openen? Ach, laat maar. Zoveel proviand heb ik nou ook niet over), denk aan die klus voor kantoor die ik eigenlijk af wil hebben, maar stel 'm steeds uit. Bel met m'n moeder - ook altijd goed voor een uur - en vind ondertussen dat ik toch maar eens wat moet gaan doen.
Nou goed dan, ná dit blogpostje.

In de folder van het Kruid vat zag ik de zogenaamde Plant Genie. Een glazen reservoir die je vult met water en in de aarde van je kamerplant steekt. Goed voor twee weken. Dat leek me perfect voor de vakantie. Onze kat gaat dit jaar uit logeren, dus daarvoor hoeft er niemand naar ons huis te komen. En dan iemand vragen alleen voor die paar planten die we hebben?

Ik besloot niet te wachten tot de vakantie, maar ging de Plant Genie gelijk uitproberen. Eens kijken hoeveel water er na twee weken nog in zit.
Nou, sommige reservoirs waren al na een dag leeg!
Ik wacht vaak te lang met water geven (ach, het kan nog wel een dag...) waardoor planten hier in huis droger staan dan goed voor ze is.
Nu heb ik de plant genie die meteen zichtbaar maakt wanneer m'n plantje weer water moet hebben.
Zo besloot ik al na testdag nummer 1 om ze permanent te gaan gebruiken! Wat een geweldige uitvinding voor mij. En voor m'n planten ;-)




Het waterniveau is halverwege. 


Het staat nog leuk ook, zo'n glazen bol in de bloempot. 

(Hoort u ook de tell sell stem 'its' amaaaaazing' op de achtergrond?)

vrijdag 7 juni 2013

# 109 De deurklink

Met al die nieuwe zaken die mijn aandacht al weer hebben, zou ik bijna vergeten te vertellen hoe het met de deurklink afgelopen is. Gelukkig herinnerde Marie-Anne mij er aan.

Al jullie reacties van herkenning waren onverwacht een steun voor me. In dit soort kwesties heb ik vaak het gevoel dat het aan mijn persoonlijkheid ligt. Dat het iets aan mijn uitstraling is waardoor men mij liever afwimpelt. Dat zal best wel eens zo het geval zijn, maar het is toch vooral iets universeels.
Dus dank! Ook bedankt voor jullie complimenten op de deur.

Blijkbaar was ik nu bij de fabrikant wel aan het goeie adres, want meteen na mijn mail afgelopen week, kreeg ik antwoord. Ik kon mijn adres doorgeven en dan zouden ze de juiste stift opsturen. En dan zou deze langlopende kwestie binnen 48 uur zijn opgelost.
Dat was zo'n heerlijk bericht, ik was meteen opgelucht. Pas een paar tellen later dacht ik er aan dat we al een keer eerder 'de juiste stift' hadden toegestuurd gekregen, dus werd ik toch nog een beetje voorzichtig in mijn hoop.
Maar het kwam helemaal goed. Dus hulde aan de fabrikant.

Woensdag kwam ik thuis van kantoor - Michel is woensdags thuis - en legde ik nietsvermoedend mijn hand op de deurkruk. Gek gevoel hoor. Na zo'n lange tijd wachten werd ik wel even overvallen door een gevoel van 'oh, is dit alles?' Op een of andere manier neemt zo'n deurklink in gedachten Koninklijke vormen aan of zo.



Een minor set back was dat de schroeven er niet bij pasten. Die waren te lang. Michel heeft er zelf wat schroeven bij gezocht, maar die passen niet helemaal bij het hele plaatje.

Inmiddels ben ik er al helemaal aan gewend. Nu passen de klink en de deur helemaal bij elkaar. Hoezee, weer een klusje geklaard.


# 108 Let niet op de rommel!

Gisteren nam ik een dagje vrij van mijn werk. 
De kinderen hadden margemiddag van school en ik nam de hele dag vrij. 

's Ochtends zat ik niet in de zon buiten. 
Toch al geen hobby voor een hooikoorts patiënt. 
Nee, ik pakte de sausroller. 


Dit is muur nummer 1 na een laagje roze. 


De rest van het huis ziet er zo uit:


de kleedkamer.


de overloop.


de zolder.

Je ziet het: ik hoef me voorlopig niet te vervelen. 

Tot na het weekend. 




# 107 Letterbak decoreren - deel II

Met de naderende opknapbeurt van de slaapkamer van de meiden op mijn hielen moest ik deze week snel de tweede letterbak afmaken.
Juni is nooit de beste maand voor mijn energieniveau vanwege hooikoorts. En dan is juni ook nog altijd een bomvolle maand. Op het werk altijd weer drukte met de afronding van het collegejaar en alles weer in paraatheid brengen voor na de zomer. En thuis staat er ook vanalles in de agenda.
Inmiddels ben ik een beetje hyper aan het worden van alle deadlines die ik aan het afwerken ben.

Ik had besloten om maar twee dezelfde letterbakken te maken, om onenigheid en teleurstellingen over wie welke bak krijgt te voorkomen.
Dat betekende dat ik nog eenzelfde set decoratiepapier moest kopen.
En toen bleek het uitverkocht! Hebbie dat weer!
Pff, denk, kraak, zucht. Geen tijd om de hele stad af te struinen, want ik had lunchpauze.
Bij de pipo's koos ik toen een paar mooie vellen scrapbookpapier.


Het hertje is zooo schattig. 


Uiteindelijk heb ik van de eerste letterbak vellen in de tweede letterbak overgedaan, want dat combineerde beter met kleuren en patronen. Bovendien leek het er op dat de ene bak veel mooier zou gaan worden dan de andere. Ik zag de bui dus al hangen.  


Nu heb ik de schattigheidsfactor evenredig verdeeld. 
In deze bovenste zit helemaal rechtsonder een vel met roosjes, daar houdt Ellie van. 
In de onderste zit een vel met een hertje, daar houdt Gemma van. 


Ik zou zelf niet kunnen kiezen.
Jij dan?



maandag 3 juni 2013

# 106 Weerstand en toch ook volharding

Toen ik afgelopen weekend bedacht wat mijn klusje voor vandaag zou worden, had ik geen idee dat het me zoveel moeite zou kosten.
Dit is al de derde vierde vijfde zesde poging om het op te schrijven. Het roept een enorme weerstand bij me op en ik voel me enorm boos worden om iets dat de kwestie met mijn klusje van vandaag overstijgt.

In april dook dit langlopende klusje weer op toen ik de grote kast opruimde. Het gaat om het witte doosje. Daar zit een prachtige - en dure - deurklink in. Die hoort op onze woonkamerdeur, maar dat lukt niet want de stift (je weet wel die metalen pen die er bij hoort) past niet op de deurklink. Wel in de deur, maar niet op de deurklink.

Na diverse vruchteloze pogingen om het toch voor elkaar te krijgen en evenzovele keren nul op het rekest gekregen te hebben, vandaag dan de ultieme poging om de fabrikant rechtstreeks aan te schrijven.
Dat mailtje was nog niet het allermoeilijkste moet ik zeggen. Ik was al (eh, twee maanden geleden) begonnen aan het concept en nu kon ik 'm afschrijven. Zo'n mailtje kan zakelijk, zelfs met een kleine kwinkslag om de wanhoop aan te geven.

Maar er over bloggen....dat valt me nog tien keer zwaarder.
Het is het frustrerende gevoel iets te kopen, een best simpel zelfstandig voorwerp, geen ingewikkeld apparaat, dat gewoon niet goed is. De klink en de stift matchen niet. Punt. En dat je dan hemel en aarde moet bewegen om te krijgen waar je voor betaald hebt. Zogenaamde specialisten die je maar wat schaapachtig aankijken en je vervolgens met een kluitje in het riet sturen, omdat ze zelf geen zin hebben om het op te lossen.
Het doet me teveel denken aan de ellende van de verbouwing. Al die monteurs die maar wat schaapachtig en schouderophalend boven zo'n lek in een nieuwe vloerverwarmingsinstallatie staan te kijken en vervolgens lege opmerkingen plaatsen als 'het kan niet lek zijn', 'het ligt niet aan ons materiaal'.

Oh laat ik er maar over ophouden en even laten zien hoe ik vandaag de deur heb schoongemaakt. Eigenlijk dus twee klusjes vandaag.




Zo op het oog niks mis mee toch?


Dit is de tijdelijke deurkruk die we nu 2 jaar gebruiken. 


De klink werkt wel, want ik sta inmiddels aan de andere kant van de deur. 
De kinderknutsels op het glas verwijder ik. 
De poster onderop blijft hangen. Dat is de spaarkaart van de meiden. 
Door goed te helpen met opruimen, jas ophangen, met vork eten, niet miepen aan tafel, 
kunnen ze stickers sparen voor een volle spaarkaart. 
Ze sparen voor bijvoorbeeld alleen met mama of papa naar de stad, uit logeren, 
alleen (zonder zusje) thuis, naar de kermis, konijnen aaien, naar de kringloop. 



Als ik denk dat ik klaar ben, zie ik toch nog een restje plakband. 
Zie jij het ook?
Moeilijk om op de foto te zetten en de weerspiegeling is ook heel onwerkelijk. 


Ziet er toch weer frisser uit. 

En als er dan ook nog een verlossend mailtje van de fabrikant van de deurklink mag komen, 
dan is dit klusje definitief afgerond. 
Anders moeten we weer in de buidel tasten. 


Naschrift: kreeg net (vrijwel per omgaande) een opbeurende mail van de fabrikant dat ze ons de juiste pen zullen opsturen. Ik voel een naïeve blijheid. Blijkbaar hou ik toch altijd hoop. Enige reserve is wel geboden want we kregen al eerder 'de juiste' stift toegestuurd.