maandag 30 maart 2015

Zelf maken: Paaskrans en konijn

Voordat ik weer verderga met het huishouden (er is weer genoeg te doen), even een moment er tussenuit om hier wat te delen. Het is bijna Pasen en dan moet ik de foto's niet te lang laten liggen, anders is het mosterd na de maaltijd.

Vorig jaar liet mijn schoonmoeder me zien hoe ze met een krans en gele doekjes van de Action een Paaskrans maakte. Prachtig idee vond ik dat. Ik kocht een krans, maar de gele doekjes waren op :-(
Veel later, toen de schappen weer waren aangevuld, kocht ik een paar rol gele doekjes. Alvast voor de volgende Pasen. Het gaat om de wegwerp schoonmaakdoekjes op rol, met een zigzag motief. De doekjes knip je door de helft en de helften ook steeds door de helft, zodat je vierkantjes overhoudt. Die prik je met een breinaald tussen de takken van de krans.

Ik had ook een krans voor mijn moeder gekocht en samen met de kinderen hebben we er een gezellige knutselmiddag van gemaakt.
Oorspronkelijk had ik het idee om 'm aan de deur te hangen, maar het is een tafelstuk geworden.





Het idee voor dit konijntje ontstond omdat ik een breiwerkje met de kinderen wilde doen. Het leek mij het slimst om eerst zelf een konijntje te breien, zodat de kinderen een tastbaar voorbeeld hadden, ipv alleen een foto op pinterest. (klik voor brei-instructies)
Er bleek geen grote animo, de wol uitzoeken vonden de meiden nog wel leuk, maar verder geen geduld om meer dan een pen te breien. 


Ik zette 25 steek op naald 2,5. 



De gehaakte vogels die ik vorig jaar maakte hangen ook weer in de takken. 



Fijne week gewenst.
Anita


donderdag 26 maart 2015

Draai de tijd terug

Om verschillende redenen zullen Gemma en Ellie onze enige kinderen zijn. Iets met leeftijd, beperkte kansen, verhoogde risico’s en je zegeningen tellen.
Dat maakt dat alle fases voor ons zowel de eerste als de laatste fase zijn. We hebben dan wel twee kinderen, maar ze zitten in dezelfde leeftijdsfase. Wat geweest is, komt nooit weer terug. Een keer zwanger, een keer bevallen, een keer de baby fase, een keer de eerste verjaardag, een keer de eerste stapjes, een keer de eerste woordjes, een keer voor het eerst naar de kapper, een keer de eerste schoentjes, een keer voor de eerste keer sneeuw zien, een keer voor het eerst de zee zien, een keer voor het eerst naar school. 

Dat stemt mij vaak weemoedig. Het ging allemaal zo snel, er is geen kans om het over te doen. Dat zou ik soms zo graag willen. Nog een keer hun gewicht op mijn arm voelen, nog een keer ruiken hoe ze roken. Nog een keer mijn duim over hun wangetjes.
Nog een keer overnieuw. En het dan goed doen.
Vadertje tijd, mag het nog een keer overnieuw? Nog een keer en dan niet mijn geduld verliezen, nog een keer en dan niet iets van ze verlangen waar ze nog niet aan toe zijn of juist eerder iets van ze verlangen omdat ze er al lang aan toe waren. Nog een keer en dan niet dat ene gebaar maken of die woorden zeggen waardoor ze zich afgewezen voelen. Nog een keer en ze dan maar gewoon laten zijn wie ze zijn en er een keer niet bovenop zitten. Nog een keer en het dan goed doen.

Elke avond voor ik ga slapen kijk ik hoe ze slapen. Even voelen of ze nog adem halen. Even die bezwete lok haar opzij leggen. Even dat been weer binnenboord doen. Even de dekens over hen heen trekken. Even fluisteren hoeveel ik van ze hou.

Ik droomde. In mijn droom had ik een baby op schoot. Mijn handen onder de breekbare oksels, mijn vingers ondersteunen het wiebelige hoofd. Ik voel in mijn droom het gewicht in mijn handen, vloeibaar en aan mijn handen overgeleverd. De babywarmte, de luierbillen. Een beetje melk dat weer uit het mondje loopt.
Die eerste tijd was prachtig, de meest intense periode. Het is volop leven, op alle fronten…..maar eerlijk is eerlijk….het is niet vol te houden.
Ik werd wakker en opeens vond ik het goed.

Ik zie ze nu staan. Met hun lange benen, gestoken in grote-meisjes laarzen. Zo gezond en zo levenslustig. En ik kijk op de klok. Heb ik maar zo meer dan een kwartier voor mezelf gehad die dag? En heb ik thee kunnen drinken die nog niet koud geworden was en heb ik een tijdschrift artikel in een keer uit kunnen lezen?
De tijd staat niet stil. Gelukkig.
Dat wat toen zwaar was, wordt nu licht.


Liefs Anita


PS:
Er is een prachtige aflevering van de comedy serie Mad About you, waarin echtpaar Paul en Jamie hun baby dochter Mabel in slaap proberen te krijgen volgens de interval methode. Jamie is er van overtuigd dat het haar taak is als ouder om haar dochter te leren zichzelf te troosten door haar te laten huilen. Paul vindt het tegenovergestelde; dat je als ouders je kind moet troosten zodat het weet dat het altijd bij jou terecht kan.
De gehele scène is in een keer opgenomen en speelt zich af voor de slaapkamerdeur van hun dochter, wat de aflevering acteertechnisch ook nog eens heel bijzonder maakt.
Het is een prachtige aflevering over hoe ouders worstelen met het beste willen doen voor hun kind, bij vlagen is het hartverscheurend. Ik moet er altijd bij huilen in ieder geval.

Jamie: Ik denk dat dit goed voor haar is
Paul: Ik zie dat niet
J: op de lange duur
P: ik zie geen lange duur
J: ze moet zichzelf leren troosten
P: tuurlijk….waarom eigenlijk?
J: wat moet ze anders als ze drie is en een joch steelt haar driewieler? Of als ze 15 is en een jongen zegt dat hij liever vrienden blijft. Of als ze een 42-jarige manager is met een goed idee en iemand anders strijkt met de eer. Wat moet ze dan doen?
P: huilen?
J: en als ze uitgehuild is?
P: op papa’s buik springen?

Als hun dochter uiteindelijk is slaap is gevallen draaien de rollen opeens om.
Dan moet Paul Jamie overtuigen dat ze er goed aan gedaan hebben.
J: we hebben haar hart gebroken. Nu weet ze dat wij er niet altijd voor haar zijn.
P: we hebben het goed gedaan
J: draai de klok terug

Je kunt hier de aflevering bekijken op youtube.

  










maandag 23 maart 2015

Een kastje per dag: Overbodige uitgaven

In de voorjaarsvakantie had in een verrassing bedacht voor de kinderen. We zouden naar een kindertoneelvoorstelling gaan. Gezellig met de bus naar de stad en dan het echte toneel ervaren. Ik had een reclameposter zien hangen in de stad en het verhaal leek me echt iets voor ons. Zodoende had ik kaartjes gekocht en kondigde op de bewuste dag aan dat we naar een toneelstuk zouden gaan.
Allerlei protest viel mij ten deel 'ik wil thuisblijven!' 'ik wil niet naar het toneel' 'ik wil de hele dag de vloer bedekken met mijn vloerpuzzel'.
Dapper ging ik door met de aankondiging van mijn verrassing....'het toneelstuk gaat over een vuurtoren, het heet De vuurtorenwacht!'
'Is dat met die mevrouw met rood haar?'
-euh
'Die hebben wij al gezien!'
-huh?

Bleek dat het betreffende toneelgezelschap op hun school was geweest. De kinderen hadden de voorstelling dus al gezien. Hadden ze niets over verteld deze keer, terwijl ze best spraakzaam zijn over school.

Daar zat ik dan met mijn kaartjes t.w.v. 30 euro en twee kinderen die eigenlijk liever die dag deden wat ze zelf wilden, maar tegelijk ook al lieten blijken dat ze die dag knap humeurig zouden gaan worden.
Eigen schuld; ik predik altijd dat ik dergelijke uitjes op korte termijn wil plannen en niet ver in het voren. Nu had ik dat wel gedaan en had ik mezelf klem gezet. Bovendien hou ik zelf ook helemaal niet van verrassingen.
Uiteindelijk gingen we toch. Ellie beargumenteerde dat zij de voorstelling nog wel een keer wilde zien en dat mama 'm nog nooit gezien had, dus het was twee tegen een.
Ik heb trouwens nog geprobeerd de kaartjes via de facebookgroep moedersingroningen door te schuiven, maar daar werden al meer kaartjes aangeboden ;-)

Het bleek een leuke voorstelling, maar het punt van mijn verhaal is, is dat het een uitgave was die niet perse nodig was. Zo'n uitgave waarvan je achteraf zegt dat je 'm jezelf had kunnen besparen. Want als ik niet zo plannerig die kaartjes van te voren had besteld, had ik die dag de vrijheid gehad om òf te proberen (goedkoop) kaartjes te krijgen òf iets alternatiefs te gaan doen wanneer de kinderen daar zin in hadden gehad.

Overbodige uitgaven
Jaren geleden heb ik bijgehouden hoeveel ik per maand uitgaf aan wat achteraf overbodige uitgaven waren. Het was volgens mij nog in het gulden tijdperk en ik kwam al snel op 20 gulden per maand.
Ik vond dat toen nogal schokkend. Want met een beetje meer kritische blik viel er dus op maandbasis 20 gulden te besparen.
Nu moest ik er weer aan terug denken. Het ging destijds nog om guldens, maar nu kun je daar zo euros voor in de plaats zetten.

Het ging altijd om items die op zichzelf niet zo duur waren, maar achteraf gezien vermeden hadden kunnen worden. Spullen die in een opwelling gekocht werden, of spullen die iets moesten vervangen wat ik kwijt was (maar al snel daarna weer terugvond), spullen die ik kocht omdat ik niet goed vooruit gepland had, spullen waarvan ik achteraf vond dat ik er best zonder had gekund.

Bijvoorbeeld:
-flesje water en snacks bij het tankstation, omdat we op pad gingen zonder goede voorbereiding
-een boek, omdat ik zo nodig dacht het meteen te moeten lezen en niet kon wachten tot het beschikbaar was bij de bibliotheek
-verjaardagscadeaus die duurder uitvielen omdat ik te weinig tijd had genomen om naar een mooi maar voordelig cadeau uit te zien en dus maar snel snel iets kocht wat eigenlijk te duur was.

Dat zijn een beetje de items die me zijn bijgebleven van jaren geleden.
Maar ook nu heb ik nog uitgaves waarvan ik eigenlijk wel had kunnen weten dat het echt geen langdurig succes zou worden.
Bijvoorbeeld de plant genie. [klik voor het logje] Leuk bedacht hoor, die waterbollen, maar er zijn al een paar stelen afgebroken en eerlijk....ik vond het teveel gedoe om ze steeds bij te vullen. Als het rietje verstopt raakt, dan blijft het water in de bol staan, maar verdroogt de plant alsnog. Doe maar weer gewoon de ouderwetse gieter.

En het kleurboek van Afke's tiental was ook heel leuk, maar het ligt er nog net zo bij als de laatste keer en is dus typisch een aankoop waar ik echt wel zonder had gekund.

Goed voornemen
Het waren dure weken de afgelopen weken. Extra uitgaven voor de auto en voor school en nog wat zaken meer. En wanneer het allemaal sneller gaat dan ik bij kan houden, dan raakt het hek een beetje van de dam.
Zodoende hebben wij ons voorgenomen om de hele maand april niets te kopen wat niet noodzakelijk is. We hebben het ook tegen de kinderen gezegd, dan wordt het een gezamenlijk doel. Ik ben heel benieuwd tegen welke uitdagingen wij aan gaan lopen. Om er alvast een beetje aan te wennen beginnen we al vandaag, dan pakken we de laatste dagen van maart ook nog mee.

Wish me luck!

zaterdag 21 maart 2015

Deze week....

...viel het niet mee om een moment van rust te vinden.
Er zijn soms van die periodes dat alles samenvalt. Je plant iets in een rustige periode en gaandeweg komen er allerlei andere activiteiten tussendoor.
Vervelend dat ik ook nog verkouden werd. Dat is al heel lang geleden dat ik dat had. Ik vrees dat ik het vooral aan mezelf te danken heb, door me niet aan mijn eigen overtuiging te houden en teveel voor mij verkeerd eten nam.

Vandaag was een rustige dag en ik merkte dat mijn gedachten weer helderder werden en ook de kinderen deed het goed om alle tijd te hebben.

Wat er zoal voorbij kwam deze week:

Blogvriendinnen Conny en Emilie (met haar kinderen) kwamen vorige zondag langs. Gemma maakte vandaag een mooie portrettekening van de dames ;-)



We knutselden wat - of deden een poging daartoe; ik heb drie keer de steken van mijn breiwerk opnieuw opgezet, maar kwam niet verder. We aten wat.  Ik had van te voren soep gemaakt volgens recepten van Smakelijck. De Chinese tomatensoep vond ik het meest geslaagd. De champignon-knolsederij behoeft nog wat fine-tuning. Heel bijzonder hoe er via het bloggen contacten ontstaan.

Maandag deed ik het huishouden en bereidde ik hapjes voor voor woensdag. Dit ter afsluiting van een project van de kinderen op school. Alle groepen zongen een lied op het schoolplein en daarna mochten de ouders en kinderen hapjes proeven. Hapjes uit allerlei landen. Ik heb heel veel heerlijks voorbij zien komen. De kinderen kregen een kaartje waarvoor ze twee hapjes mochten halen, mijn kinderen wilden alleen maar mama's eigengemaakte hapjes eten! Alle etages werden afgespeurd naar de kaasstengels en de hapjes met de Spaanse vlaggen. De schatten. Ik plaats van dat ze eens proeven wat ze normaal niet van me krijgen....

chorizo, mozzabolletje, olijf

geroosterde stokbrood, manchego kaas, stukje appel
 en...oh ja...zelfgekleurde vlaggetjes laten af op de appel....;-(


Na al dit feestelijks snel naar huis, want de fotograaf zou komen! We wilden graag een gezinsportret laten maken, iets wat we nog nooit hebben laten doen. Om een beetje goed voor de dag te komen gingen we van te voren nog naar de kapper :-) Ik liet mijn haar netjes in model föhnen (het bleef drie dagen goed zitten!) en de meiden kregen vlechten of een knotje. Michel was net naar de kapper geweest, dus die was nog puik. Ook had ik voor mezelf maar weer eens nieuwe make-up gekocht, dat was weer even oefenen...
Het duurt nog een paar weken voor we de foto's kunnen uitzoeken, ik ben heel benieuwd!

Dinsdag werden de kinderen van school gehaald door mijn ouders, zodat Michel en ik paraat konden staan voor een proefrit in een andere auto. Dat is een verhaal apart, waar ik jullie maar niet al te veel mee zal vermoeien, da's meer een verjaardags- of kantinetafel gesprek :-).
Het gaat bijna als een mop 'kennen jullie die mop van die mensen die na rijp beraad een auto kochten? Nou, die auto ging onherstelbaar stuk!'
Typisch een moment waarop je blij bent dat je niet uit zuinigheid de garantie hebt afgekocht.
De garage heeft een andere auto voor ons gezocht en zodoende hebben we nu al weer een andere auto. Zelfde type, maar dan andere kleur. Zou best kunnen dat de buren ons straks vragen of we de auto hebben laten overspuiten ;-)

Donderdag was een mooie zonnige dag. Ik ging met de kinderen in de tuin. Eerst dacht ik dat er nog helemaal niets van mijn bloembollen op kwam, maar na wat langer kijken zag ik toch de beginsprieten van de tulpenbollen.


helleborus geloof ik. de eerste bloeier in de tuin.

Vrijdag weer als een wervelwind door de huishoudelijke werkzaamheden. 's Middags met de kinderen naar de bibliotheek geweest. Wel onder protest van Gemma, die erg gehecht is aan vrijdag bakdag. Maar de bibliotheek is niet open op zaterdag en ik vond dat er nieuwe boeken moesten komen.
's Avonds nam Michel de nieuwe auto mee naar huis en kunnen we die (best wel) tijdrovende klus afsluiten.

Vandaag bakdag gehouden. Gemma en Ellie wilden wel weer spelen met hun zwemvriendinnetje, maar wij vonden gezamenlijk als ouders dat dat maar een keer overgeslagen moest worden. Michel ging een grote rit maken met de auto, kijken of alles het goed doet. Zodoende had ik met de kinderen een relatief rustige middag.

De meiden zijn al helemaal in de ban van Pasen. Zo ontstaat er maar zo iets moois met wat er in huis is.


kuiken kreeg ik van Conny



Gemma en ik maakten een appeltaart. Er zitten paashaasjes, kuikens en een groot paasei op. Ben benieuwd of het te zien is :-)



Ik maakte een no-bake energy bar. Op de foto is hij nog niet in stukken gesneden. Met dadel, abrikoos, chia zaad, pompoenzaad en cranberries. 



Gisteravond was er niet veel op tv en begonnen we met de film Jackie op Netflix. (met de zussen Carice en Jelka van Houten) 
Ik was te moe om 'm in een keer uit te zien, straks nog even het eind bekijken. 

Heel fijne zondag gewenst. 
liefs Anita





donderdag 12 maart 2015

Het huishouden; hoeveel werk is dat nou?!

Hoeveel werk is dat nou, dat huishouden?!
Zoveel werk kan dat toch niet zijn?

Toen ik tiener was, was het huisvrouw-zijn uit de mode. Een beroep moesten we leren en een baan moesten we hebben om in ons eigen onderhoud te kunnen voorzien! Want dat was vrijheid! Eerlijk gezegd had ik wel zo mijn bedenkingen daarover, maar wanneer ik die voorzichtig uitsprak moest ik snel overtuigd worden van het tegendeel. Inmiddels ben ik er wel achter dat het met die vrijheid als werkende vrouw ook wel meevalt. Sterker nog; het valt vaak ronduit tegen. Het is gewoon een nieuw keurslijf.

Het huishouden werd een beetje afgedaan als iets dat je er wel bij kon doen, want wat deden die huisvrouwen nou eigenlijk overdag?!
Door het kastjes-project heb ik inmiddels steeds meer door hoeveel tijd er in de afzonderlijke werkzaamheden zit. Weten hoeveel tijd iets kost komt een realistische planning ten goede.
Ik word me sowieso meer bewust van tijd. Laatst schreef ik een stukje over tijdsbeleving voor volwassenen. Toen vertelde ik over hoe ik mijn tijd vaak te royaal inschatte, waardoor ik steeds achter de feiten aanliep. Ik vond het vooral vervelend dat mijn kinderen daar de dupe van werken. Nu zorg ik er voor dat ik op tijd wegga, me niet laat verleiden om nog ‘even’ iets te doen, dan ben ik minder gestrest en lijkt het zelfs alsof ik meer gedaan heb.

Nog zoiets: mijn werk op kantoor. Twintig uur lijkt heel wat, maar het blijkt in feite maar heel weinig om te doen wat er gedaan moet worden. Dat ontdekte ik toen ik thuis zat met mijn been omhoog en op therapeutische basis thuis werkte. Geen werk met tijdsdruk of deadlines, want dat lukte me niet. Zodoende ging ik het archiefwerk doen (want dat blijft toch altijd liggen – hoewel ik dat werk heel graag doe). Toen ik in alle rust, zonder ruis en onderbrekingen, daar thuis mee bezig was, toen merkte ik pas hoeveel tijd er in ging zitten! Geen wonder dat het bleef liggen, er was binnen die 20 uur gewoon geen tijd voor! Op kantoor probeer ik nu ook ruis en onderbrekingen te voorkomen,  dat komt mijn rust en de productiviteit ten goede.

Terug naar het huishouden. Laatst las ik reclame van een bedrijf waar je een hulp in de huishouding kunt inschakelen. Een witte werkster. Voor een paar uur, elke week of eenmalig, bijvoorbeeld wanneer je gaat verhuizen en je moet je oude huis schoon opleveren. Op hun site staat een overzicht van de standaard werkzaamheden die zij in 3 uur doen. Drie uur schoonmaken, is dat nou veel of is dat nou weinig vroeg ik me af? Het klinkt als best veel, maar is dat ook zo in de praktijk? Wat kun je allemaal doen in 3 uur?

Een overzicht van het werk dat zo’n witte werkster in drie uur moet doen:

In alle kamers
·       Afstoffen van alle toegankelijke gebieden
·       Afnemen van meubels en andere oppervlakken
·       Vloeren stofzuigen en dweilen
·       Vuilnis weghalen
Keuken
·       Gasfornuis/kookplaat en afzuigkap schoonmaken
·       Aanrechtblad afnemen
·       Apparaten afstoffen (koffiezetapparaat etc.)
·       Spoelbak schoonmaken
Badkamer
·       Bad en douche schoonmaken
·       Wastafels schoonmaken
·       WC schoonmaken
Slaapkamer
·       Bed opmaken (niet verschonen)
·       Elektronische apparaten afstoffen (TV etc.)
Woonkamer & andere ruimtes
·       Meubels afstoffen
·       Elektronische apparatuur afstoffen

Dat zijn best veel werkzaamheden in korte tijd. Het kost mij bijvoorbeeld al 1,5 uur om mijn hele huis te stofzuigen en te dweilen. Meestal heb ik dan zelfs de zolder overgeslagen. Misschien ben ik niet de snelste, dat zou best kunnen. Of ik heb een groot huis, dat zou ook kunnen. Ik heb in ieder geval regelmatig getimed en het blijft altijd rond 1,5 uur schommelen. De badkamer goed schoonmaken heb ik nog nooit getimed. Als ik de douchecabine grondig schoonmaak, dan smeer ik ‘m in met een sopje van blauwe dreft en keukenazijn en dan moet de boel eerst inweken. Vervolgens ga ik de cabine pas afschrobben als ik zelf ga douchen. Het is dus werk verspreid over een dag. Zodoende weet ik niet hoeveel tijd dat werkelijk kost, maar neemt allicht een uur in beslag. Dat is totaal 2,5 uur. Wc’ schoonmaken kost mij 5 minuten per wc, wat het totaal op 10 minuten brengt. Dat is 2 uur en 40 minuten. Dan blijven er nog 20 minuten over om het fornuis en de afzuigkap schoon te maken, bedden op te maken en af te stoffen.
Helaas, dat gaat mij niet lukken. Geen wonder dat het mij moeite kost om mijn huishoudschema bij te houden! Ik denk niet dat een werkster dat beter kan doen. 
   
De laatste jaren heb ik meer waardering gekregen voor het huishouden als ambacht. Ik heb ook het idee dat er weer meer draagvlak voor is, om dat hardop te zeggen. Ik las ergens dat huisvrouwen een groter gevoel van zingeving hebben over hun werk. Groter dan vrouwen die buitenshuis werken.
Het huishouden is zoveel meer dan alleen schoonmaken en de was doen. Het is zorgen voor de boekhouding, zorgen voor een gevulde voorraadkast, voor gevarieerd eten, voor een sociaal netwerk, repareren wat je zelf repareren kunt, vooruit plannen, zoeken naar de voordeeltjes.
Maar bovenal heb ik ontdekt dat het huishouden is: zorgen voor een leefbaar thuis. Een plek waar er voor alle gezinsleden ruimte is. Waar gestudeerd kan worden, gespeeld, muziek gemaakt, gelezen. Waar vrienden ontvangen kunnen worden. Het is een afspiegeling van hoe je in het leven staat.

En als we meer waardering hebben gekregen voor het huishouden, laten we dan ook meteen meer waardering krijgen voor het schoonmaakpersoneel, want die komen er vaak maar bekaaid vanaf.

plaatje van het web



maandag 9 maart 2015

Een kastje per dag: ieder een eigen kamer

Dit weekend heb ik flink huisgehouden.
Sinds gisteravond slapen Gemma en Ellie ieder op een eigen kamer. Zes en een half jaar sliepen ze samen, op de eerste nachten na toen Gemma in het ziekenhuis sliep en Ellie bij ons.

Nu hoeven ze hun kamer niet meer te delen en kunnen ze verder invulling geven aan hun voorkeuren. Samen slapen ging prima, maar helemaal vrij zijn ze niet. Ze gaan steeds een beetje schipperen. Ellie wil bijvoorbeeld graag 's avonds het licht langer aanhouden en Gemma wil liever meteen slapen.

Spannend was het wel. Gemma vond het inslapen op haar nieuwe kamer toch nog een beetje eng en Ellie schrok in eerste instantie wel toen ze hoorde dat zuslief dit weekend al van de kamer af zou gaan en niet als ze zeven jaar werd (in oktober).
Maar het is een instant success. Gemma kan haar kamer netjes inrichten en Ellie kan allemaal hoekjes maken voor haar knuffels.

Om dit voor elkaar te krijgen heb ik mijn hersens flink moeten kraken. Wat eerder de kleedkamer was, is nu Gemma's slaapkamer. Kledingkasten er uit, bij ons op de slaapkamer, daar de kleine kastjes er uit. Die herverdelen. De spullen die daar in zaten? Deels herverdelen en de rest op zolder parkeren....spullen weggooien, naar de kringloop.

Vrijdagochtend hebben mijn vader en ik de kasten verplaatst. Poeh, dat was al een hele klus. Zaterdag hebben Michel en ik de kasten verder in elkaar gezet, schoongemaakt, nog een keer kasten verschoven, opnieuw ingericht, overgepakt, geschroefd, gezucht en gezweet.
Zondag is Gemma's bed naar haar nieuwe kamer gegaan en konden de meiden hun spulletjes verder op hun plek zetten. Ik heb op zolder nog flink wat spullen verschoven, ingeruimd en opgeruimd. Vanmorgen ben ik daar verder mee gegaan. De voorzolder is nu vrij leeg. Meestal heb ik er drie wasrekjes staan, maar vanaf nu doe ik de twee kleinsten naar de zolderkamer er naast, dan heb ik op de voorzolder alleen het grote wasrek.
Het is wat met die zolder, dat moet regelmatig doorgeplozen worden.
Ik heb besloten dat ik minder gratis spulletjes in ontvangst ga nemen. Elke keer denk ik dat ik daar nog wat mee kan, maar zoveel tijd heb ik niet en dan blijft het eindeloos liggen. Ik heb al een keer eerder geschreven over krijg-momenten. Ook komen er toch nog redelijk wat boeken het huis in. Sinds wij het bibliotheekabonnement omarmd hebben, is dat weliswaar veel minder geworden, maar blijkbaar kopen (of krijgen) we toch nog wel eens wat. Er is echt te weinig ruimte om dat kwijt te kunnen. Dus toch nog weer wat kritischer worden...

De foto's: 
Voorheen de kleedkamer (voor foto's klik hier)
Nu Gemma's kamer.


Gemma heeft zelf een wasmand gemaakt. Zij houdt van orde. 


Haar zelfgemaakte schilderijtje kreeg een plekje aan een achtergebleven spijker.



Ellie's slaapkamer:
Voor oude foto's klik hier



Bij Ellie hebben een paar knuffels een eigen lade gekregen om in te slapen. 
Zij zorgt goed voor haar knuffels. 



 Onze slaapkamer. Het staat niet eens lelijk (zoals ik verwacht had). 
Klik hier om te zien hoe het er eerder uit zag. 


De voorzolder nu:
De voorzolder in andere tijden, klik hier.


Speelhoek op de zolderkamer.
Hier  en hier wat foto's van hoe de zolder er eerder uit zag.  



Het verbaast me hoe snel we aan de nieuwe indeling gewend zijn geraakt. 

donderdag 5 maart 2015

Over gezond eten enzo...

Gezond eten is helemaal van deze tijd. Biologisch, e-nummer vrij, glutenvrij, suikervrij. Je kunt gerust zeggen dat gezond eten een hype is. 
Zodra iets een hype wordt komen de tegengeluiden. Het AD kwam met een groot artikel waarin kinderartsen van het Juliana Kinderziekenhuis te Den Haag waarschuwden voor ‘te gezond’ eten. Zij zien steeds vaker ondervoede kinderen op het spreekuur.
Kun je dan nog wel van ‘gezond eten’ spreken? Heb je het dan over het werkwoord eten of het zelfstandig naamwoord eten? Dan heb je nog de groep die vindt dat een kind weer een patatje moet mogen eten. En e-nummers zijn toch goedgekeurd door de EU, dan zijn ze toch niet schadelijk?

Als het een hype is, is het dan opeens niet waar?

Ik denk nog steeds dat de mate waarin (jarenlang) bestrijdingsmiddelen in ons eten terecht is gekomen, de manier waarop grondstoffen gemanipuleerd worden, de mate waarin er inferieure grondstoffen gebruikt worden en de mate waarin ingrediënten vervangen worden door kunstmatige toevoegingen en door de goedkope grondstof suiker een heel nadelig effect heeft op onze gezondheid.

Zelf ben ik blij met deze tijdsgeest van gezond eten. Er komt nu heel veel informatie beschikbaar voor het grote publiek die eerst alleen aan een kleine groep toebehoorde. Het geeft mij de mogelijkheid om antwoorden te vinden op sluimerende vragen die ik had en heb. Vragen als waarom ik na het ontbijt om tien uur al weer honger heb, waarom ik al zoveel jaren hooikoorts heb, hoe het staat met mijn weerstand. Wat zijn de gevolgen van antibiotica die bij dieren (bv. kippen) worden gebruikt? En wordt er niet voor de aanmaak van elk antibioticum een ei gebruikt? En wat dan als dat ei van een kip is die zelf is ingespoten met een antibioticum? En waarom ik juist wanneer ik me slechter voel, ik eerder grijp naar die koekjes met veel toevoegingen en voor de helft uit suiker en waarom ik daar dan niet mee kan stoppen, terwijl ik me er juist slechter door ga voelen.

Dat soort dingen, daar ben ik nieuwsgierig naar. Die wil ik weten. Ik ben geen kenner, geen wetenschapper, maar ik heb wel ervaren hoeveel beter ik me voel wanneer ik eten met e-nummers oversla, suiker vermijd en biologisch eet. Ik heb ervaren hoe ik door middel van het aanpassen van mijn eten (zelfstandig naamwoord) ik van mijn hooikoorts af kan komen. Voor mij zit er dus heel veel waarheid in gezond eten. Veel meer waarheid dan de anti-lobby/tegenstanders/criticasters ons willen laten geloven. Hierin is het vooral opmerkelijk dat de kritiek van de tegenbeweging sneller bijval vindt dan de kritiek van de gezondheidsbeweging.

En toen had ik dit stukje klaar en toen vond ik het opeens een enigszins zuur stukje. Beetje kinderachtig zelfs. Moet ik dan zó nodig mijn punt maken in deze kwestie? Wil ik mijn gelijk halen? Zodoende lag dit stukje een paar dagen te rusten en dacht ik er aan om het maar helemaal niet meer te plaatsen. Maar dat gaf ook geen voldoening.

Dus probeerde ik het anders te bekijken. Het was duidelijk dat ik de kwestie ‘eten’ belangrijk vind. Maar vond ik het zelf makkelijk om de goeie weg er in te vinden? Neuh, helemaal niet! Kon ik me dan voorstellen dat er stemmen opgaan om alle superfoods, het raw eten, de quinoa en de goji bessen en chiazaad eens kritisch te bekijken? Ja, dat kon ik wel. Want ik stel ook continue mijn mening bij. Mijn maatstaven zijn niet statisch, mijn kennis ook niet; het is steeds in ontwikkeling. Dus wat zeur ik dan? Deel gewoon iets wat je laatst geleerd hebt en wat je interessant genoeg vindt om met anderen te delen!

Dus bij deze een artikel over de soorten zoet volgens de ayurvedische gezondheidsleer. Over wat elke soort zoet doet met je lichaam. Zo leerde ik dat volgens de ayurvedische leer, je honing niet mag verhitten.
Klik hier voor het artikel. The lowdown on sweeteners; 12 types of sweet explained.


Update: daags nadat ik dit stukje geplaatst had, kwam er een bericht voorbij van Rineke Dijkinga. Rineke heeft een praktijk in orthomoleculaire en natuurgeneeskunde. Ze heeft twee boeken geschreven over gezond eten.
Haar blogbericht had dezelfde invalshoek als mijn overpeinzing en daardoor voelde ik me gesteund. Wat zo leuk was, was dat zij schreef dat de krantenberichten een omgekeerd effect hadden, dan je zou verwachten. Ze had nog nooit zoveel vragen gekregen over gezond eten en haar boeken werden meer verkocht dan anders.
Dat zorgde er voor dat ik gerustgesteld was over mijn eigen bescheiden blogbericht. 



dinsdag 3 maart 2015

Een kastje per dag: snoeien

Ik ben aan het snoeien.
In de tuin en in mijn spullen.
In de voortuin staat een appelboom en het is weer de tijd van het jaar om 'm te snoeien.
Er staat ook een bolliguster op stam. Ik zei tegen mijn moeder dat we er over dachten om die weg te halen, want hij wordt wat te groot, begint in de weg te zitten bij de oprit. Of zij een leuke andere boom of struik wist om er voor in de plaats te zetten?
Mijn moeder kwam met een heel ander advies. Zij adviseerde om 'm terug te snoeien, hij zou wel weer uitlopen.
Als een echte dochter ging ik dat natuurlijk nog even opzoeken op internet, of dat wel klopte, want wat weten moeders nou, nietwaar?! (uuuh, zo ongeveer alles??) Ja hoor, vooral een verwaarloosde (jawel, ik mocht mij aangesproken voelen) liguster kon best ver terug worden gesnoeid, hij zou vanzelf weer uitlopen.
Zodoende ziet de liguster er nu zo uit:




Terwijl ik aan het snoeien was, bedacht ik me dat ik normaal gesproken véél voorzichtiger snoei. Want stel dat ik het zou verprutsen! Nu kwam het vertrouwen, 'er komt wel weer iets voor terug'. Misschien zet deze boom uiteindelijk niet meer aan, maar dan komt er wel iets anders voor terug.

Ik was ook de kledingkast aan het uitdunnen. Van sommige kledingstukken kan ik maar moeilijk afstand doen. Wat heeft een ander er nog aan, het is zoveel gedragen, uit de mode, een ander waardeert het nooit zoals ik dat doe....
Toch heb ik drie zakken vol kleding bij elkaar gezocht (van Michel en mij samen) en ik zag een parallel met het snoeien.
Er komt wel weer iets voor terug.