Berichten

Berichten uit maart, 2014 weergeven

CLOG - A Cat's photo log

Afbeelding
Is it a blog? Is it a plog? It's a clog!
Een dag uit het leven van een kat. 

8.39 u opstaan. 

hèhè, wat duurde dat lang! zomertijd is weer ingegaan zeker?

8.51 u. ochtendgymnastiek

8.53 u. de ochtendronde

8.55 u. mooie grote kattenbak. Merken ze niks van. 

9.02 u. even wat eten. 

9.36 u. toch nog eens kijken wat er buiten te doen is. 

9.44 u. dat vogeltje lijkt mij wel wat.  er komt een dag dat ik je pak gevleugelde vriend. Serieus!

10.22 u. ik probeer een dutje


10.45 u. dit wordt niks, veel te druk hier boven. 

10.58 u. spelen!

10.59 u. papier is zó leuk!

11.00 u. zo, klaar  al weer. 



11.41 u. tijd voor mijn ochtendrondje. 

11.42 u. ook niks te beleven. 

11.57 u. niks zo l

Naar buiten toe

Afbeelding
Ik wilde dit jaar wat meer naar buiten toe.  Mijn leven speelt zich voornamelijk binnen af. Of ik zit op kantoor of ik ben thuis. En aangezien er in het huishouden altijd wel iets te doen is, breng ik ook thuis mijn tijd vooral binnen door. 
Om te voorkomen dat mijn voornemen er bij zou blijven, nam ik het op in mijn Drie Dingen op Dinsdag.  Die heb ik dus alvast gehaald. 
Zaterdag 8 maart gingen de kinderen naar een verjaardagsfeestje en nam ik een uurtje voor mezelf.  Ik had er ook voor kunnen kiezen om met Michel in de tuin te gaan werken - dan was ik tenslotte ook buiten - maar in sommige dingen werken wij niet zo goed samen. Werken in de tuin is daar een voorbeeld van. 
Voor de gelegenheid haalde ik onze grote spiegelreflex camera weer uit de kast, laadde de batterij op. Laadde nog een andere batterij op, want die eerste bleek niet goed meer.  Een beetje onwennig ging ik op pad. 

Dit pad fiets ik altijd voorbij.  Nu sloeg ik dit ongebaande pad in. Het voelde bijna alsof ik een b…

Moestuin Maandag - op dinsdag

Afbeelding
Het liep gisteren allemaal anders dan gepland.  Het weekend hadden we doorgebracht op Schiermonnikoog. Michel deed mee aan een recreatenloop èn we vierden onze trouwdag (8 jaar). Wat hebben we genoten! We zaten allemaal op een lijn en er viel geen onvertogen woord. De kinderen spreidden een zelfstandigheid tentoon die we nog nooit eerder gezien hadden. Ze speelden, speelden en speelden. En wij konden weer eens bijpraten of juist stil zijn. 


's Avonds klaagde Gemma over een muggenbult bij haar oor.  Later zat er nog een bult in heur haar. Mmmm....zouden dat de waterpokken zijn? De volgende morgen wisten we het zeker.  Waterpokken.
Heel jammer. Nu kon Gemma niet in de klas vertellen over haar avonturen op Schier. Niet haar vriendinnen weer zien.  Een uur nadat we Ellie naar school hadden gebracht vroeg Gemma 'wanneer gaan we Ellie weer ophalen?' -Nou dat duurt nog heeeel lang. Een half uur daarna vroeg ze: 'Wanneer mag ik weer naar school' -Nou, dat duurt nog wel ee…

De grappige dingen die kinderen zeggen # 1

Elke keer wanneer ik met de kinderen bij de biologische supermarkt ben, dan vragen ze:
'mama, mogen wij die rijstkoeken?'
- 'nou...nee.'
'aaaaah, toe nou.'
- 'nee, jullie lusten ze niet.'
'jawel hoor! Die aten wij op de crèche ook.'
- 'ja, maar jullie aten ze nooit op.'
'echt wel!'
- 'Nee! geen rijstwafels.'

Gisteren was ik alleen in de biologische supermarkt en nam als verrassing rijstwafels mee.

Thuis:
Ellie zegt : 'Hé mama, je hebt die koeken gekocht die wij niet lusten!'


**

Bletchley Circle

Afbeelding
Sinds kort hebben wij een abonnement op het digitale kanaal Netflix. Dat begon met een maandje gratis en het verliet daarna niet meer ons huishouden. Het kijken naar dat kanaal is bij ons inmiddels een werkwoord geworden: netflixen.

Ik word omringd door mensen die alleen nog maar series kijken. Mijn collega's kijken alleen nog maar series en de ervaringen worden wekelijks uitgewisseld. Michel kijkt ook veel series.
Ik ben een mee-kijker. Ik kijk mee met Breaking Bad en ik kijk mee met de kinderprogramma's. Ik had trouwens verwacht dat het aanbod voor kinderen vooral uit de schreeuwerige Nickelodeon-achtige programma's zou bestaan, maar de programma's zijn heel erg goed en heel gevarieerd.

Maar sinds vorige week heb ik ook een serie!

The Bletchley Circle


In de Tweede Wereldoorlog werkten vier vrouwen aan het ontcijferen van geheime codes op Bletchley Park.
Na de oorlog is hun leven een stuk minder prikkelend.
Wanneer er een serie moordenaar actief wordt, komen ze weer sa…

Het leed dat schoolplein heet

Toen de kinderen in 2012 voor het eerst naar school gingen was het voor mij alsof mijn schooltijd helemaal opnieuw begon. Zo verloren als ik me als kind voelde tussen de andere kinderen, zo verloren voelde ik me nu als volwassene tussen de andere ouders.
Het gevoel van vroeger kwam weer terug: iedereen weet hoe het in zijn werk gaat, behalve ik. Iedereen kent elkaar, ik niemand.
Dezelfde onwennigheid in het leggen van contacten met andere kinderen, had ik nu in het leggen van contacten met de andere ouders. Bijvoorbeeld voor het maken van een speelafspraak. Dezelfde afwijzing voelen als een ouder niet terugkomt op een speelafspraak die uitgesteld is. Ze zei dat ze in haar agenda moest kijken en dat we een andere keer moesten afspreken, maar ze komt er helemaal niet op terug. Zou het gewoon een excuus zijn? Wil ze haar dochter helemaal niet bij mij thuis te spelen hebben?

Ik kreeg te maken met makkelijke ouders, die altijd tijd hebben. En ik kreeg te maken met ouders die vaak nee zegge…

(Moes)tuin Maandag

Afbeelding
Verbeter de wereld, begin een moestuin!
Dat is wat wij gaan doen komend jaar.  Vorig jaar hadden we hier en daar wat (gemaks)groente en fruit, maar dit jaar gaan we het serieuzer aanpakken. 




Elk jaar veranderden we wel weer iets aan de tuin. De vijver verdween. Houten vlonders werden vervangen door klinkerbestrating. Nieuw gras werd gezaaid, maar dat zie je er inmiddels niet meer aan af. Planten gingen dood. Nieuwe planten werden gepoot of verpoot.

Het idee is dat in de border rechts langs de schutting groenten en kruiden komen te staan. De aardbeien mogen dit jaar in een verhoogde plantenbak.

Uiterst links zie je de kale takken van onze boom. Elk jaar dubden we wat we er mee moesten, want hij werd te groot. We hadden de top er al een keer uitgehaald en de onderste takken weggezaagd, maar dit jaar besloten we dat hij maar weg moest.


De grote boom is verdwenen.  Och, daar had ik wel moeite mee. Want hij was prachtig om te zien. Er zaten altijd veel vogels in, hoewel dat het laatste ja…

Blij !

Er zijn mensen in mijn leefomgeving die naar dezelfde supermarkt gaan, dezelfde wegen en fietspaden gebruiken, met dezelfde mensen praten als waar ik mee praat, maar tòch in een hele andere wereld leven.
Zij kennen alle verhalen van mensen - in dezelfde leefomgeving - die gescheiden zijn, verongelukt zijn of andere erge dingen zijn overkomen. Zij kènnen niet alleen de verhalen van anderen, maar hen overkòmt zelf ook allerlei onheil.

Fascinerend vind ik dat. Hoe kan het dat wij met dezelfde mensen praten en zij hele andere verhalen horen dan ik? Terwijl we in dezelfde wereld leven, leef ik in een wereld waarin ik bedreigingen, gevaar en wreedheid wil vermijden en trekken zij ze juist aan.
Misschien is mijn wereld van aardig zijn, behulpzaam zijn, bewust zijn niet reëel. Er is vaak genoeg tegen mij gezegd dat ik harder moest worden, want de wereld was ook hard.
Maar wat nou als hardheid tot meer hardheid leidt? Dan kan zachtheid tot meer zachtheid leiden. Toch?

Momenteel pak ik elke kan…

Drie Dingen op Dinsdag ~ Met de nadruk op Pipi schortjes

Afbeelding
Het is weer de eerste dinsdag van de maand, dus tijd voor Drie Dingen op Dinsdag.

Even om het geheugen op te frissen hier de Drie Dingen. In omgekeerde volgorde, omdat ik nummer drie het leukst vind:

Over het derde Ding heb ik wat langer na moeten denken. Niet iets al te tijdrovends. Februari is tenslotte een korte maand. Ik denk dat ik een kastje ga opruimen. Dat blijft voldoening geven.
Het werd inderdaad een kastje, maar niet het kastje dat ik in gedachten had. Ik wilde de la met opladers en oude telefoons opruimen, maar ik zag er steeds tegenop. Elke keer zakten mijn schouders wat bij de gedachte dat ik die la zou moeten opruimen.
Uiteindelijk werd het de bovenkant van de grote kast op. Het was een spontane actie. Ik zat op de bank en peinsde wat voor me uit, waarover weet ik niet meer. Ik was thuis zonder kinderen, sprong op van de bank en besloot dat ik maar van de gelegenheid gebruik moest maken. Al die feesthoedjes, sintmaartenlampions, die zou ik nooit weg mogen gooien als ik …