vrijdag 31 oktober 2014

Tijdsbeleving van volwassenen

Waar ik vorige keer nog schreef over tijdsbeleving van kleuters, neem ik nu de tijdsbeleving van volwassenen onder de loep. Met name mijn eigen tijdsbeleving.

Het viel me op dat ik de laatste tijd steeds vaker een optimistische tijdsinschatting maakte. Ik kwam maar amper op tijd bij de kinderboekenverkoop op school - en in ieder geval later dan ik had toegezegd - omdat ik dacht dat ik na afloop van een visite nog wel even tijd had om een paar boodschappen te doen (lekker efficiënt omdat ik er toch langs kwam, i.p.v. dat ik er speciaal voor op pad zou moeten). Ik wist dat het krap was, maar dacht desondanks dat het wel zou moeten kunnen.
Een paar dagen later fietste ik met de kinderen naar een afspraak bij het gemeenteloket voor paspoorten voor de kinderen. Op de klok die ik halverwege de route tegenkwam zag ik dat ik wéér de tijd krap had ingeschat. Ik zou flink door moeten trappen om op tijd te komen. Wat is dit voor nieuwe gewoonte, vroeg ik mezelf af?

Interne klok
Afgelopen zomer las ik een artikel in een oud psychologie magazine over je interne klok. Ik heb het artikel er weer even bij gepakt. Het komt uit de Psychologie magazine van juni 2012.
De mens beschikt over een interne klok, de suprachiasmatische nucleus (scn). 'Dit is onze biologische klok en regelt onder meer ons slaap-waakritme. Zelfs wanneer je je dagen in een volledig verduisterde kamer doorbrengt, zonder enige aanwijzing van dag en nacht, tikt die scn stug door en telt consequent af van tussen de 24,5 en 26 uur, afhankelijk van het individu.'
Onze bewuste tijdswaarneming gebeurt door een zogenaamde interval timer, een soort ingebouwde stopwatch. 'Een hersengebiedje geeft daartoe regelmatig pulsen af, als het tikken van een klok, en een teller verzamelt die. Proberen we te schatten hoeveel tijd er is verstreken, dan hoeft ons brein alleen de teller te raadplegen en het aantal tikken op te tellen. Maar hoewel de scn bijna niet van de wijs te brengen is, blijkt de snelheid van onze ingebouwde stopwatch door allerlei factoren te worden beïnvloed.'
Leeftijd speelt een rol. Naarmate we ouder worden loopt de stopwatch steeds langzamer. Neem de proef op de som en schat in wanneer er drie minuten voorbij zijn. Kijk dan ter controle op je horloge. Een twintiger kan de tijd goed inschatten. Maar ben je een vijftiger, dan zijn er al 3 minuten en 16 seconden voorbij. Ben je 65+ dan zijn er in werkelijkheid 4 minuten en 46 seconden voorbij.

Uitstellen
Maar het is vast niet alleen mijn leeftijd, waardoor ik een verkeerde inschatting maak van tijd.
Ik merkte dat mijn tijdsbeleving sinds de zomervakantie is veranderd. Ik ben er alleen nog niet over uit of het ten goede of ten kwade is.
Voor de zomervakantie puzzelde ik het huishouden, zorg voor de kinderen, werk, heel veel (!) schoolactiviteiten en handwerken in elkaar. Het ging niet met gemak, er was veel inzet voor nodig, maar ik vond altijd wel een half uur om iets te doen. En anders was er wel een deadline die me dwong een half uurtje te vinden. Ik verzette bergen werk!
In de zomervakantie nam ik gas terug en ontdekte dat de dagen evengoed snel voorbij gingen. Na de zomer wilde ik een rustiger tempo aanhouden, maar het lijkt er op dat ik in een tempo van vooruitschuiven en uitstellen ben aangekomen. (de aah-het-kan-nog-wel-fase). Dat zou kunnen verklaren waarom ik - wanneer ik onverwacht ruim tijd om handen heb - de tijd maar wat laat lopen en niet het geduld kan opbrengen om geconcentreerd te werken. Om vervolgens als de klok dichterbij de deadline komt opeens tijd te kort te komen.
Dat dus, en het feit dat ik ouder word.

Tijdgebrek is van alle tijden. Iedereen komt altijd tijd te kort. Misschien denk ik alleen maar dat ik efficiënt met mijn tijd omga door zoveel mogelijk activiteiten in een dag te stoppen en ben ik in werkelijkheid helemaal niet effectief. Eigenlijk had ik een beetje gehoopt al schrijvende tot een goeie slotconclusie te komen, maar die blijft deze keer uit. Ik hoop niet dat jullie er ook al te veel op gehoopt hadden, op die slotconclusie ;-)

Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt
Hoogleraar Douwe Draaisma heeft een boek geschreven met de prikkelende titel 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'.
Het staat op mijn wenslijstje om het boek te lezen, maar ik heb er maar steeds de tijd niet voor....;-)

vrijdag 24 oktober 2014

Voor alle (aanstaande) meerlingouders

Vrij snel nadat wij wisten dat ik in verwachting was van een tweeling, sloten wij ons aan bij de NVOM.
Ik vind het geweldig zoals de vereniging zich inzet voor de belangen van meerlingouders. Het grootbrengen van een tweeling heeft zo zijn specifieke uitdagingen en daar wil ik graag zoveel mogelijk over lezen.

De NVOM geeft Het Grote Tweelingenboek weg aan zowel nieuwe leden als aan bestaande leden! Oh, daar ben ik superblij mee, want het boek stond al een tijdje op mijn verlanglijstje. Ik kan niet wachten tot het bij mij op de mat valt.

Ben je zelf meerlingouder (of ken je a.s. meerlingouders) en nog geen lid, dan is dit wellicht het juiste moment om je aan te melden.


Nederlandse Vereniging voor Ouders van Meerlingen
Beste meerlingouder(s),
De NVOM heeft nieuws voor u als NVOM lid en voor toekomstige NVOM-leden
  1. Langer verlof voor meerlingmoeders is een feit
  2. Bij het december magazine krijgen alle NVOM leden "Het Grote Tweelingenboek" van Coks Feenstra cadeau (ter waarde van 30 euro) 
  3. Overtuig andere tweelingouders nu snel lid te worden van de NVOM want ook nieuwe leden ontvangen Het Grote Tweelingenboek. Zolang de voorraad strekt
Langer verlof voor meerlingmoeders is een feit
14 oktober heeft de Tweede Kamer ingestemd met het wetsvoorstel om onder meer het zwangerschapsverlof bij een meerling vier weken eerder te laten ingaan. Iets waar de NVOM al jaren voor strijd! Daarna hebben wij vele vragen ontvangen wanneer dit daadwerkelijk ingaat. De Eerste Kamer moet ook nog met het wetsvoorstel instemmen. De wet moet in 2015 ingaan, dus behandeling door de Eerste Kamer zal op korte termijn plaatsvinden.
Lees meer op onze website 
Bij het december magazine krijgen alle leden "Het Grote Tweelingenboek" van Coks Feenstra cadeau
Het nieuwe Grote Tweelingenboek van Coks Feenstra komt in oktober uit in de Nederlandse boekwinkels. Wij als NVOM hebben een een prachtige deal kunnen sluiten, waarbij wij al onze leden dit boek cadeau kunnen geven. Het Grote Tweelingenboek beantwoordt de vele vragen die ouders van meerlingen zich dagelijks stellen. Het is een zeer compleet boek, een aanrader voor ouders van tweelingen en tweelingen zelf. Meer info op: http://www.coksfeenstra.info/dutch/bookoftwins_toc.php
Als NVOM zijn we ook erg blij dat we dit aan al onze leden kunnen aanbieden. Naar verwachting kan het boek in december worden verstuurd. We zullen op Facebook en op onze website aangeven wanneer de verzending is begonnen.
Overtuig andere tweelingouders nu snel lid te worden van de NVOM en ook zij ontvangen het boek, zolang de vooraad strekt
Veel van onze leden worden lid via jullie, de NVOM-leden. Is het niet leuk om het nieuws van langer zwangerschapsverlof te delen met andere meerlingouders in uw omgeving en tegelijkertijd ook te kunnen vertellen dat de NVOM Het Grote Tweelingenboek cadeau geeft aan haar leden? Help ons mee als vereniging te groeien en zorg dat we de belangen van tweelingouders nog beter kunnen behartigen.

Nieuwe leden krijgen ook nog steeds het boek "Informeerling" als welkomstgeschenk, een 130 pagina's dik kleurrijk boek boordevol informatie voor meerlingouders. Verder bevat de welkomstdoos kortingsbonnen, informatie en andere cadeautjes. Dit alles voor maar 20 euro per jaar. 


donderdag 23 oktober 2014

Waarom ik een beter mens ben sinds ik moeder ben

Op een koude dag in het voorjaar, 42 jaar geleden, schonk mijn moeder mij het leven.
Zes jaar geleden, op 23 oktober, kwamen mijn kinderen ter wereld en werd ik opnieuw geboren.
Met de geboorte van onze tweelingdochters begon mijn leven opnieuw.
Ik werd moeder.

Het moederschap ervaar ik als een dankbaar geschenk. Mijn taak is een uitdaging, vele malen groter dan de meest uitdagende baan op de carrièreladder.
Mijn kinderen stimuleren me om hogere doelen voor mezelf te stellen en me niet te laten afremmen door behouden adviezen of gedachtes. Ze leren me het verschil te zien tussen behulpzaam zijn en me voor iemands karretje te laten spannen. Ze dagen me uit om met creatieve oplossingen te komen, ook wanneer ik denk dat mijn creativiteit is uitgeput. Ze dwingen me om situaties met humor tegemoet te treden, ook al wil ik dat er serieus naar me geluisterd wordt. Ze wijzen mij op mijn tekortkomingen, maar vinden mij evengoed de meest geweldig moeder ter wereld. Ze prijzen mij zoals ik nog nooit geprezen ben. Ze graven net zo lang tot ze mijn kern blootleggen, ook al wil ik sommige delen juist voor hen verborgen houden. Ze dagen me uit om een beter mens te zijn.

Ik ben niet een betere moeder als ik werk - een veelgehoorde uitspraak in deze tijd - ik ben altijd moeder. Ik ben niet alleen moeder als ik voor mijn kinderen zorg, maar ik ben moeder in alles wat ik doe. Ik ben moeder als ik thuis ben. Ik ben moeder als ik op het werk ben. Ik ben moeder in alle facetten van mijn leven. Het moederschap schijnt door in al mijn bezigheden en bij al mijn beslissingen. Het is de mooiste carrière die ik me kan wensen.



Lieve, lieve dochters. Van harte gefeliciteerd met jullie 6e verjaardag.

Jullie moeder.

zondag 19 oktober 2014

Herinneringen en versteend hout

Herinneringen laten zich op allerlei manieren aan je zien. In beelden, als je de vakantiefoto's weer even bekijkt, in gedachten weer even terug bent in dat pittoreske dorpje, aan dat strand met dat heldere water. Het sprei van je oma doet je denken aan de keren dat je daar logeerde. Je herinnert je precies hoe het logeerkamertje er uit zag, met die prent aan de wand, de snuisterijen op het nachtkastje.
Herinneringen kunnen ook lichamelijk zijn. Je hoort weer dat liedje of dat nieuwsbericht en je krijgt weer net als toen overal kippenvel, een brok in de keel en tranen in de ogen, exact zoals toen je het voor de eerste keer beleefde.
Herinneringen zitten in een geur, in een gebaar, in geluid, in een zin die iemand uitspreekt, in gedrag. Allemaal vonken die de vlammen van herinneringen aanwakkeren. Het is alsof die herinneringen opgeslagen liggen in je lichaam.
Dat zijn niet altijd fijne herinneringen. Pijn en angst hebben een hele lange termijn geheugen. En het kan je onverwacht overvallen.

Laatst overkwam mij dat. De manier waarop iemand iets zei, de positie waarin ik kwam te staan. Ik voelde hoe mijn hart begon te bonzen en hoe boosheid als een geiser naar boven kwam. Het overspoelde me, een allesverzengende verlammende angst. Een angst waardoor alle rede en beschaving wegviel en ik alleen nog in primitieve zinnen kon reageren.
Ik voelde hoe mijn denken zich vernauwde - alleen maar gericht op het ontwijken van wat ik voelde als een bedreiging - hoe delen van mijn lijf werden uitgeschakeld. Zoals op een hete zomerdag je ledematen trager worden om je systeem niet te overbelasten.

Naderhand probeerde ik te analyseren wat er precies gebeurde. Wat de vonk was geweest die de vlammen had aangewakkerd. Door het mediteren lukt het me om er met wat meer afstand en compassie naar te kijken. Er even bij stil te staan en te kijken wat er nou gebeurde, in plaats van het maar snel weer achter me te laten.
Een zin uit het liedje I will survive van Gloria Gayner zong rond in mijn hoofd. 'First I was afraid I was petrified'. Petrified, dat was ik. Versteend van angst.
Vervolgens moest ik denken aan de petrified forests die ik in Amerika had gezien. Versteende boomstammen. Miljoenen jaren geleden door natuurgeweld bedolven en verworden tot een versteend fossiel. Alle organische materialen vervangen door mineralen en verworden tot steen.

Ik zocht in ons fotoarchief naar foto's van versteende bomen. Terwijl ik door de foto's bladerde viel me op dat voor bomen die al zoveel jaren geleden veranderd waren in steen, ze er zo vol leven uitzagen. Er sprak leven uit de kleuren, uit de glans, uit de textuur. Het waren geen relikwieën uit voorbije tijden, maar ze waren nog steeds hier, aanwezig, zichtbaar, tastbaar.
Levend.
Wat als dat met mensen ook zo werkt. Dat alles wat ons omver blaast, ook iets nieuws brengt.
Dat stelde me gerust.







In afbraak schuilt ook nieuw leven. 



vrijdag 17 oktober 2014

Tijdsbeleving van kleuters

Kleuters zijn al heel wat mans, maar besef van tijd zit er nog niet in, merk ik. Eigenlijk is dat heerlijk, ze leven gewoon. Van dag tot dag.
Morgen is de dag voor deze dag en gisteren is de dag achter deze dag.

Soms vraag ik me wel eens af waarom wij als volwassenen zo nodig kinderen moeten leren klok te kijken en op tijd te komen en op te schieten. Alsof we zelf graag volgens de klok leven??

Toch is het wel handig om klok te kunnen kijken en te weten welke dag van de week het is. Al was het maar om kinderen te leren wat de routine van de dag is. Tijdsbesef een vaardigheid die geleerd moet worden. Bij een drogisterijketen kwam ik deze leuke houten ...eh...wat is het eigenlijk? Leer-de-dagen-maanden-seizoenen-van-het-jaar-plankje.

leer de dagen van de week en de maanden van het jaar

Ik had wel zin in zo'n mooi antroposofisch stoffen exemplaar met vilten cijfers en andere onderdelen, maar die uitvoeringen zijn vaak duur. Deze van de Kruitvat was maar 8 euro en heeft de dagen van de week in het Nederlands, niet onbelangrijk.

Elke ochtend schuiven we de dag van de week een plaatsje op en de datum ook. Een mooie manier om inzichtelijk te maken hoe lang een maand eigenlijk duurt. En hoeveel dagen het nog duurt tot ze jarig zijn ;-)


Mooie uitspraken over tijd
Af en toe komen mijn kinderen met de mooiste uitspraken over tijd. Die krabbel ik dan snel op een briefje.

Hier zijn er een paar:

Gemma: Wanneer gaan we weer familiezwemmen? We gaan nóóit meer familiezwemmen! Als we gaan, dan blijf ik een úúr onder water.


Ellie speelt moedertje. Ze speelt dat opa en oma op de knuffels gaan passen.
Ze komt aanlopen met de knuffels in de buggy. 'Om 7 uur kom ik haar weer ophalen, oké?
Ik: 'dat is goed'
Ellie, twee minuten later: 'is het nu al 7 uur?'


Gemma zegt: 'om kwart voor 11'
Ellie vraagt: is het dan al vanavond geweest?'


Wij gebruiken een dobbelsteen met hun namen er op om te bepalen wie het eerst onder de douche moet (kwaad worden op een dobbelsteen heeft minder zin, dan kwaad worden op ouders die een keuze maken). Ze mogen niet triomfantelijk lachen als ze het niet zijn en ze moeten het lot accepteren.
Deze keer is het Gemma die als eerste moet. Ze kijkt sip, want ach jee, ze was de vorige keer ook al als eerste.
Ik: tja, de dobbelsteen heeft het bepaald.
Gemma: nou, dan wil ik vèt lang onder de douche.
Ik: nee, dat kan niet, want jij wilde nog tv kijken.
Gemma : oh, nou dan wil ik drie minuten!
Ik *gniffel*: oké da's goed
Ellie, verontwaardigd! Ooooh, maar dan wil ik twéé minuten!
Ik (haha) oké.
Gemma, nog verontwaardigder: oh, oh, oh, dan wil ik één minuut!

maandag 13 oktober 2014

Pret met kinderboeken(week)

De Kinderboekenweek is al weer voorbij. Ik ben dol op boeken en dol op (mijn) kinderen, echt een week voor mij dus :-)

Lezen is waardevol
Lezen is een heel waardevolle activiteit met je kind. Even rustig zitten om een verhaaltje voor te lezen, even verdwalen in een mooi prentenboek. Of een bezoek brengen aan de bibliotheek, of aan een (kinder)boekhandel. Hoe klein je kind ook is, je kunt ook voor de allerkleinsten een passend boek vinden. Er wordt wel eens gemopperd over de nadruk die er licht ligt (haha, wat een schandalige, maar wel hilarische verschrijving) op taal in de kleutergroepen. Maar taal is echt ontzettend belangrijk. Een goede beheersing van taal en een rijke woordenschat, zorgt voor een groter vermogen om jezelf uit te drukken, beter te communiceren met anderen, een groter vermogen om je in te leven in anderen; meer begrip voor jezelf en voor anderen, want als je niet de woorden kent om jezelf uit te drukken, kun je zowel jezelf als een ander niet begrijpen. Eigenlijk kun je met taal niet vroeg genoeg beginnen. Bovendien: hoe heerlijk is het om te zwerven door de werelden die schrijvers hebben gemaakt?

Kinderboekenweek
Sinds ik kinderen heb is het traditie om tijdens de Kinderboekenweek samen een boek te kopen. Een traditie die ik niet heel bewust heb gemaakt, maar steeds meer een vaste vorm krijgt. Nou heb ik ook nogal kinderen die van tradities zijn, moet ik zeggen.
Er is enorm veel keus aan kinderboeken. Niet alleen online en in boekhandels, maar ook bij drogisterijketens, witte boekhandels en supermarkten. Ik hecht er waarde aan om naar een kwaliteitsboekhandel te gaan, maar ook daar ben ik kritisch op boeken. Voor peuter- en kleuterboeken vind ik het belangrijk dat tekst en prenten met elkaar in harmonie zijn. Er zijn veel boeken waarbij de prenten te 'volwassen' zijn voor de tekst die er bij staat. Maar andersom komt ook voor. Zo vind ik bijvoorbeeld de tekst en tekeningen van de boeken van Kikker niet in overeenstemming. De prenten zijn al voor jonge kinderen (dreumesen) geschikt, maar de tekst is pas leuk voor kleuters. Ik pas daarom vaak het verhaal iets aan, kortere zinnen volstaat meestal ;-)

Normaal gaan we in de Kinderboekenweek naar de Groninger kinderboekhandel, maar dit jaar had ik een andere winkel op het oog. Deze was qua reizen wat gunstiger gelegen en er is een gezellige kinderhoek met een gehalveerde minicooper er in ;-)
Maar de kinderen konden er hun weg niet goed vinden en bleven maar sip vragen wanneer we nu naar 'die andere winkel' zouden gaan. Vooral Gemma heugde het nog goed dat ze vorig jaar een Pip en Posy boek had uitgezocht in 'die andere winkel'. Van de weeromstuit kon ik het ook allemaal niet zo goed vinden dus fietsen we door naar de Groninger kinderboekhandel. Alsof ze er kind aan huis waren struinden de meiden langs de boekenkasten.

Ellie vond al snel de kast met bijbels, waar ze dol op is. Ik hielp haar bij het zoeken van een bijbel die ze zelf kon lezen, want dat wilde ze graag. We vonden deze:



Gemma bleef wat zoeken, maar wilde eigenlijk gewoon het liefst nog een Pip en Posy boek. :-)
Zo had zij haar eigen traditie en is een verzameling begonnen. Deze keer koos ze Pip en Posy en de lievelingsknuffel. (Kijk bij dit bericht om te lezen wat ik schreef over onze lievelingsvoorleesboeken, waaronder Pip en Posy en de rode ballon).



Het zijn overigens schitterende prentenboeken - de Pip en Posy boeken, maar eigenlijk begint Gemma er al een beetje te oud voor te worden. Het zijn warm getekende prenten en vriendelijke verhalen die dicht bij de echte belevingswereld van peuters en kleuters staan.

We waren klaar met onze aankoop en de middag was al bijna op zijn eind toen het personeel ons wees op hun speurtocht. Nou zijn wij dol op speurtochten, dus deden we dat ook nog maar. Er op een andere dag voor terugkomen zat er toch niet in. In de etalages van de deelnemende winkels in de straat waren feesthoedjes verstopt (niet echt verstopt natuurlijk, kinderen moesten het wel kunnen zien)
Elk hoedje had een letter en als je de letters bij elkaar had dan had je een woord en daarmee kon je kans maken op een prijs. Heerlijk enthousiast liepen mijn meiden door de straat. In haar enthousiasme liep Ellie zomaar de straat over en belandde bijna onder een fiets, wat bij mij een boze en angstige gil ontlokte, waarop ik weer afkeurend door omstanders werd nagekeken. Als moeder doe je het nooit goed.
We hadden een heerlijk gezellige middag, die vast volgend jaar om een herhaling vraagt.

Bibliotheek theater
De bibliotheken organiseren elk jaar watertandend leuke activiteiten, die vaak ook nog gratis zijn. Soms weet ik niet waar ik uit moet kiezen. Ik wil mijn kinderen weliswaar stimuleren, maar ook niet overvoeren. De balans tussen prikkelen en overprikkelen steekt soms nauw.
Vorig jaar is Michel een keer met ze naar een toneelvoorstelling geweest in de bibliotheek. Dit jaar ging ik met de meiden naar een voorstelling van Sneeuwwitje. Dat was aardig, maar niet heel geweldig. Maar de kinderen zijn niet zo kritisch, als volwassene heb ik een veeleisender blik.

Kleedjesmarkt op school
De school heeft ook tradities. Tijdens de Kinderboekenweek mogen de kinderen boeken verkopen op een kleedjes markt. Ik kwam maar amper op tijd en zonder kleedje (sorry, niet aan gedacht, vorig jaar zaten kinderen allemaal achter tafeltjes ) dus snel een kraam geïmproviseerd en de dreigende teleurstelling en protesten omgebogen naar handelsgeest. Zo'n markt vinden Gemma en Ellie geweldig om te doen. Het zijn ondernemers in de dop! We verkochten al snel bijna al onze boeken.




Terwijl ik de kraam bewaakte met onze drie resterende boeken, gingen de meiden zelfstandig kijken bij de kleedjes van schoolgenootjes. Ze kwamen al snel terug met allerlei moois. Met een paar boeken hebben ze mijn hart week gemaakt. Ellie kwam met het boek Het huisje in de sneeuw van W.G. van der Hulst.


Ik smolt helemaal! Dat mijn dochter die helemaal zelf heeft uitgezocht....Als kind vond ik eigenlijk alleen maar de boeken van W.G. van de Hulst mooi. Het liefst las ik ze in een keer uit. Volgens mijn moeder heb ik een keer gezegd dat ik die verhaaltjes zo mooi vond omdat het dan was alsof ik er zelf bij was. Dat vond mijn moeder zo mooi gezegd van mij. Ik vermoed dat mijn schrijven daar meer door is geïnspireerd dan ik zelf vermoed.

Het verhaaltje van Het kleine huisje in de sneeuw wist ik niet precies meer, maar de steeds terugkerende zin 'en het kannetje zei 'kloek' ', dat herinnerde ik me nog wel.

Het boek Tillie en Tiffie waar Gemma mee aan kwam zetten kende ik niet, maar het kaft was zo heerlijk nostalgisch, dat het voelde alsof ik het wel kende.




Sommige kinderen gaven hun niet-verkochte boeken zo aan Gemma en Ellie mee, waardoor wij uiteindelijk met nog meer boeken thuis kwamen dan waar we mee vertrokken waren. :-)

Troep
Tot slot gingen we zondagmiddag naar een voorleesmiddag hier in de buurt. Ilse Bos, schrijfster van het jeugdboek Troep las voor. Troep is het debuut van de schrijfster en is door de uitgever Lemniscaat al meteen tot klassieker uitgeroepen. (en is daarom nu extra voordelig te koop). Om met je debuut al meteen tot klassieker uitgeroepen te worden, daar kun je als schrijfster alleen maar van dromen! Na het voorlezen mochten de kinderen een tekening maken.
Mijn schoonmoeder was gezellig mee, terwijl manlief Michel de 4Mijl van Groningen liep. De voorleesmiddag vond plaats in een sfeervol gerenoveerde Middeleeuwse kerk. De kinderen in een kring op dikke kussens, de ouders (die ik van gezicht wel van het schoolplein ken) een lekker kopje thee erbij met een stuk taart. Hè, wat toch genoeglijk dat lokale gebeuren :-)



Nu vind ik de boekenweek ook echt ten einde. Het thema van de komende week is: herfstvakantie :-)




Leuk dat je de moeite neemt om mijn berichten te lezen. Wil je op de hoogte blijven van nieuwe berichten, dan kan dat o.a. via bloglovin. Mijn blog vind je hier


vrijdag 10 oktober 2014

Lanterfanten in Beetsterzwaag

Twee zondagen geleden waren Gemma en Ellie uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje dat het grootste deel van de dag in beslag zou nemen.
Hierdoor hadden Michel en ik zomaar een zondag voor ons tweeën. Wanneer je als ouders van jonge kinderen onverwacht zoveel vrije tijd krijgt toegeworpen kun je bijna niet beslissen hoe je die het beste kunt invullen. Die kostbare tijd moet goed doordacht aangewend worden!

Vroeger wandelden Michel en ik veel samen. Goed voor de conditie en een ideale manier om samen te praten.
Omdat er zulk mooi weer verwacht werd besloten we om naar Beetsterzwaag te rijden en daar te gaan wandelen. Ik was er nog nooit eerder geweest en dat was echt jammer ontdekte ik.
Heerlijke wandelgebieden door bossen en parken. Zeker de moeite waard om vaker naar toe te gaan.

Het was een route van 6,5 km. De routebeschrijving heb ik opgeslagen bij mijn eigen documenten en die heb ik voor jullie deelbaar gemaakt. Je vindt 'm hier. Of op de website van lanterfanten.

We gingen weer goed voorbereid weg (not) en ontdekten al snel dat we onze fotocamera waren vergeten. Dan maar foto's met de telefoon gemaakt. De kwaliteit valt me heel erg mee.



Kunst onderweg: Adam en Eva




Heel veel kastanjes geraapt!

wapenschild in een muur.


lunch halverwege de route





Tot slot deze foto op verzoek van Michel. Het is een fietsenwinkel in een voormalig kerkgebouw. 
Zo kun je ook een kerkgebouw een nieuwe bestemming geven, zei hij.

Een fijn weekend gewenst. 
Wie weet wordt het wandelweer.

dinsdag 7 oktober 2014

Dag van de Regio en heel veel tuinplanten

Zaterdag ging ik met een vriendin op stap. Hè, daar was ik weer eens aan toe. Zo'n uitstapje komt voor mij bijna niet voor. We gingen naar het nabij gelegen dorp waar activiteiten waren in het kader van de Dag van de Regio.
Wij waren gelokt door de plantenruilkraam. Elk met een tas gevuld met stekjes en zaden gingen wij op pad. We waren het terrein nog niet op of we werden aangesproken door een man die een tas met fuchsia's aanbood, vijf stuks. Vaste planten, maar niet winterhard. Mochten we meenemen als we ze wilden in ieder geval. Wat een leuke binnenkomer!  Ik hoorde een vrouw zeggen 'krijgen ze die planten nou zo gratis mee??'  Ik wist ook niet waarom, maar wij zijn er blij mee. Ik laat ze in de garage overwinteren en poot ze volgend jaar.

fuchsia's
De dame van de ruilkraam was bang dat ze met haar spullen bleef zitten en liet ons liever de spullen meenemen die ze zelf had meegenomen. Ik nam wat zaden van een pronkerwt mee. Ons ruilgoed mochten we wel bij ons houden.

Tot slot kochten we nog elk een tray biologische planten. Er werd een ludieke veiling gehouden, allemaal zachte prijsjes en voor de lol en prijs wat opdrijven. Wij hadden het beregezellig en hebben voor een prikkie een boel nieuwe planten. Ik had bij Marleen een recept gezien voor tijmsiroop en had op de veiling mijn oog op een tijmplant laten vallen. Aangezien de planten per tray werden verkocht heb ik nu vier tijmplanten :-)

 
tijm en nog wat andere planten waarvan ik even de naam niet weet

maandag 6 oktober 2014

Moestuin Maandag ~ inmaken en de gulheid van de natuur

De natuur was heel gul deze zomer. Fruitbomen zuchtten onder hun eigen gewicht. Heel wat mensen konden hun pruimen niet verwerken en deelden ze uit. Nu nog zie ik heel wat bomen in tuinen staan waarvan de vruchten niet geplukt zijn. Ik heb schroom om aan te bellen en te vragen of ik hun peren mag plukken, maar zonde van al dat fruit vind ik het wel. Maar ach, ik heb ook genoeg werk aan mijn eigen oogst.

Mijn appelboom, de Groninger Kroon, had een enorme oogst. Wel drie kratten vol haalde ik er af. Inmiddels heb ik 30 potten appelmoes in de kasten staan. Van mijn oom kreeg ik ook nog eens een emmer vol Notarisappels. Heerlijk voor hete bliksem. Een deel van die appels heb ik aan een vriendin doorgegeven.

Groninger Kroon





Verder ben ik de afgelopen tijd nog op jacht geweest naar vlierbessen. Dat was nog even zoeken, want die struiken waren in het voorjaar in de bloesemtijd flink geplukt door wildplukkers - waaronder ikzelf :-)  Maar ik vond nog een struik op een hoog talud langs een autoweg die nog helemaal vol zat. Van die bessen maakte ik - in combinatie met mijn appels - vier potten jam. Later kwam ik nog een andere bomvolle vlierbessenstruik tegen. Die stond in de wijde natuur en niet langs een drukke autoweg. Een goeie om te onthouden voor volgend jaar :-)

vlierbessen rissen voor jam

De kornoelje boom op mijn werk had dit jaar niet veel bessen. Dat leverde maar twee potjes jam op.

De druiven heb ik helaas te lang laten hangen, daar hebben de spreeuwen zich tegoed aan gedaan. Nou ja, die gun ik ook wel een lekker hapje. Niet alleen ik haal mijn oogst binnen om van de winter wat van te kunnen eten, ook de vogels moeten een energievoorraad opbouwen voor de winter.






Moestuin Maandag is een initiatief van Hollandse Klei