zaterdag 24 juni 2017

No-spend challenge

Wijlen columnist Martin Bril heeft eens een stukje geschreven over hoe hij pinnen en betalen eigenlijk maar een zinloze bezigheid vond. Geld halen uit de automaat. In een winkel zoeken naar een fles shampoo, in de rij staan en dan afrekenen. En bij een volgende winkel hetzelfde ritueel. Portemonnee trekken, pinpas pakken, pincode invoeren (of contant betalen).
Goed beschouwd is dat eigenlijk allemaal gedoe.
Hij besloot om gewoon niks meer te kopen, was hij ook van dat gedoe af.

Dat sprak me toen zó aan! Inderdaad, wat een gedoe eigenlijk, dat betalen. Dat kopen. Gewoon niet meer doen, scheelt een hoop verspilde tijd en bespaart enorm veel geld :-). Ik denk vaak aan die column bij het winkelen.

Soms sta ik in een winkel, de actionio bijvoorbeeld. En dan begin ik met wat knutselspullen en daar komt nog een pak printerpapier bij en bloembollen. Dan gebeurt het me wel eens dat ik alles weer terugleg. Ach, die bloembollen, die gaan het toch niet doen, printerpapier kan ik ook wel bij de supermarkt halen (ook nog goedkoper zag ik een keer) en om nou alleen voor die knutselspullen in de rij te gaan staan....nee laat maar.

Vaasjes van de kringloop

No-spend Challenge

Blogger Sjoukje van Meer geld minder stress houdt in juli wederom een bespaar challenge. Na challenges afgelopen herfst en voorjaar komt a.s. juli de no-spend challenge.
Ondanks dat ik eigenlijk niet weer aan een challenge mee wilde doen, was ik toch aangestoken door Sjoukjes enthousiasme en heb besloten toch mee te doen.
Wil je ook meedoen met de challenge? Geef je dan hier op.
Leuk deze keer is de mogelijkheid om met een buddy de challenge te doen. Door omstandigheden heb ik er zelfs twee. Je kunt zelf een buddy zoeken of je via Sjoukje aan iemand laten koppelen.

Je hoeft dat no-spend trouwens niet al te letterlijk te nemen, als het idee om helemaal niets te kopen ja naar de keel vliegt. Maar zie het als een uitdaging om kritisch naar je koopgedrag te kijken. Wat neem je zonder nadenken mee? Hoe merkgevoelig ben je of merktrouw? Hoe vaak zeg jij tegen jezelf 'ja, maar dat hoort er gewoon bij.....' Welke fouten maak je keer op keer? Koop je toch weer zo'n goedkope zonnebril van de markt terwijl je weet dat ie aan het eind van de zomer stuk is. Net als al die brillen daarvoor....

Mijn grootste uitdaging wordt toch om te zien of er na al die jaren zuiniger leven er nog rek zit in mijn gewoontes. Ik heb wel ontdekt dat als ik de teugels laat vieren, de man ze nog harder laat vieren. Dus het voortouw moet blijvend door mij genomen worden.


Van een oude peuterbroek - deze komt van de ruilwinkel - kun je van 
de broekspijpen heel makkelijk knikkerzakken maken. Eventueel van het bovenstuk een korte broek. 

Matigen

Niet om nou meteen naar mijn man te wijzen, maar ik zag van de week zijn kommetje ontbijt met yoghurt, muesli en verse bramen. En toen dacht ik toch wel: wat veel bramen! Als je nou wat minder er in doet, dan kun je er langer van eten.
Dus matigen wordt een thema. Iets wat ik ook op mezelf zal toepassen. Vaker ergens voor weg lopen. Vaker de helft gebruiken.


Runner van de rits van dochters lievelingsvest was kapot. 
Op de markt er een nieuwe aan laten zetten. Was €3 - weliswaar kostte het
vest destijds evenveel, maar het is haar lievelingsvest en kan door de reparatie later ook 
door andere kinderen gedragen worden. Het belandt zo niet bij de vodden. 

Het kan nog simpeler

Bij het opruimen afgelopen weken bedacht ik dat ik toch nog teveel tijd kwijt ben met spullen op hun plek zetten. Teveel tijd met opruimen. Het kan nog simpeler.
Minder oude spijkerbroeken, want hoeveel heb je er nou werkelijk nodig voor werk in de tuin of klussen.
Minder poetslappen, want 10 oude hemden is wat overdreven.  
Minder beddengoed, helemaal niet omdat ik van een set eigenlijk wel zat ben en verder wel genoeg heb. Hup naar de kringloop. 
Minder gratis spullen aannemen, want ik heb er teveel werk van om alles weer een verantwoorde plek te geven (kringloop, weggeef, afval, verkoop, afval).

Wat er niet in huis komt, hoeft er ook niet weer uit!

woensdag 21 juni 2017

Zomerzonnewende


Bij Stonehenge wordt jaarlijks een zomerzonnewende viering gehouden


Vandaag is het feest van de zomerzonnewende. De zon bereikt vandaag, gezien vanaf de aarde, de noordelijkste positie, staat dan een moment stil en reist vervolgens weer af naar het zuiden.  De zonnewende is het moment waarop de zon precies boven de noorderkeerkring staat. Het is de langste dag van licht en warmte. Het maximale wat de aarde uit de zon kan halen. 

De periode naar de zomerzonnewende toe is voor veel mensen een tijd van initiatieven nemen, van er op uit gaan, van ondernemen, van enthousiasme. Op 21 juni – de zomerzonnewende – bereikt dat een hoogtepunt. 

Het is verleidelijk om hierin door te blijven gaan. Steeds vooruit bewegen naar nieuwe dingen, maar de kunst is volgens mij om nu stil te staan – net als de zon – en even te kijken naar wat de zon reflecteert. Wat is er al in beweging gezet? Wat is er al aan het ontstaan? Om vervolgens de komende periode te gebruiken om datgene tot wasdom te laten komen. De klimmende zon doet groeien, maar de dalende zon doet rijpen.

Na mijn blogpost van gisteren lijkt de zonnewende precies te beschrijven wat ik voelde. Die tweestrijd, van uitbundigheid, van nieuwe inspiratie, maar er ook aan willen onttrekken en het onzinnig vinden. Altijd zo fijn dat de natuur zelf als het ware uitleg geeft. En fijn als anderen er woorden aan kunnen geven. 

Het voelt goed om weer thuis te zijn. Na alle indrukken en festiviteiten van afgelopen weekend is het fijn om het thuis weer leefbaar te maken. De verleiding om alles nog meer de boel de boel te laten trekt niet meer zo aan me zoals het dat vroeger deed. Nu geniet ik er van om met minder inspanning dan vroeger de koffer en tassen uit te ruimen en op te bergen (ik vond in een zijvakje nog een paar sokken van de kinderen terug die ik bij een vorig uitje over het hoofd had gezien – gelukkig zijn ze er nog niet uitgegroeid :-)), de was weg te werken en spullen weer op hun plek te zetten. 

Ik keer weer terug naar de plannen waar ik al op zat te broeden. Ik laat de zon reflecteren wat er al in gang was gezet. Het werken aan mijn blog, het schrijven voor Ogma en Inspirerend Leven, verder uitwerken of en hoe ik healings wil geven aan huis en een idee voor een boek over hoe je in 7 praktische stappen meer richting aan je leven kunt geven. Het is heerlijk om dat te kunnen doen in de omgeving van mijn eigen huis en huishouden. In het huishouden ligt eigenlijk het hele leven besloten. Eten, leren, slapen, ontspannen, spelen. Alles wat er in een mensenleven kan spelen, komt in je huis voorbij. 

Gebruikte bronnen: 
http://antropocalypse.blogspot.nl/2013/06/zomerzonnewende-van-renee-zeylmans.html



dinsdag 20 juni 2017

Best Kept Secret, duur doen en besparen en gewoon bijzonder

Deze blogpost gaat waarschijnlijk alle kanten op. Ik probeer er enige samenhang in te brengen zodat er je er hopelijk zelf nog iets aan hebt. Maar als dat niet lukt, dan ben je vast gewaarschuwd.

Ik zeg in alle bescheidenheid dat wij maar een heel gewoon gezin zijn. Dat wij (ik?) geen grootsigheden nastreven in het leven. En ik zou er al helemaal niet in geuren en kleuren over vertellen. Maar goed, ik ben soms een zure consument die alles stom vindt en slecht voor mens en milieu. Een goede graadmeter vind ik mezelf ook niet altijd.

Na dit weekend moet ik toch onder ogen zien dat wij vrij ongewoon zijn. Om die uitspraak weer te balanceren zou ik meteen zeggen dat iedereen op zijn of haar manier ongewoon is. Toch. Als wij op stap gaan is het altijd een Avontuur. Met een hoofdletter. Ik zeg dat dat door Michel komt, met hem is er altijd wat te beleven, kom je het snelst op bestemming en heb je altijd de beste plek. Michel op zijn beurt zegt dat er zonder mij niks aan is. Want wie zorgt er voor dat er op magische wijze een heerlijke picknick uit de tas wordt getoverd met verse aardbeien uit eigen tuin? En wie heeft er een rol ducktape mee precies op het moment dat je ‘m nodig hebt? – okay, die ducktape had ik dit weekend niet mee.

Best Kept Secret

Toegegeven: het was mijn idee om naar Best Kept Secret te gaan. Harde muziek, grote groepen mensen en velden vol tenten staan niet hoog op mijn prioriteitenlijstje van het leven. Maar de man houdt van muziek en schotelt ons regelmatig de mooiste muzikale pareltjes voor. Daar worden de kinderen ook nieuwsgierig van en willen ook wel eens naar een concert. Zo’n festival is een mooie gelegenheid om overdag de kinderen naar een voorstelling mee te nemen. En àls we dan naar een festival gaan, dan kan ik maar beter zorgen dat het onder mijn voorwaarden is ☺.

Op Best Kept Secret staan de onbekende bands en artiesten, de alternatieven, zeg maar vlak voordat ze ontdekt worden bij het grote publiek. Dat past mij wel. BKS is kleinschalig, heeft gezellige – alternatieve – eettentjes met biologisch, vegetarisch, veganistisch eten en je kunt er overnachten in een blokhut of een safaritent. Eenvoudige luxe dus. Iets waar je best met het hele gezin naartoe kunt gaan.

De afgelopen weken werd er met name door de kinderen afgeteld! We luisterden naar de BKS playlist om ons voor te bereiden. Ook handig om te weten naar welke artiest je niet wilt. Bij elk liedje op de radio dat de kinderen leuk vonden: ‘papa, komt deze ook op het festival?’ ‘Komt Katy Perry ook op het festival?’ Nee, helaas die komt niet meiden ☺

Een impressie

die homemade lemonade was verrukkelijk!

vlak voordat de longtable diner werd geopend

aanschuiven aan de longtable

heerlijk eten kwam er voorbij!

nog even de drukte van het festival van ons afschudden

Dochter Gemma maakte een mooie foto van ondergaande zon

hier kon je ook overnachten...

ketting maken van dropveter en chips....heel kindvriendelijk :-)


George Ezra

vaderdag op BKS

onze gevederde vrienden bij de blokhut. 

tenten overal....dit zijn er maar een paar

net ingesmeerd met zonnebrand en daarna in het zand spelen....

Arcade Fire
Naar Arcade Fire heb ik trouwens geluisterd vanaf de relatieve rust van de veranda van onze blokhut. Kindertjes in hun kooi en ik had fantastisch geluid. Voor mij veel beter dan vlakbij het podium :-)

Een gewoon ongewoon gezin


Als snel bleek dat wij met kinderen de grote uitzondering waren op het festival. Hoewel niet de enige met kinderen. Dit gewone gezin was opeens heel ongewoon. Iedereen vond het helemaal geweldig dat wij de kinderen mee hadden genomen. Voor ons was het gewoon een manier om iets gezamenlijks te doen. Ieder zijn eigen hobby is leuk, maar nog leuker is het als je die hobby af en toe met je gezinsleden kunt delen.
Ene dochter trof een reporter van 3FM radio en mocht wat in de microfoon zeggen.
De klapper was een interview voor het Brabants Dagblad. De journalist werd door onze meiden meteen herkend als ‘die jongen’ van Checkpoint. Dat soort dingen hebben wij altijd. Het is nooit een keer gewoon gewoon. Ik heb het maar wat over me heen laten komen. De kinderen vonden het leuk, maar ik worstelde er mee. Moet ik mijn gezin vereeuwigen voor een nieuwsitem, dat tot in de eeuwigheid rondwaart op youtube? En het gevoel dat je opeens ‘aan het werk’ bent. Dat je opeens verplichtingen hebt, terwijl het je vrije weekend is. Ik liet het maar wat over me heen komen. Iemand benieuwd naar het filmpje? Nou, komt ie. (klik)

Ik weet niet hoor. Mijn facebook vrienden zeiden allemaal dat ze het leuk vonden, maar ik zit er toch wat hoofdschuddend naar te kijken. De tekst bij het artikel is leuk, maar bij het filmpje denk ik steeds ‘who are these people?!!’. Over mijn eigen optreden zal ik het maar niet hebben, want iedereen vindt het raar om zichzelf terug te zien en te horen. Als moeder ergerde ik me natuurlijk aan de capuchons die opeens op moesten (het vest was de hele dag nog niet aan geweest) en dat kauwen op dat haar….ik heb wijselijk niet ingegrepen, want dat zou nog gênanter geweest zijn.


Duur doen en toch besparen

Was ik ook spaarzaam? Ik vond het nogal een decadent weekend met dure tickets en oorkleppen en oordoppen en een uitgebreid diner aan de longtable. Maar verder is het spaarzaam zijn een manier van leven geworden. Lunch en ontbijt hadden we meegenomen. Doppers mee voor water onderweg. Af en toe kochten we wat lekkers te eten of te drinken op het festival, maar niet buitensporig. Wij eten niet zoveel (meer), tenminste als ik af mag gaan op wat anderen aan tafel allemaal naar binnen gewerkt hebben. De toegangskaartjes voor het Safaripark zaten bij de ticketprijs inbegrepen. Dat was dan wel weer een ‘besparing’ van bijna €100. We hadden ook geen extra parkeerkosten. De auto kon bij de blokhut geparkeerd worden.

De maand juni is elk jaar absurd vol. Eigenlijk was mei ook al behoorlijk vol. Is dat dan nog wel een simpel, bewust leven te noemen? Nee, niet elk moment. Maar het wordt wel steeds makkelijker om ook de drukke momenten in eenvoud te beleven. Ook al is die eenvoud dan relatief. Er was een jonge vrouw die in het toiletgebouw haar luchtbed oppompte met een elektrische pomp. Ze verontschuldigde zich voor het lawaai en ook wel voor de decadentie. Ik zei: nou, wij slapen heel luxe in een blokhut….zonder wc of stromend water. Dochter zegt: maar dat vind ik helemaal niet zo luxe.
Nee. Precies. Ik vond het ook niet luxe. Maar kinderen weten nog niet wat ironie is :-).  Deze jonge vrouw kan wel haar luchtbed oppompen met een elektrisch apparaat, maar ze slaapt nog steeds op een luchtbed. Luxe is maar relatief. Dat beaamde ook de jongedame.

De eerste wassen na het weekend (stof en zand overal! Het leek een echte safari) zijn al weer gedraaid, het huis moet nog schoon, maar de voorbereidingen voor de schoolreis morgen staan ook op het programma. Ook mag ik morgen (di. ) weer een groep nieuwe studenten verwelkomen op mijn werk, wat de nodige voorbereiding kostte. Ondertussen voor Ellie nog een traject in gang gezet voor Beelddenkers om haar te helpen bij het lezen. Het lijkt er op dat dit nog voor het einde van het schooljaar afgerond kan worden. Er staat nog een herhalingscursus BHV op het programma, evenals een familiedag (ook door mij georganiseerd), een turnuitvoering en een tandartsbezoek. Eerst maar even de lijst met benodigdheden voor de schoolreis afvinken. Daarna zien we wel weer verder.

Wat een belevenis was het afgelopen weekend! Ondanks dat ik de zin van een festival niet echt inzie (je loopt de hele tijd maar wat heen en weer, van en naar toiletgebouw, van en naar terrein, van en naar winkel, van en naar journalist, you get the picture) en ik weer dagen nodig zal hebben om er van bij te komen, is het toch goed voor een mens om af en toe even helemaal uit het alledaagse te stappen. Een paar jaar geleden had ik in mijn blogomschrijving iets in de trant van ‘zoekt het ongewone in het alledaagse en het alledaagse in het ongewone’.  Dat vat het wel een beetje samen.

Er waren creatievelingen die nog de tijd hadden om een spreuk te bedenken en te printen!
Ik had het niet beter kunnen verwoorden.



vrijdag 9 juni 2017

Het eerste spaardoel bereikt: nieuwe wandelschoenen!

Vorige maand schreef ik over mijn spaardoelen voor dit jaar en hoe ik daar een vision board van maakte. Ergens een beeld bij hebben werkt altijd motiverend.

Inmiddels is het eerste spaardoel bereikt, namelijk nieuwe wandelschoenen! Het was spaardoel nummer 4 op de lijst.
Ik vond het niet helemaal eerlijk dat ik eerder iets kocht waar ik zelf wat aan had, in plaats van bijvoorbeeld nieuwe gordijnen voor dochter, maar alle seinen stonden op groen voor de schoenen. De avondvierdaagse zat er aan te komen (wij lopen altijd mee met de kinderen), binnenkort zouden we naar het Best Kept Secret gaan (als we een hele dag op onze voeten moeten staan doen we wandelschoenen aan, ook bijvoorbeeld naar een dierentuin) en Michel en ik hadden een zaterdag niks gepland en de kinderen waren bij opa en oma aan het logeren. Je moet je kansen grijpen als ze daar zijn.
En die gordijnen zijn ook al bijna rond. Dus daarmee heb ik het wel goed gepraat :-o.



Heerlijk, nieuwe wandelschoenen! Typisch een geval 'dit was hoog nodig!'.
Heel zorgvuldig had ik een winkel uitgekozen. Vroeger was hier in Groningen de firma Waterborg de specialist op outdoor, maar die is helaas failliet gegaan. Ons eerste paar kochten we bij Waterborg. Er zijn meerdere outdoorwinkels in Groningen en omstreken, maar voor wandelschoenen wil ik echt iemand met kennis van zaken en iemand die goed advies kan geven. Ik wil bijvoorbeeld technische uitleg en niet alleen 'hoe zitten ze?'. Toevallig was ik een keer bij SpacSport binnen gelopen (nog in de veronderstelling dat er een reguliere sportzaak zat) op zoek naar een turnpakje, maar dat verkochten ze daar niet. Wel had ik snel door dat dit een zaak was om in mijn achterhoofd te houden voor wandelschoenen. Trouwens, een turnpakje koken in een stenen winkel is vrijwel niet meer mogelijk heb ik ontdekt. Het schijnt dat personeel bij de V&D regelmatig de vraag kreeg of er turnpakjes waren, maar ook de V&D verkocht ze niet. Da's ergens toch gek, dat er wel vraag naar is, maar dat je het niet verkoopt. Maar goed, ik dwaal af.

Ik had het over wandelschoenen en de expertise van SpacSport. We werden niet teleurgesteld! Na een uur of zo liepen wij dolgelukkig de winkel weer uit met elk een paar nieuwe wandelschoenen categorie B. Dan zijn we tenminste goed uitgerust als we nog een keer weer de Grand Canyon willen hiken.


Dochter Ellie zegt 'ik pas ze ook'. Tuurlijk :-)


Gelijk getest op de avondvierdaagse


Mooi is niet het goeie woord, maar ze lopen perfect en ik heb weer warme voeten.


Het eerste doel van de lijst is afgestreept!

Het lijkt waarschijnlijk heel makkelijk, hoe snel wij ons doel behaald hebben. Ik realiseer me wel dat dat zo over kan komen. Het is tegenwoordig ook relatief makkelijk. Maar dat was vroeger anders. Dan waren al dit soort doelen schier onbereikbaar. Het bleef bij fantaseren en iets om van te dromen 'voor later'. Toen ik me realiseerde dat dat 'later' steeds verder opschoof, gooide ik het over een andere boeg.
Ik ging budgetteren, zegde abonnementen op, we zochten goedkopere manieren om er op uit te gaan en bleven vaker thuis, we namen zelf eten mee, ik bezuinigde op de boodschappen, leerde om zelf gerechten te maken, legde een voorraad aan waarmee ik altijd een basis had om een maaltijd mee op tafel te zetten. Ik verkocht spullen, kocht vaker tweedehands in plaats van nieuw. Leerde hoe bevrijdend het kan zijn om aankopen uit te stellen en er dan achter te komen dat je er eigenlijk wel zonder kunt.

Ik kan niet zeggen dat het makkelijk was, vaak voelde het als dweilen met de kraan open. Dan ging er weer een toiletbril stuk (zo'n toiletbril is verbazend prijzig!) en nog een keer. Een deurklink ging stuk (natuurlijk weer een speciaal model voor de hoofdprijs), de remschijven van de auto die vervangen moesten worden, en ook de airco die een storing had, dan was er weer een - overigens gezellige - barbecue waar een bijdrage wel gewenst is, collega's die trouwen of afscheid nemen en waarvoor een cadeau gekocht moet worden. Van dat soort dingen. Het leven zeg maar.
Het is een kwestie van volhouden en dan uiteindelijk merk je dat al die besparingen toch effect gaan opleveren. Dit jaar merk ik voor het eerst dat we de vruchten kunnen plukken van onze nieuwe manier van leven. Ik hou er wel van.

De oude gaan de kliko in. De zool liet los. 


Een laatste foto voordat ze de kliko ingaan. 

woensdag 7 juni 2017

Terugblik op Een kastje per dag

Reacties krijgen op mijn stukjes is echt leuk. Dan komt wat ik geschreven echt tot leven, tenminste zo ervaar ik dat. Helemaal leuk is het als er reacties komen op oude blogposts.

Zo ontving ik laatst een reactie op een blogpost over Een kastje per dag. Zij was geinspireerd geraakt en ging ook aan de slag. Maar, zo vroeg ze zich af, hoe deed ik dat, naast het gewone (huishoudelijke) werk en werk buitenshuis?

Nou, datzelfde heb ik mezelf ook regelmatig afgevraagd. Hoe deed ik dat?! Regelmatig heb ik me afgevraagd wat de zin van alles was, want alles wat ik apart zette om weggegooid of weggegeven te worden werd door mijn dochters weer in omloop gebracht. Dan had ik een doos gepakt voor tijdschriften en dan was de wereld te klein want 'dat was MIJN doosje!!!!' Gek werd ik er van.

Weer een partij klaar voor de kringloop

Een middel, niet een doel op zich


Maar ik begon toch elke keer opnieuw. Ik wilde niet meer dat mijn huis regeerde over mijn leven, maar dat ik regeerde over mijn huis en mijn eigen leven. Voor mij was het Kastje per dag project een middel, niet een doel op zich. Het was een middel om meer richting aan mijn leven te geven. Ik wilde een eenvoudiger leven met minder verplichtingen. Want spullen geven verplichtingen.

Wat ik ontzettend graag wilde was een leefbaar huis voor mijn gezin. Ruimte voor creativiteit, om te ontspannen, om met elkaar te zijn, te vieren, te rouwen, een plek voor alle seizoenen van het leven zeg maar. En zoals het was, kwam dat maar niet uit mijn handen. Ik was continue in de weer met het verzorgen van de kinderen, pogingen tot het scheppen van orde en ruimte. Maar ik leek altijd achter de feiten aan te lopen. Met de komst van onze tweeling was ons leven zo enorm veranderd en veranderde continue in zo'n rap tempo, dat kon ik maar niet bijbenen. Het Kastje per dag project was een manier om weer grip te krijgen. Een een manier om mijn verstand niet te verliezen.

Financiële flexibiliteit


Ik wilde financieel ook iets opbouwen. Met de inkomsten en uitgaven zoals we die hadden, realiseerde ik me, zou het altijd zo blijven zoals het was. We zouden verdienen en we zouden uitgeven. We zouden nooit aan opbouwen toekomen. Ik vond dat een kaal en 'droog' vooruitzicht. Hard werken daar heb ik geen bezwaar tegen, maar het is wel fijn als je het idee hebt dat het ook daadwerkelijk ergens toe leidt. Er kan van alles gebeuren in een mensenleven. Het is fijn om daar ook financieel op voorbereid te zijn. Het geeft je de vrijheid en flexibiliteit om daar op in te spelen.

Verlangen naar eenvoud


Er ontstond een verlangen naar eenvoudige dingen. Heel veel moderne gemakken konden me niks meer schelen. Ik wilde het liefst bij mijn kinderen zijn, voor hen zorgen en voor mijn man. Al die andere poespas was franje die me alleen maar weghield van wat ik het liefste deed.

Toen ik las over het Een kastje per dag project was ik daar meteen door geinspireerd. Dit was iets dat ik kon doen. Het kost geen geld. Sterker nog, het levert geld op, want ik ging overbodige spullen verkopen. Opruimen bleek een hele praktische manier om invulling aan mijn leven te geven, weer de regie in handen te nemen. Het bleek uiteindelijk een hele spirituele zoektocht. Lees ook [Het huis als beeld van onszelf] of [opruimen is als vasten voor je huis].

In de praktijk

Hoe ik het aanpakte? Ik begon in het wilde weg. Compleet willekeurig ging ik door mijn huis. Elke dag een kastje, een doosje, een laatje. Ik geloof dat ik alleen al aan de badkamer 15 blogjes heb gewijd. Soms ging ik iets gestructureerder aan de gang, maar ik koos meestal voor datgene waar ik een enorme aandrang bij voelde.
Hoe deed ik dat met het normale huishouden? Nou, dat deed ik niet. Dat normale huishouden bleef liggen. Als ik steeds voorrang zou geven aan het dagelijkse dan zou er nooit tijd over zijn voor het overige.
Ik heb me daar bij neergelegd. Dat was niet zo heel moeilijk, want ik kwam toch al niet aan huishoudelijk werk toe. Met een tweeling in de buurt was alles al ondoenlijk. Een klusje van 10 minuten mondde uit in een halve dag. Hun handen zaten altijd overal! Ja, daar werd ik regelmatig gek van.

Maar ik hield vol. Ik comprimeerde, ik verdeelde de meubels anders over het huis. Ik herbruikte spullen. Ik verkocht spullen, gooide dingen weg, gaf het aan de kringloop. Ik leerde over de emotionele lading van spullen. Ontdekte waar ik zonder moeite afstand van kon doen, en ontdekte waar ik meer moeite mee had. Er zijn ontzettend veel lagen te ontdekken in het bezit van spullen. Meestal blijkt dat je met minder toe kan dan je dacht. Ik merk dat als ik iets weer in handen krijg ik precies weet hoe ik er aan kwam, van wie ik het gekregen heb en wanneer, maar dat die herinnering alleen boven komt als ik het in handen heb. Dus zolang ik het niet zie, hunker ik er ook niet naar, mis het niet.

Meestal besteedde ik er een kwartier of een half uur aan per dag. Meer tijd had ik niet over. Een keer ben ik in de valkuil getrapt door op een zondag het groots aan te pakken. [dacht dat het dit stukje was, maar het is toch een andere, wel zelfde gevoel] Dat was op een gegeven moment niet meer te overzien. Zwaar gefrustreerd was ik. Dat was de aanzet tot het invoeren van de zondagsrust.

Continue proces

Soms denk ik wel eens dat ik het nooit leer, dat ik het nooit helemaal onder de knie krijg. Laatst ook weer. Dat ik merk dat mijn servies explosief gegroeid is, met allemaal gekregen spullen. Van mijn moeder een mooi tapas servies, de kinderen kregen gratis unox borden bij de supermarkt, in de kerstpakketten zaten soepborden en smoothie glazen. Wil ik dat allemaal houden? Of kan er iets anders weg? Dan denk ik wel eens dat ik steeds dezelfde fouten maak en steeds weer in dezelfde situatie beland. Maar misschien is dat beseffen, een teken dat het een continue proces is en dat ik me weer in een nieuwe laag van bewustwording bevind. Steeds opnieuw bezien hoe ik het voor mezelf nóg simpeler kan maken. Steeds opnieuw bezien wat ik nu nodig heb. Zo werkt dat toch een beetje met spullen, heb ik geleerd; heb je het in het nu nodig, of is het iets van een vervlogen tijd. Het is steeds kijken naar wat je nu nodig hebt om verder te komen. Daarin zit de ontwikkeling van de mens.






maandag 29 mei 2017

Trek het je niet aan





Ik zou willen dat ik kon zeggen dat ik me niets aantrek van wat anderen vinden of zeggen, maar het tegendeel is eerder waar. Ik ben erg gevoelig voor de mening van een ander.

Het gezegde 'trek het je niet aan', klink zo simpel. Maar ik vond het nooit simpel. Als ik afging op wat er allemaal tegen mij gezegd werd, dan viel op alles aan mij wel iets aan te merken. Wat ik zei, of wat ik niet zei. Hoe mijn haar zat, welke blik ik gaf. Wat mijn interesse had - en anderen meestal niet. Alles leek aanleiding te geven tot commentaar, wat ik ook zei of wat ik ook deed. Als je iets maar vaak genoeg hoort dan ga je het vanzelf geloven. Je raakt er van overtuigd. Door meditatie leer je dat je overtuigingen kunt hebben, maar dat dat niet betekent dat je die overtuigingen ook bènt.

Een tijd geleden realiseerde ik me dat ik die overtuigingen ben gaan dragen als kledingstukken. Opeens kwam dat gezegde 'trek het je niet aan' bij me naar voren. Als verbeelding van wat er met overtuigingen gebeurt. Al die meningen, opmerkingen, reacties en kritiek van anderen ben ik gaan aantrekken en ik ben het gaan dragen als kleding. Ik heb het als een lap stof over me heen gelegd en ik liep er jarenlang in rond. Alsof het van mij was. Maar ik wàs het kledingstuk niet. Toen ik eenmaal dat verschil kon ervaren, was het makkelijk om het kledingstuk van me af te gooien.

Achter die overtuigingen schuilen onze kwaliteiten. Al die kwaliteiten mogen er zijn. Er hoeven geen voorwaarden aan verbonden te worden. Soms voelt zo'n kledingstuk van overtuigingen heel vertrouwd, zou je je bloot voelen als je het uittrok. Maar als je je meer verbindt met je kwaliteiten, merk je dat het makkelijker is om het kledingstuk af te leggen.

Warme groet,
Anita


PS: ik heb het oude sjabloon voorlopig teruggezet. Er waren teveel bezwaren met het andere sjabloon; teveel klikken om bij vorige blogposts te komen en ik had geen plek meer voor de lijst met blogs waar ik zelf altijd lees. Later wellicht een betere layout. 

zaterdag 27 mei 2017

Soort van dagboek-column

Ik zocht iets tussen al mijn aantekeningen. Wat, weet ik niet meer. Maar ik ontdekte dat ik al véél meer geschreven heb dan ik zelf had gedacht. Niet alleen hier op het blog, maar ook heel veel ongepubliceerd.
Ik kwam mijn dagboek tegen dat ik bijhield toen mijn meisjes klein waren. De enige manier om niet gek te worden, was om dingen op te schrijven. Op een gegeven moment werden het een soort column-achtige stukken. Een van die columns vond ik zo leuk gelukt dat ik 'm hier plaats.

Een van de dingen waar ik mee worstelde was de combi werken-zorgen. Of eigenlijk: zoeken naar de zin van het werken. Ik vond het namelijk voor 80% van de tijd volledig zinloos (als in: zonder voldoening), terwijl iedereen dacht dat ik het vast heel fijn zou vinden om even niet voor de kinderen te zorgen. Ik heb wel eens geprobeerd te zeggen dat ik niet zo van de 'ik ben een betere mama als ik werk-stroming' ben, maar dat werd nooit geloofd, dus ben ik er mee opgehouden dat te zeggen.

Onderstaande stukje geeft het wel een beetje weer, die worsteling. Wat voor zin had het om de zorg te delen als je dit krijgt als je thuiskomt...

13 oktober 2000

Welkom thuis


De dagen dat Michel thuis is met de kinderen en ik aan het werk ga, stel ik me altijd voor als de makkelijker dagen. Ten opzichte van de dagen dat onze (schoon)ouders oppassen of ze naar de creche gaan. Want geen overdracht.
Ik ga op tijd weg en krijg door manlief de vraag gesteld hoe laat ik thuis ben. Om half 5 ga ik weg, zeg ik. Dan kan ik om 5 uur thuis zijn.

In mijn lunchpauze heb ik de treinset gekocht voor Gemma's verjaardag en breng die bij thuiskomst meteen naar boven, uit het zicht.

Wat ik achtereenvolgens zie is: de katten hebben nog geen brokken gehad, de tafel is nog niet gedekt, Gemma heeft kleren aan, Ellie heeft haar broek uit en is in de weer met potje-plassen. Op het antwoordapparaat knippert een lampje. Gemist bericht van de hypotheekman over een afspraak die ik de dag ervoor had proberen te maken. Dat mag ik nu alsnog zelf afhandelen - nog een dag later. Het eten is nog niet klaar, Michel maakt het allersimpelst: vegetarische pasta met spinazie en gorgonzola. De zwarte olijven vergeet hij uiteindelijk nog.

Moet Ellie een luier? Of ik dat even wil doen? Ja en misschien moet Gemma ook een schone. De luiers zijn nog niet gevouwen. Boven zijn de gordijnen nog niet open, zwerven kleren door hun kamer, staat het doosje babywipes met het deksel open uit te drogen, brandt het licht nog in de kleedkamer.

Ja, wat een makkelijke dag.
Echt een warm welkom thuis.

woensdag 24 mei 2017

Afwegingen die ik maak bij de keuze voor biologisch of niet-biologisch

Laatst liep ik in de supermarkt en toen bedacht ik dat mijn lezers - als ze me nu konden zien - vast verbaasd zouden vragen 'maar jij koopt toch biologisch?'.

Het is waar dat ik grotendeels biologisch koop, ongeveer 75% van onze etenswaren zijn biologisch. Dat is met de jaren steeds meer geworden. Twintig jaar geleden alleen een paar lievelingsproducten, zoals diksap en jam. Met de jaren ben ik steeds meer op biologisch overgestapt.
Ik vind het fijn dat er geen bestrijdingsmiddelen op mijn eten zit. En ik vind het fijn dat die bestrijdingsmiddelen niet in de grond komen, zodat ze ook gewassen voor de toekomst niet kunnen schaden en de micro-organisme hun werk kunnen blijven doen. Ik vind het fijn dat bio landbouwers aan diversiteit doen, zodat landbouwgrond niet verarmt.

Wij hebben een bio-groente-en fruitabonnement. Dat is echt superhandig. Vroeger kregen we eens in de twee weken groente van mijn oom, gratis. Dat was niet biologisch. Toen mijn oom wegens zijn leeftijd er mee stopte hebben we een bio-abonnement genomen bij de Ekonoom. Eens in de twee weken wordt er aan huis een krat groente en fruit geleverd. Sinds een paar maand heb ik er een fruitabonnement bij genomen, want er gaat nogal wat fruit door met twee schoolgaande kinderen. Die krat met fruit komt ook om de andere week. Dus de ene week een krat fruit, de andere week een krat groente en fruit. Zo'n abonnement werkt voor ons erg goed.

Ook in de supermarkt kies ik vaak voor biologisch, maar niet altijd.
Ik maak elke keer afwegingen en het leek me leuk om die eens op een rij te zetten.

Wanneer heb ik het nodig?

Soms sta ik in de supermarkt met een lijstje met specifieke producten. Omdat ik een bepaald gerecht wil maken. En daarvoor heb ik bijvoorbeeld zwarte bonen nodig. Die zou ik bij de Ekonoom kunnen bestellen, maar dan heb ik het niet vandaag of morgen in huis. Ik zou het ook bij de EkoPlaza kunnen kopen, maar daar ben ik nu niet in de buurt. De jumbo heeft vaak wel bio zwarte bonen, maar ik sta nu bij de AH en hier is het schap net leeg.
Dan neem ik een andere mee. Wel controleer ik het etiket op toevoegingen.


Welk deel van het product eet ik?

Vroeger werd er aan me gevraagd waarom ik de schil van een appel niet opat. 'Mijn moeder heeft me geleerd dat daar de meeste vitaminen zitten' werd er dan belerend gezegd. Ik zei dat mijn moeder mij geleerd had dat in de schil het meeste gif zat. Maar ik at het vooral niet omdat ik schil niet lekker vind :-).
Heb ik de schil nodig van een sinaasappel of van een pompoen? Dan liever bio.

Hoe vaak eet ik het?

Vis uit blik is zelden bio of duurzaam. Maar dat eet ik niet vaak, dus daar maak ik geen halszaak van.

Worden bij dit product relatief veel bestrijdingsmiddelen gebruikt?

Bij een aantal gewassen wordt behoorlijk veel bestrijdingsmiddelen gebruikt. Bekende voorbeelden zijn druiven, komkommer, cherry tomaten. Die koop ik als het even kan biologisch.

Wat is het prijsverschil met een niet-biologisch artikel?

Ook de portemonnee bepaalt mijn keuze. Als het eind van mijn budget in zicht is, maak ik andere keuzes. Of ik koop een goedkopere variant óf ik koop het helemaal niet.
Ik redeneer overigens ook wel andersom. Bij beschuit is het prijsverschil bijvoorbeeld niet zo groot. Dan redeneer ik dat het blijkbaar niet veel duurder is om tarwe (basis van beschuit) biologisch te verbouwen. Dus als er een groot prijsverschil is, zoals bijvoorbeeld met olijven, dan is dat voor mij een teken dat het blijkbaar moeilijker is om een oogst van olijven te krijgen zonder het gebruik van bestrijdingsmiddelen. Dus: de goedkope heeft relatief veel bestrijdingsmiddelen. Dan kies ik juist de duurdere. Kun je het nog volgen?
Soms laat ik mijn voorkeursproduct liggen, omdat het de niet-bio variant in de bonus is of een 35% sticker heeft. Dan wordt het prijsverschil me te groot.

Je ziet het: weloverwogen keuzes en goed doordacht. En compleet willekeurig :-).

maandag 22 mei 2017

Hoe deze pretpark-vermijder twee hele leuke dagen had in Slagharen

Een pretpark heeft zo ongeveer alles in zich waar ik kritisch op ben. Het is een plek van passief vermaak. Kinderen (en volwassenen) gaan van attractie naar attractie zonder dat het kind aangezet wordt tot echt spel. Het eten dat verkocht wordt is gestandaardiseerd. In elk pretpark wordt hetzelfde verkocht. Dezelfde hamburgers, dezelfde patat met snacks, dezelfde tosti’s, pizza’s, broodjes, hotdogs, marsen, nutsen en slushpuppy’s. Drinken wordt u aangeboden door de bekende merken coca cola, fanta, fristi. Het is geen voedzaam eten, het ongezond en bewerkt. Maar het is vooral door marketing bepaald.
Milieuvriendelijk is zo’n pretpark ook niet, want al dat eten wordt per stuk in plastic verpakt en na consumptie (al dan niet met flinke etensresten) in de afvalbak gegooid. Misschien is het volume aan afval nog wel groter dan het volume aan eten zelf.
Pretparken zetten aan tot consumentisme. Alles om maar te kunnen blijven bestaan, want klanten willen geen hoge entree prijs betalen. Maar wel graag spectaculaire attracties! Tja, het geld moet toch op een of andere manier verdiend worden. En we hebben eigenlijk ook wel te klagen over het jonge personeel dat een rekenmachine nodig heeft om wisselgeld te kunnen uitrekenen. Dat het pretpark moet bezuinigen op personeelskosten omdat anders de toegangsprijs omhoog moet, dat wordt gemakshalve even vergeten. Als het eigen vertier maar niet in het gedrang komt.
Een pretpark is de maatschappij in het klein. Alles wat in het dagelijks leven gebeurt, zie je in compacte vorm in een pretpark terug. Als je bewuster gaat leven, voelt dat soms wat ongemakkelijk om tussen die twee werelden te laveren.

Ondanks dat een pretpark niet mijn natuurlijke habitat is, belandde ik toch in een! En ik had het onverwacht leuk!



Elk jaar organiseert de NVOM (Nederlandse Vereniging voor Ouders van Meerlingen) een meerlingendag. Een dag waar je elkaar als meerlingouders kunt ontmoeten, waar je informatie kunt halen of gewoon een gezellige dag te hebben.  Het ene jaar is het in een dierentuin, andere jaar in een pretpark, om de verschillende leeftijdsgroepen steeds wat te bieden te hebben. Voor die dag kun je kaarten met korting bestellen. We zijn maar een keer eerder mee geweest, dat was naar het Dolfinarium. Andere jaren konden we steeds net niet in het geplande weekend of het was te ver weg. Nu was Slagharen aan de beurt en dat past wel heel erg bij de leeftijd van Gemma en Ellie. Het is ook nog eens maar een uur rijden. Ik vond dat ik nu een goeie reden had om me over mijn bezwaren heen te zetten. Ik ben tenslotte niet de enige in het gezin. Gemma en Ellie hebben de leeftijd dat ze pretparken leuk gaan vinden, met name Gemma lijkt er echt plezier aan te beleven. Michel houdt wel van achtbanen en dergelijke, maar naar een pretpark zou hij ook niet meer gaan als de kinderen er niet waren.
Naar Slagharen waren zowel de man als ik nog nooit geweest.



De meiden waren dolenthousiast met Slagharen in het vooruitzicht. ‘Dat is van Randy en Rosie!’ werd er geroepen. Ik wist van niks, maar leerde dat Randy en Rosie de wasbeer mascottes zijn van Slagharen, dat kennen de kinderen dan weer van tv. Zie hier, weer een reden om kinderen geen tv te laten kijken ;-).
Om de ervaring nog completer te maken, sprongen we ook nog eens uit de band en boekten een nacht (met NVOM korting) in een blokhut op het park!

Of het kwam omdat we allemaal zonder voorkennis rondstapten en we dus allemaal geheel neutraal alles op ons af hebben laten komen, of dat het kwam omdat we met zoveel meerlinggezinnen waren - waardoor je het gevoel hebt dat je op een heel groot familiefeest bent - of dat het kwam omdat we er allemaal heel veel zin in hadden; wij hebben het allemaal ontzettend leuk gehad en waren aangenaam verrast door Slagharen. Het was er schoon, aangeharkt, het personeel had er zin in, en de pony’s ook :-).





De opzet van het park was leuk gedaan, de western style was overal goed doorgevoerd. Ja, ik voelde me zowaar zelf Amerikaanse op de dorpskermis; gezellig rondstappen en een praatje maken met deze en gene. Misschien moeten ze nog een keer een taartenbakwedstrijd organiseren, dan voel ik me helemaal Jessica Fletcher!
Ik moet er wel bijzeggen dat dat familiaire gevoel sterker was op de eerste dag, toen er zoveel meerlinggezinnen waren. De tweede dag was het een warme zonnige dag, dat trok ander publiek.

De blokhut was beter dan we hadden verwacht. De indeling was efficiënt - daar hou ik zo van- en eigenlijk was alles er. Er zat een slaapkamer in met twee stapelbedden. Voor ons gezin met twee dochters van 8 jaar kon dat wel. Wij lieten de meiden boven slapen, hoeven wij onszelf ’s avonds ook niet in de kooi te hijsen :-) Ik was niet bang dat ze er uit zouden vallen, want het bed was behoorlijk diep.

Voor de deur een handige picknick tafel en opzij van de blokhut twee palen voor een hangmat die je bij de receptie kon halen. Als het aan mij had gelegen had ik de tweede dag (de zonnige dag) met een boekje aan de picknicktafel gezeten en geluisterd naar de vogels die vrolijk kwinkeleerden. Man en kids naar het park, dat lag tenslotte in de achtertuin.

Een zwembad was er ook nog. Die hebben we ook uitgetest. Met een mooi binnenbad en buitenbad, glijbanen, fonteinen, bubbelbad. De akoestiek was niet overal even goed, waardoor erg lawaaierig. Daar hielden we het niet zo lang vol.

Wat we niet uit konden proberen was de nieuwe achtbaan. Wij waren er in het weekend van 8 april en die nieuwe achtbaan werd die week er op geopend. We konden wel zien hoe de opbouwers het aan het testen waren. Dochter Gemma heeft sinds Legoland de pretpark smaak te pakken. Haar kun je wel in een attractie zetten. Michel heeft het ook altijd leuk gevonden, maar wordt ook ouder en dan vallen sommige attracties niet altijd even goed op de maag. Ze wil ook wel met mij in een attractie, maar alleen op voorwaarde dat ik niet gil. En dat is soms best moeilijk….Dochter Ellie is net als ik, die kijkt naar hele andere dingen. Meestal de dingen die door de meute voorbij gelopen worden, zoals leuke bloemperkjes of vissen in de vijver. Wij zaten gezellig samen in de kabelbaan en zij was dol op de pony’s.





De NVOM had een grote zaal tot hun beschikking met standjes. Kinderen konden zich laten schminken, kettingen rijgen, goedgemerkt stond er ook met hun naamstickers (ken je goedgemerkt?). We hebben niet uitgebreid met andere meerlingouders gepraat, maar zo af en toe maak je een praatje als je in de rij staat. De drempel om contact te maken is op zo’n dag wat makkelijker. Ik heb nog gesproken met Coks Feenstra, de schrijfster van het Grote Meerlingenboek. Het gedicht dat ik ooit schreef over hoe het is om een tweeling te zijn heeft zij opgenomen op haar website.


tussen de bomen door zie je het reuzenrad

Heel veel gezinnen hadden een overnachting geboekt op het park. De volgende ochtend hadden we in de grote zaal een gezamenlijk ontbijt. Allemaal gezinnen met meerlingen. Je herkent jezelf in de verschillende fases van vermoeidheid. En in de fases van ontwikkeling. Zo zag ik een gezin met eeneiige meisjes van ongeveer 2 jaar. Mama zat naast een meisje. Papa zat naast een meisje. In zulke situaties ga je als ouders om de beurt naar het buffet. De man was nu even naar het buffet. Zal je net zien: dan gaat het meisje dat naast papa zat, rechtop staan in haar kinderstoel. Mama keek net de andere kant op. Als mama het wel ziet zit ze in een spagaat, want zodra zij naar de andere kant van de tafel gaat lopen, zal haar andere dochter gaan staan in haar kinderstoel. Dat soort uitdagingen.

Samengevat: het was een heel leuk weekend. Zo leuk, dat ik het wel aandurf om er nog een keer naartoe te gaan. De kinderen hebben er in ieder geval al zin! (Maar ja, die hebben overal zin in - behalve haar borstelen).

Fijne week gewenst.

Warme groet
Anita

zaterdag 20 mei 2017

Heimwee naar de blogger leeslijst

Zo, ik ben weer ingeplugd op de grote pc. Er zit een nieuwe harde schijf in.  De man besteedde weer de nodige uren aan de zaak. Grappig om nog even te vertellen is dat Michel dus voor de mac de doos had bewaard (die gewoonte van hoofdzakelijk mannen waar ik de vorige keer over schreef). Sterker nog hij had niet alleen de apparaat doos bewaard, maar ook de verzenddoos waarmee de mac destijds bezorgd werd. Bij de vorige reparaties kwam daarvan maar een doos terug, dus we hadden er nog maar een. Dat was op zich al slordig van de service afdeling. Deze keer bracht de man 'm - in doos - naar de winkel en toen hij 'm weer op kon halen wilden ze 'm zo, zonder doos, weer meegeven. Nou, dat vond mijn man niet zo grappig! Ik kan me zijn gezicht voorstellen. Toen hij om de doos vroeg kreeg hij een schaapachtige reactie 'oh, was dat uw doos?' en haalden 'm uit het magazijn. Had ik al verteld dat de man (en ik dus ook) maar matig enthousiast zijn over de service van apple?

In ieder geval, Michel kon wel gelijk na het publiceren van mijn blogpost het nut bewijzen van het bewaren van de verpakking vanwege garantie. Ik zal er nooit meer over klagen.

Mijn stemming van de laatste weken is wat melancholisch. Ik heb zin in iets nieuws, zin in verandering, maar blijf toch een beetje in het vertrouwde hangen. Ik sla wat nieuwe wegen in, maar keer als snel weer terug naar het vertrouwde pad. Het is het allemaal net niet. Of dat nou komt omdat het oude pad het juiste pad is of omdat ik het nieuwe pad opgeef, ik weet het niet. Ik heb allerlei mooie onderwerpen om over te schrijven, maar als ik er aan wil beginnen denk ik dat het toch niet het goeie moment er voor is. Dan eerst maar een andere schrijven (bijvoorbeeld over heimwee naar de blogger leeslijst....).

Deze nieuwe layout van het blog is het eigenlijk ook net niet helemaal. Hoe de artikelen geplaatst worden vind ik wel plezierig, maar verder heeft het toch wel zijn beperkingen. Als lezer moet je bijvoorbeeld op een menuknopje klikken om oude blogberichten te kunnen vinden of de labels. Je ziet het niet in een oogopslag. Berichten zoeken? Ook al onvindbaar. Sterker nog, ik kan vaak zelf mijn berichten niet terugvinden! De neiging is groot om weer terug te gaan naar de oude layout. Toch houdt iets me daarin ook weer tegen. Terug naar het oude? Is dat de weg?

Een tijd terug was ik helemaal overgestapt naar bloglovin voor mijn leeslijst. Blogger had toen iets aan het dashboard veranderd, waardoor de leeslijst wat verder weg zat. Maar ik kreeg heimwee naar de leeslijst van blogger. Had het idee dat ik van sommige blogs heel lang niks gehoord had. In bloglovin had ik ook heel veel nieuwe blogs - veelal mensen die op wordpress schrijven, niet iedereen van mijn oude lijst zat op bloglovin. Toen begon bloglovin met de mogelijkheid om reacties te kunnen geven. Best aardig dacht ik eerst, maar ik wil als blogger liever reacties bij de blogpost zelf, gewoon omdat dat mijn platform is en ik het graag bij elkaar wil bewaren. En toen kwam bloglovin met de mogelijkheid om zelf posts te plaatsen. Dat vond ik echt gek! Wat ben je nou, bloglovin? Een leeslijst of een bloggerplatform? Toevallig schreef Kreanimo in diezelfde periode over haar eigen twijfels hier over en voelde ik me niet zo alleen.

Ik ging weer eens kijken in mijn leeslijst van blogger en als eerste was de blogpost van Puur Arnika. Het was toevalligerwijs haar eerste post sinds lange tijd. Sommige blogs was ik echt uit het oog verloren! Het voelde alsof ik oude vriendinnen weer terug vond! Een gevoel van spijt over verloren tijd, maar ook heerlijk om weer terug te komen in die sfeer van toen ik begon met bloggen. Het gevoel dat ik een 'kringetje' had. Blijkbaar had ik dat gemist. Dat gevoel. Het voelt prettig om die leeslijst weer nieuw leven in te blazen. Ik probeer het weer goed te maken bij jullie!

De volle maan van de maand mei was op 10 mei en is de maan van het ontwaken. Ik las dat het de maan is om plannen die verborgen (in je opgesloten) liggen ten uitvoer te gaan brengen. Zoals bloemen en blaadjes die in het vroege voorjaar in knop zaten nu te voorschijn kunnen komen.
Ik las ook dat je plotseling van idee of mening kunt veranderen en een andere richting op kunt gaan. Er kunnen plotselinge nieuwe ideeën in je opkomen en vernieuwende plannen en er kunnen onverwachte, verrassende wendingen komen. (inspirerend leven)

Dat dus. Het schijnt ook zo te zijn dat je nu niet moet achteroverleunen en maar afwachten wat er op je pad komt. Maar dat je goed alert moet blijven op de signalen om ze op te pikken. Ik ben er nog niet uit.

welke kant gaat het op?




zondag 14 mei 2017

Samen mediteren is verrassend leuker dan alleen

Ik zou mijzelf nooit een groepsmens hebben genoemd, maar sinds ik de meditatie opleiding doe ben ik het wel veel meer geworden.

Toen ik begon met de opleiding dacht ik nog heel erg als een traditionele leerling. Ik zou de lesstof aanhoren, flink veel aantekeningen maken, maar het echte 'huiswerk', het instuderen en eigen maken, dat kon ik het beste thuis doen. Thuis zou er geen afleiding zijn, dan had mijn brein de rust om alles te begrijpen. Maar met mediteren gaat het veel meer om het voelen en het ervaren. Daarna volgt het begrip. Ik hoefde geen lesstof te stampen, ik hoefde het alleen maar op te zoeken in mezelf.

Al na het eerste meditatie weekend merkte ik dat bij mediteren hele andere krachten werken. Het ging niet om cognitief leren. Thuis in mijn eentje eervoer ik helemaal niet hetzelfde effect als in de groep. In een groep gaat de kracht van een kring aan het werk, dan raak je op elkaar afgestemd. En dat werkt enorm door op de meditaties. 

Ik realiseerde me al snel dat ik mijn denkbeeld over leren en lessen helemaal om zou moeten gooien. Ik begon ook te zien dat we elkaar allemaal nodig hebben. 

Sinds een paar maanden zijn een andere vrouw uit mijn meditatie groep en ik begonnen om samen thuis te mediteren. Zij komt bij mij thuis en we kletsen gezellig en we gaan relaxt op een matje liggen onder een dekentje. Huiswerk maken was nog nooit zo leuk! :-) 
De anderen uit onze groep die niet in de gelegenheid zijn om te komen, kunnen op afstand meedoen. Van te voren spreken we af welke oefening we gaan doen en hoe laat we beginnen. En het klinkt ongeloofwaardig, maar het is echt waar dat een meditatie of healing op afstand ook zijn werk doet. Ik heb dat ervaren toen ik naar een engelenlezing ging (later kreeg ik nog een healing op afstand) en vorige week deed ik mee met de vollemaan healing van healingcentrum Isis. De volle maan van 10 mei was de maan van het ontwaken. Die maan was heel erg krachtig en er waren heel wat thema's (of eigenlijk terugkerende thema's) die speelden. Ik had nog nooit eerder aan zoiets meegedaan, geen idee of ik deze opzet fijn zou vinden, maar het was echt heel geslaagd. Wederom voelde ik de energie van al die anderen die meededen. De meditatie oefening krijgt daardoor veel meer kracht. 

Nu bedacht ik dat er misschien onder mijn lezers wel interesse is om een keer mee te doen met de meditatie die mijn meditatie-vriendin en ik doen. Je kunt op afstand, vanuit je eigen huis, meedoen met de oefening. Als je interesse hebt, mail me dan gerust. Dan stuur ik je de tekst en uitleg voor de oefening en het tijdstip. Tot nu toe doen we het een keer per maand op de maandagochtend.


Poes hield ons de laatste keer gezelschap. Hij had een lekker kuiltje gemaakt op de benen van mijn meditatie-vriendin :-).

Ps: onze pc is weer eens naar de reparateur (zie berichten in jan. vorig jaar) daardoor is de opmaak van mijn blogposts summier, want ik tik dit op de iPad. Geen linkjes naar vorige blogartikelen, geen labels, foto's van de iPad en als ik helemaal pech heb, dan is het lettertype klein. Zucht...