donderdag 28 april 2016

Op de kleintjes letten

Een van de meiden vroeg waarom er geen cocktail prikkers meer in huis waren. Nou, omdat ik overgestapt ben op herbruikbare cocktailprikkers (cadeautje van mijn collega voor het vermaken van haar gordijn). Maar voor kinderen hebben cocktailprikkers een heel ander nut dan er een olijfje aan te spiesen. Cocktailprikkers zijn namelijk om mee te knutselen!

Dus gingen we naar de supermarkt. Momenteel is het consuminderen ver te zoeken, maar de prijzen tussen cocktailprikkers verschilden nogal en kon ik opeens een paar cent besparen. Drie soorten cocktailprikkers, twee van Sorbo. Een aan de ene kant van het pad, de andere aan de andere kant.

Als eerste zag ik deze van Sorbo. 2 x 200 cocktailprikkers. Yeah, gevonden dacht ik. We draaiden ons om om met de buit naar de kassa te gaan en toen zag ik .....



deze....2 x 200 cocktailprikkers van Sorbo.
Wie het verschil weet - behalve de prijs - mag het zeggen.
Ik vond mezelf een hele scherpe consument, had maar zo 15 cent bespaard en toen zag ik....




dit, twee planken lager.....
1000 cocktailprikkers van Depa. Cocktailprikkers zijn cocktailprikkers, toch?

Blijven letten op de kleintjes kan dus interessant zijn, zelfs bij cocktailprikkers.



 Op de terugweg zagen we nog meer kleintjes....een eend met haar jongen. :-) Ik moest vlug een foto nemen, moedereend zwom nogal snel. Helaas geen tijd om in te zoomen.


Het verhaal is nog niet afgelopen....
thuis bleek ik opeens twee doosjes in de tas te hebben. Een van de meiden had blijkbaar ook een doosje in de winkelwagen gegooid. So much voor mijn oplettendheid....




Tot slot een foto van hoe de cocktailprikkers gebruikt zijn. Een deel van het prijsverschil is inmiddels verklaard, want die van Depa hebben maar aan een kant een punt :-(   



dinsdag 26 april 2016

Knutselen en verkopen voor het goede doel

Het plan was om op Koningsdag met een kleedje onze overbodig geworden spulletjes te verkopen. Wekenlang had ik spullen opzij gezet. Maar we doen het anders.
We hebben de meeste spullen namelijk al verkocht!

De school van de kinderen ondersteunt een initiatief van een ouder voor het bouwen van een slaapzaal voor schoolgaande kinderen in Tanzania. Of zoals Gemma zegt: tante Lia (ja hé, ik kan die naam gewoon niet onthouden!). In Tanzania mogen kinderen weliswaar gratis naar school, maar is voor sommige kinderen de afstand naar school erg groot. Sommigen gaan 's ochtends vroeg weg en komen pas 's avonds laat thuis. En dan is de tocht ook nog eens vol gevaren. Mens en dier die niet het beste met de kinderen voor hebben. Daarom worden er slaapzalen gebouwd bij de school. Die voor de jongens is al klaar. Nu die voor de meisjes nog. Daarvoor is geld nodig.

Ongelooflijk hoe fanatiek de kinderen waren om geld in te zamelen! De actie leefde enorm bij de kinderen. Ze gingen langs de deuren voor een heitje voor een karweitje of gingen collecteren.

Later vonden ze dat langs de deuren gaan niet zo leuk meer en opperde ik om een kraampje te maken op de oprit. We hadden net citroencakes gebakken en cupcakes, dus die leenden zich prima voor de verkoop.
Ik heb met verbazing staan kijken naar hun succes. Wat zijn mensen ontzettend gul! Oh jee, ik voelde me echt een krent hoor! Al die gulle buren die langs kwamen en wat kochten. De pakketbezorger die wat kocht. De bezorger van ons groenteabonnement die voor €5 vier plakjes cake kocht. En ik dacht bij mezelf dat ik dat er nooit voor zou geven...
Ze haalden €25 op en ik sprak met mezelf af dat ik af en toe niet zo krenterig moet zijn.






De school had op de vrijdag voor de meivakantie ook een kleedjesverkoop in de planning. Het standgeld was voor het goede doel. 

Mijn pinterest-geïnfecteerde brein bedacht dat we dingetjes konden knutselen om te verkopen. 
We maakten onderzetters van strijkkralen. Een geboortekaartje ging naar een buurvrouw. 



Een gat in het midden voor een rietje. 


Bijpassende onderzetter en vliegendeksel.





Kop en schotels van de kringloop. Plantjes van de tuinland. 
De kopjes hebben we op de schotels vastgelijmd. 
Leuk voor moederdag toch?






Ellie en ik werkten er samen aan. Gemma was weer op bed gekropen. Zij is bij elkaar twee weken ziek geweest. Af en aan koorts. Een antibiotica kuur moest er aan te pas komen om de ontsteking in de keel kwijt te raken. Nu pas begint haar energie weer terug te komen. 






We hebben goede handel gedreven. De plantjes in kopje liepen eerste helemaal niet, maar op het eind verkochten we er heel veel. De meeste spullen zijn van eigenaar gewisseld. De meiden hebben ook heel goede zaken gedaan....vooral bij andere kraampjes ;-)
Onder de streep hebben we nog wat overgehouden. Die winst zal morgen wel verpatst worden als we even over de Koningsmarkt gaan lopen. 
Er zelf zitten met een kleedje slaan we nu maar over. Wij hebben onze beurt wel gehad. Bovendien nodigt het weer niet erg uit. 

Gezellige Koningsdag gewenst!

Lieve groet, 
Anita


vrijdag 22 april 2016

Mijn nieuwe vriend de maan

Sinds ik de moon challenge heb gedaan valt de maan voor mij niet meer weg te denken.  Eerder hoorde 'dat ding' niet tot mijn belevingswereld. Maar dat is nu helemaal anders. Het is de maan-ik-de aarde en de aarde-ik-de maan. Opeens zijn wij een 3-eenheid en heb ik in de maan een nieuwe vriend gevonden.

De facebookgroep van de moonchallenge deelt erg veel leuke wetenswaardigheden en mooie plaatjes.
Vandaag - 22 april - is het weer volle maan: de maan van het ontwaken.

Maan van het Ontwaken 22 april 2016 staat voor WEDERGEBOORTE
De wedergeboorte van de natuur is de energie van deze maan, in deze periode zal je jezelf als opnieuw geboren voelen. Gebruik deze maan energie om de wensen en plannen die je hebt te gaan uitvoeren. Schrijf deze avond je plan voor aankomende periode en onderneem die stappen! Ontwaak en bewonder de cycli van de natuur. Vier deze maan buiten!
Meer info op Heks en Kruid. 





Ben je onrustig,
Zit je vol met nieuwe ideeën
Heb je tomeloze energie
Kun je de slaap niet vatten
Vallen er vele waterlanders

Heb je veel heldere dromen
Worden er dingen aangeraakt
Ga je zonder te willen de diepte in
Wordt er weer oud zeer opengemaakt?

Misschien ga je het steeds meer voelen
De werking van de volle maan?
De maan trekt aan ons allemaal
Zij zorgt niet alleen voor getijden

Zij laat onze levenskracht ontwaken
Nieuwe plannen krijgen een extra duwtje
Emoties uit het onderbewuste komen boven
Nieuwe energie komt vrij

Luister naar de raadgevingen
Je onderbewuste praat met je
Gevoed door de maanenergie
Droombeelden kunnen verhelderen

Plannen kunnen vorm krijgen
Oud kan opgeruimd worden
Neem je gevoel serieus
Laat de maan haar werk doen...
~* Bron van Wijsheid *~

woensdag 20 april 2016

De vijf kindconclusies

Al heel lang wilde ik een blogpost wijden aan het boek De vijf kindconclusies van Lisette Schuitemaker. Maar op een of andere manier leek er nooit het goeie moment voor te komen. Of was er wel het goeie moment, maar had ik geen tijd om het op te schrijven en dan was het moment al weer voorbij. Of het kwam te dichtbij.

Het boek De vijf kindconclusies las ik al weer een hele tijd geleden. In 2012 al weer. Het was op vakantie en terwijl wij wachtten op een terras bladerde ik door een tijdschrift. Mijn oog viel op een artikel over de vijf kindconclusies. Mijn aandacht bleef haken. Het was in een tijd waarin ik wilde ontrafelen wat mij gevormd heeft, welke vroege gebeurtenissen en voorvallen van invloed zijn geweest op mijn leven.

Ik wilde er over schrijven, maar wist niet zo goed welke invalshoek ik hier voor moest kiezen, zonder teveel van mezelf te laten zien. Dan zou ik mezelf te kwetsbaar voelen en onbedoeld misschien anderen kwetsen.

Wat me ook tegenhield om over het boek te schrijven was dat ik merkte dat het weten waar je kwetsuren liggen een ding is, maar er mee verder gaan een tweede. Er over schrijven terwijl ik er zelf nog middenin zat lukte me niet. Door wat ik gelezen had te integreren in mijn meditaties kreeg het voor mij meer betekenis. Toen had ik er pas echt wat aan.

Het boek was een heel goed hulpmiddel om inzicht in mijn vragen te krijgen. Vragen waarvan ik denk dat er meer mensen zijn die hierin geïnteresseerd zijn.



De vijf kindconclusies onderscheidt de volgende vijf conclusies:

1. Ik ben niet welkom, ik moet hier weg
2. Er is niet genoeg, ik ben niet genoeg
3. Jij je zin! Dan hou ik me wel koest
4. Ik mag nooit meer verliezen
5. Ik moet me gedragen

Zo’n conclusie die je als kind trekt kan heel subtiel zijn, maar het kan heel lang doorwerken. Dat is precies een van de onderwerpen die vaker naar voren komt bij het mediteren. Ontstane patronen kunnen heel lang bij ons blijven, maar er kan een moment komen waarop ze niet meer werken.
Die patronen hebben we soms al zo lang bij ons, dat het voelt als iets van onszelf. Vroeger was ik vooral boos over zo’n patroon, zonder te weten waar ik precies boos over was. Het meest werd ik dan boos op mezelf; waarom deed ik nou zo, waarom zei ik nou dit of dat. Was ik maar meer zus, was ik maar meer zo. Of ik trok het boetekleed aan, zocht de schuld bij mezelf, ik zou het wel verkeerd begrepen hebben, ik zou de volgende keer anders…dit of anders dat.

Nu, sinds ik mediteer, kan ik het steeds beter als patronen herkennen, als instincten, een reactie, een manier die ik mezelf heb aangeleerd omdat het ooit de enige uitweg was, of de enige oplossing, het enige dat werkte, het enige wat binnen mijn vermogen van toen lag.
Door er via mediteren naar te kijken, wordt het zachter en leer je om meer te handelen naar wat het best bij je eigen natuur past.

Dat kind-conclusies je tot ver in je volwassen leven achtervolgen ervaar ik nog steeds. Deze week nog. Dat werd de aanleiding om nu wel dit stuk te plaatsen. Nog steeds kan het me overvallen wanneer er een gevoelige snaar wordt geraakt. Het verschil is dat ik nu duidelijker kan merken dat het om een instinctieve reactie gaat, soms kan het zelfs letterlijk voelen alsof ik handel en reageer buiten mijzelf om. Dan wordt er bij mij iets geraakt wat een heel vat aan emoties openbreekt. Meestal gaat dat niet over hetgene wat op dat moment de aanleiding was, maar over iets ouds wat nog geheeld moet worden. Er komen ook nieuwe kwetsuren bij, maar toch geloof ik dat al die nieuwe kwetsuren hun grond vinden in de oude conclusies die je als kind trok. Ze zijn vaak gebaseerd op hetzelfde pijnpunt. En zo'n pijnpunt kun je nog heel lang voelen.

Kind-patronen krijg je terug via je partner en via je kinderen, is mijn visie. Zij werken als een spiegel in je eigen ontwikkeling. Ik zeg wel eens dat je de partner kiest die in jou iets wakker roept, iets in jou aanspreekt, wat geheeld moet worden. Net zoals ik denk dat ik er als ouder niet ben om mijn kinderen op te voeden, maar dat zij er zijn om mij op te voeden. Zij brengen mij ‘groot’. Zij dagen mij uit om het beste uit mezelf te halen. Om mezelf uit mezelf te halen en daarmee mijn kinderen de best mogelijke start in de wereld te geven. En nu maar hopen dat mijn kinderen daar niet de verkeerde conclusies uit trekken.


Als je meer wilt weten over De vijf kindconclusies van Lisette Schuitemaker, klik dan hier.
Het boek is ook te bestellen bij bol (affiliate link)
Je kunt hier het gratis pdf artikel lezen over De vijf kindconclusies.





maandag 18 april 2016

Voorlezen uit eigen werk.

De afgelopen dagen waren weer goed gevuld. Een ziek kind, BHV herhaal cursus, voorjaarsgepoets, een jarige echtgenoot, afzwemmen voor C. Dat alles en nog veel meer kwam er voorbij in de afgelopen dagen. Zo mochten ouders een kijkje in de klas nemen. De ouders die er waren mochten zichzelf voorstellen aan de klas en ik vertelde o.a. dat ik van katten hield. Waarop Gemma de juf toevertrouwde dat haar mama een kattenverhaaltje had geschreven. De juf zag kansen en vroeg of ik er uit voor wilde lezen in de klas. Daar kon ik toch onmogelijk nee op zeggen!?
Dus werkte ik tussen de bedrijven door aan het polijsten van mijn verhaal (want dat verhaal was nog niet verder dan een ruwe versie), waar uiteindelijk nog behoorlijk wat tijd in ging zitten. Vandaag mag ik het voorlezen. Het wordt mijn eerste optreden met publiek en ik ben al zenuwachtig!

update: het ging heel voorspoedig. Ter plekke had ik geen zenuwen meer. Kinderen zijn een dankbaar publiek, maar natuurlijk ook meteen enorm kritisch. Maar het publiek van vandaag was aandachtig en  de kinderen hadden hele lieve complimenten. Katten spreken wel tot de verbeelding, hoor!
Alleen....nu zijn ze nieuwsgierig naar de afloop. Juf vroeg al of ik misschien nog een keer terug wil komen....

Voor wie nieuwsgierig is hier een stukje van het verhaal:

Ga er maar eens even goed voor zitten...


Dit is Katwijk

‘Heb je al gehoord dat er een nieuwe is komen wonen?’
‘Waar?’
‘Aan de Eikenlaan.’
‘In dat grote huis dat zolang te koop stond?’
‘Ja,’ zei Olaf.
‘Wat voor kat is het?’ vroeg Boris.
‘Een raskat, heb ik gehoord.’

Olaf zat op de stoep voor zijn huis. Hij had zijn rondje na het avondeten gedaan en gewoontegetrouw nam hij nog even de dag door met de andere katten uit de buurt.
Die deden ook allemaal hun rondje door de wijk. En als ze klaar waren verzamelden ze zich bij het huis van Olaf.

Het was een mooie avond in mei. Er bloeiden nog een paar late narcissen. De lucht was zacht. Het avondzonnetje scheen op Olafs lapjesvacht. Het bruin blonk als goud, het zwart stak er goed bij af en het wit had hij mooi schoongelikt.

Als eerste kwam Indy aangelopen. Die was altijd het snelste klaar. Indy was een zachtmoedige grijze kater. Zijn moeder was een rasechte brits korthaar en dat zag je terug in zijn mooie grijze vacht en in zijn karakter. Vrij snel daarop volgde Tex. Tex was een jonge huis tuin en keukenkat. Heel aaibaar, maar weinig rust in zijn gat. Hij kwam meestal wel vier keer aanlopen, ging rollen op het trottoir en sprong vervolgens weer op omdat hij ergens een vlinder zag fladderen, of een hommel hoorde zoemen. De meesten werden tureluurs van hem. De enige die geduld voor ‘m had was Indy, maar die had in het algemeen nogal veel geduld.

Dan had je Ollie. Dat was de oproerkraaier. Die was nooit te beroerd om even zijn poot uit te slaan of op jouw plek te gaan zitten wanneer jij even was opgestaan. Dan lachte Ollie in zijn vuistje…eh pootje. Dat had je soms met asielkatten, die waren gewend om niemand te vertrouwen.

Dan had je Boris, wat best een rare naam was voor een meisje. Maar ja, baasjes hielden er soms rare ideeën op na. Zij dachten dat Boris een jongen was toen ze haar ophaalden bij dat gezin. Sommige baasjes geloven ook alles wat tegen hen gezegd wordt! Je kunt toch zo zien dat Boris een meisje is, met haar glanzende donkere vacht, haar zachte ogen en haar pluizige staart. Boris is een beetje schuw. Soms komt ze niet opdagen, of ze blijft op een afstandje op de kliko van de buren zitten.

Tim is een geval apart. Ooit is hij door een auto aangereden en heeft daarbij zijn rug geblesseerd en zijn staart gebroken. Gelukkig weten zijn baasjes dat ze hem niet over zijn rug moeten aaien, want die is nog altijd gevoelig. Verder lijkt hij zijn streken in het geheel niet verloren te zijn. De verhálen die hij soms vertelt!

Tot slot hebben we Lizzy. Lizzy is rank, Lizzy is slank, ze heeft pit en ze gaat voor je door het vuur. Sommige zijn bang voor haar, dat weet Olaf zeker. Maar Olaf niet! Nee, hij is dol op haar. Hij vraagt zich af of Lizzy hem ook leuk vindt. Zou ze een gewone huis tuin en keukenkat, met een klein beetje overgewicht en een raar oor omdat ie een keer te dicht op het gasfornuis snuffelde, wel zien staan? Hij weet het niet, maar hij hoopt van wel.

‘Hebben ze ook een hond?’ vraagt Ollie.
‘Volgens mij niet, daar zei Jules niks over,’ antwoordde Olaf.
Jules was de oudste kat van de wijk. Hij woonde bij de koster naast de kerk en wist alles wat er in de wijk gaande was. Van hem hoorde Olaf de laatste nieuwtjes.

‘Ik hoop niet dat ze een hond hebben,’ herhaalde Ollie. ‘Er komen steeds meer honden in de wijk. Wij katten raken in de minderheid! Bijna niemand neemt nog een kat. Ze willen allemaal een hond. Mijn baasjes hoorde ik ook al zeggen dat ze geen nieuwe kat weer willen als ik er niet meer ben. Dat ze dan misschien wel een hond willen. Werkelijk! Hoe verzinnen ze het! Want die kun je – en nu citeer ik even – ‘zo gemakkelijk overal mee naartoe nemen’. Nou, laat ik ze uit de droom helpen. Honden zijn onhandig, ze hebben een kort geheugen, je moet ze de regels steeds blijven herhalen, want ze leren het nooit en je moèt ze wel meenemen, want ze kunnen helemaal niet alleen zijn. Ons –wij katten – kun je gerust een tijdje alleen laten. Als iemand maar wat eten voor ons neerzet dan heb je geen kind meer aan ons!’

Iedereen had geduldig naar Ollie staan luisteren.
‘Ben je nu klaar met je preek?’ vroeg Lizzy.
‘Ollie heeft wel een beetje gelijk,’ zei Indy. ‘Er zijn steeds minder katten en steeds meer honden, terwijl onze wijk een echte kattenwijk was.’
‘Gelukkig is er die nieuwe die er is komen wonen,’ zei Tim.
‘Ik heb ook gehoord dat die nieuwe uit Engeland komt,’ zei Tex.
‘Echt waar?!’ De andere katten keken vragend naar Olaf.
‘Uit Londen zelfs!’ voegde Tex er nog aan toe.
‘Ik begin wel nieuwsgierig te worden naar die nieuwe,’ zei Lizzy.
‘Laten we een kijkje gaan nemen aan de Eikenlaan,’ stelde Olaf voor.
Dat wilden de katten wel. Iedereen begon opgewonden door elkaar te praten. Tex die had liggen rollen op het trottoir sprong overeind. Indy kwam in beweging. Lizzy stond als eerste vooraan. Zelfs Boris sprong van de kliko af.
Onder leiding van Olaf gingen ze in optocht naar de Eikenlaan.

vrijdag 15 april 2016

Mama, maak je weer snackjes?

In de kerstvakantie besloot ik dat ik na schooltijd de kinderen iets anders wilde voorzetten dan alleen een koekje en wat drinken. Het idee was om er iets gezonders van te maken, met minder fabriekskoeken (met toevoegingen). Kinderen groeien op en verbruiken veel energie op school. Als ze nog groter worden dan gaan ze nog veel meer eten en snaaien. Ik denk dat het goed is om zo vroeg mogelijk gezonde gewoonten te introduceren. 
Ik weet in ieder geval van mezelf dat toen ik op de middelbare school zat, ik bij thuiskomst meteen naar de koektrommel liep om een soort energiereep te pakken. Dat was niet een gezonde variant. Eentje met veel chocola ook nog. Ik denk dat het beter was geweest als ik andere dingen had gegeten. 

Waar ik ook van af wilde, was het gebedel om snoep of nog een koekje binnen het uur dat ze het eerste koekje op hadden. Dat was voor mij al een teken dat er meer voedende dingen op tafel moesten komen. 

Ik wil niet beweren dat ik elke dag super gezonde en verantwoorde hapjes op tafel zet, maar veelal wel. En de meiden eten het graag en met smaak op. Ze vragen later op de dag ook niet meer of ze nog wat mogen, dat vind ik al winst. 
Afgelopen maandag vroeg Gemma mij zelfs zodra we uit school kwamen: 'Mama, maak je weer snackjes?'
Nou, dat zegt wel genoeg. 
Er is maar een nadeel: het is niet goedkoop. Maar dat neem ik nu maar even voor lief.

Serveersuggesties: 
divers fruit
cherry tomaatjes, met of zonder mozzarella bolletje
pure chocolade
blokje kaas
worstje
kaasstengel
noten
gekookt ei
komkommer
rozijnen

soms geef ik er digestive koeken bij of een plak (zelfgemaakte) ontbijtkoek






woensdag 13 april 2016

Urban Jungle; macramé gezellig mee.

De kamerplant keert terug in huis. Het schijnt een trend te zijn en dan heet het Urban Jungle. Klinkt wel hip en happening.

Nou ja, ik keer terug naar de natuur, de natuur buiten en mijn eigen natuur en warempel wat gebeurt er: ik krijg zin om meer groen in huis te halen! 

En om nog een oude trend erbij te halen: de macramé plantenhanger keert terug. Ik maakte 'm volgens deze instructies van dille en kamille. Het is echt niet moeilijk. In elkaar geknoopt op een vrijdagavond, tijdens het kopje thee.
Ik zou zeggen, macramé gezellig mee!

kindje op moeder schoot 

urban jungle in de badkamer

De badkamer wordt grondig gesopt. Deze plant had een groter binnenpot gekregen, maar ik had er geen passende buitenpot bij. Bij de kringloop vond ik deze en ben er superblij mee! Voor € 3,50. Is dat duur? Beetje wel hè voor kringloopprijzen, maar ik was er helemaal weg van.

urban jungle op de trap

Het gaat heel goed met de ah moestuintjes. Veel beter dan vorig jaar.



Anita's Dagboek is ook te vinden op facebook. Ik vind het leuk als je mijn pagina leuk vindt. 




woensdag 6 april 2016

Verder nog woonwensen?

Ik blijf nog even op het onderwerp huis en interieur. Het is een vrij materialistisch onderwerp, maar daardoor des te interessanter om te onderzoeken hoe ik daar tegenover sta. De laatste tijd denk ik namelijk na over waar voor mij de scheidslijn ligt tussen consuminderen en investeren. Dus wanneer is iets een impuls aankoop (voor de heb en omdat het kan of omdat je vind dat je het verdient) die vermeden kan worden en wanneer is iets een investering, noodzakelijk onderhoud. Het boek Huis en Ziel brengt die gedachten voor mij zelfs nog in een stroomversnelling.

Onderhoud aan het huis is iets waar ik me als huiseigenaar het meest op verkeken heb. Het kost veel meer geld om te onderhouden dan ik me had voorgesteld. Niet alleen de buitenkant, maar ook de binnenkant. Tot nu toe ben ik met onderhoud vooral met de buitenkant bezig geweest, maar de binnenkant begint ook wel om aandacht te vragen. Ik noem het weliswaar woonwensen, omdat we zonder ook wel overleven en een dak boven ons hoofd hebben, maar veel van het werk is ook onderhoud en betreft het aanpassingen van het huis aan onze levensloop. Die levensloop, daar heb ik me duidelijk op verkeken en daar zijn we dan ook niet zo op ingespeeld. Financieel niet. Een puntje van aandacht dus. En een les voor de jongere lezers hier op dit blog.

Zoals ik laatst schreef ben ik best trots op de goedkope oplossingen die ik heb bedacht voor ons huis, maar  die goedkope oplossingen zijn uiteindelijk ook maar tijdelijke oplossingen. De achterliggende wens blijft bestaan en gaat het vaak om uitstel van vervanging.
Het is de laatste tijd vaak onderwerp van gesprek aan de etenstafel. Soms weten we van gekkigheid niet meer wat we als eerste of als laatste aan willen pakken. Ik vroeg aan de kinderen wat zij het eerste wilden. Zij wilden een trapkast (want daar kan je je zo lekker in verstoppen als je boos bent of gewoon even alleen wilt zijn). 

Zodoende ontstond een verlanglijst. Het helpt me vaak om zaken te ordenen op papier, dan wordt het concreter. Dus bij deze een overzicht van waar wij heimelijk naar smachten.

Vloerkleed


Het vloerkleed ziet er van een afstandje best oké uit, maar na talloze bekers diksap, klei, zand en haren is het van dichtbij echt niet fris meer. 

Een tijdje terug werd ik benaderd door Sukhi, een maatschappelijk betrokken webwinkel die handgemaakte kleden verkoopt rechtstreeks van de makers. Meestal zijn de makers vrouwen, die hierdoor een bestaan kunnen opbouwen voor zichzelf of voor hun gezin. Zulke initiatieven vind ik geweldig! Ik kreeg een bloggerskorting aangeboden, maar ook mét korting moet er eerst gespaard worden voor het kleed van onze voorkeur. 

De salontafel is net nieuw. De vorige tafel was een krijgertje van de buren, die 'm anders naar de stort zouden brengen. Het had een blad en vier poten, maar daarmee was alles ook wel gezegd. Deze nieuwe tafel maakt de zithoek al véél meer 'af'. 



Tafelzeil 


Het tafelzeil is aan vervanging toe. Ik heb het weliswaar kunstig gerepareerd, maar echt geweldig is het niet. Ik heb mijn oog laten vallen op de tafelzeilen van Tafelziel. Omdat je daar zo crea decoraties onder kunt leggen. Een soort seizoenstafel, maar dan plat. 







Trapkast


Deze staat dus op nummer 1 bij de meiden. Links zoals het nu is en rechts zoals het ongeveer - maar toch weer heel anders - moet worden.




De zolder


Ach, die zolder is een terugkerend element hier op het blog. Mijn Bovenkamer. Er komen spullen bij. Er gaan spullen weg. Ik geloof dat daar het probleem niet meer zit. Het zit 'm gewoon in het gebrek aan opslagruimte. De knieschotten zijn te klein of niet goed bereikbaar.
Want extra dekens, dekbedden, koffers, kerst-en paasspullen, schaatsen, mijn naaihoek, de collectie boeken en cd's... dat zijn spullen die bij geen enkele opruimronde weg zullen gaan. Het zijn spullen die bij ons en onze bezigheden horen. Dus toch eens nadenken over een verbouwing?

Velux heeft een actie waarbij je €10.000 terug kunt winnen op je zolderverbouwing als je een adviesgesprek aanvraagt. Eerst wilde ik het aan me voorbij laten gaan, want voor je het weet zit je weer aan iets vast, maar in een opwelling (en nadat het dagelijks op mijn tijdlijn op fb voorbij kwam) heb ik me toch aangemeld. Zaterdag komt er een adviseur van Anker dakvensters. Het is een lokaal bedrijf, dat vind ik wel sympathiek. De kans dat wij winnen is klein en de kans dat wij een verbouwing gaan doen nòg kleiner, maar ik ben nu wel zo ver dat ik wil onderzoeken hoe duur zoiets is en wat er mogelijk is. Een soort vooronderzoek. Als het interessant blijkt, dan zal ik er over schrijven.



Tuinhuis


Dit staat erg hoog op mijn verlanglijst! Het tuinhuis dat er nu staat is te klein en aan vervanging toe. Dan hebben we nog een verlaagde vlonder (rechts, achter de coniferen en het speelhuis), die we een beetje gebruiken als opslag. Ook heb ik er een oppottafel voor planten, maar eigenlijk hebben we een ander soort plek nodig in de tuin. Iets dat meer bij de leeftijd van de kinderen past. In de herfst is het vlonder spekglad, de kinderen hebben tot in den treure aan moeten horen dat ze moeten uitkijken en zich ergens aan vast houden. Ik heb ook nog eens liever alles gelijkvloers.

Zo'n tuinhuis als op de onderste foto lijkt me geweldig. Over de hele breedte van de tuin, maar dan gespiegeld. Een ruimte voor opslag en een ruimte voor een atelier en een zitplek. Zucht...




Slaapkamer


Onze slaapkamer heeft inmiddels een voorjaarsschoonmaakbeurt gehad. Alle plinten afgenomen, alle meubels van de wand af. Bovenop de kast gestofzuigd. Ik voel gewoon dat het in alle hoeken frisser is.
Toch kan onze slaapkamer wel een opknapbeurt gebruiken. Ik denk dat kamers niet alleen schoongemaakt kunnen worden, in de zin van hygiënisch schoon, maar ook energetisch schoon. De vermoeidheid, het slaapgebrek, de uitputting, die zo groot is geweest de afgelopen jaren, die verdwijnt elke week een beetje meer. Voor mijn gevoel mag dat wel gemarkeerd worden met een nieuwe slaapkamer. Om de oude energie van de kamer te vervangen door nieuwe energie.



Wie al langer meeleest weet dat ik het opruimen van het huis heel leerzaam vind. Dat het verder gaat dan styling, verder dan tips en trucs, verder dan weggooien of bewaren. Het bezig zijn met het huis is een manier om je te verbinden met jezelf. Het is een hele praktische manier om richting te geven aan je leven. Sinds ik me veel meer bezig hou met het huis en het huishouden en veel meer thuis ben (vroeger werkte ik 32 uur, nu 20 uur) heb ik het gevoel dat ik een completer leven heb. Een rijker leven, waarbij het huis veel meer is geworden dan een plek om te eten en te slapen. Het wordt veel meer een leefplek.

Het boek Huis en ziel van Nina Elshof inspireert mij momenteel heel erg. Als je meer over haar wilt weten, vind je hier haar website.

Verder ben ik wat aan het fröbelen geweest met de foto's. Ik maakte ze via canva.com. Dat kan gratis, maar je kunt ook sjablonen kopen.

Nou, ik ga weer verder met mijn huis!

Anita's Dagboek is ook op facebook. Ik vind het leuk wanneer je mijn pagina leuk vindt. 

vrijdag 1 april 2016

Onze slechtste aankoop voor de kinderen ooit: Bopita kinderkamer meubilair

Hij kon niet uitblijven natuurlijk. Als er een beste aankoop is, is er ook een slechtste aankoop.

Het idee was zo goed. We kopen meubels voor de kinderkamer die ook in een volwassen kamer prima zouden staan. Zodat we tussendoor niet iets anders hoeven te kopen.
We kochten voor een vermogen een kledingkast en een extra brede commode - waar twee aankleedkussens naast elkaar konden - van Bopita. Gemaakt van loeizwaar mdf (ooo wat zou dat degelijk zijn!).


Een van de deuren was bij het uitpakken al beschadigd, deze werd gelukkig door de winkel kosteloos vervangen. Van die extra deur heb ik later een pronkpaneel gemaakt (klik). Michel en zijn broer besteedden een dag en een avond aan het in elkaar zetten van de meubels. Compleet krom toch eigenlijk, dat je zo'n dure kast ook nog zelf in elkaar moet zetten?!

De handgrepen vond ik al meteen niet erg geschikt voor een kinderkamer, want ze waren hoekig en scherp. Er zitten echter in totaal 9 handgrepen aan en ik heb een keer in een bouwmarkt gekeken naar de prijs van de goedkoopste handgreep en die was € 10 per stuk. U begrijpt, dat bleef er bij.
Ik kreeg wel gelijk dat het onveilig was. Gemma heeft een klein litteken op haar hoofd om het te bewijzen.

De commode staat inmiddels op zolder. Hierin heb ik nu ons beddengoed.
En dan de lades.....ik heb het inmiddels opgegeven om ze weer terug te zetten. Je trekt de lades aan en ze vallen van de glijders af. Er is nog maar een lade (er zijn in totaal 5) die goed loopt. Als je niet uitkijkt vallen ze op je tenen. Een van de frontjes is er inmiddels ook af.

Die stickers zijn wel leuk hè?!
Die zijn dan ook niet van Bopita. Die kocht ik bij de Sostrene Grene om de boel mee op te vrolijken.
Het is dat de prioriteiten even niet liggen bij de aanschaf van andere kasten, maar het liefst zou ik het spul rechtstreeks naar de stort brengen en iets beters kopen. Naar de kringloop gaat het spul niet, want met deze ondingen wil ik een ander niet opzadelen.


Nog bedankt trouwens voor jullie leuke reacties in het algemeen en in het bijzonder die op de meest extreme besparingen. Zo verrassend om te lezen hoe velen bezig zijn om zuiniger te leven.

Fijn weekend alvast.

Lieve groet
Anita