dinsdag 9 mei 2017

Opruimen is als vasten voor je huis

Het klinkt misschien een beetje gek, maar hoe meer ik me bezig hou met het opruimen en het huishouden, hoe meer ik zie hoeveel overeenkomsten er zijn tussen spullen en eten.
Ik schreef laatst al het stuk Het huis als beeld van onszelf. 

Er gingen hier weer allerlei spullen de deur uit. Naar de kringloop en voor de Koningsmarkt op school. Sommige spullen heb ik al wel 100 keer in handen gehad en werd ik gedwongen om nog een keer naar mijn relatie tot die spullen te kijken. Ik weet altijd precies waar iets bij hoort, alleen ligt dat andere deel weer ergens anders. Dus bewaren maar. Maar het zijn die kleine dingen waar ik het meeste last van heb. Die grotere spullen liggen me minder in de weg, maar hoe kom ik voorbij aan dat kleine spul? Ik gooide veel weg. En ik nam me voor om vaker nee te zeggen want alles is afval tenslotte. En ik heb teveel werk van al die gekregen spullen. 
Ook leer ik om nog nauwkeuriger te kijken naar waar de kinderen mee spelen. Heel veel spullen mag ik niet weggooien als ik ze er naar vraag, maar zij kijken er zelf niet meer naar om. Dus gooi ik toch wat ongevraagd weg. Het is echt waar, kinderen hebben niet veel nodig. En het is nodig als ouder om het voor ze te beperken. Het is aan jou als ouder om hierin de regie te voeren, net als met eten. 

Sommige inzichten moet ik blijkbaar vaker beleven om ze me eigen te maken. Zo realiseer ik me (opnieuw) dat het niet goed is om te lang aan spullen vast te houden, aan vergane hobby's bijvoorbeeld. Of oude apparaten die je bewaarde 'voor de zekerheid'. Ooit was het je tot nut, maar is het dat nu nog steeds? Als je het te lang vasthoudt blokkeert het de doorstroming.

Ik zie spullen nu vaker als voeding. Ooit heb ik het tot mij genomen, ik heb me er mee gevoed, maar het moet niet in het darmstelsel van het huis achterblijven. Anders leidt het tot verstopping. Als het verteerd is, bijvoorbeeld kleding die versleten is, uit de mode, te klein of te groot, dan mag het weg. Het heeft zijn nut gehad. 
Net zoals een overmaat aan eten leidt tot afvalstoffen in het lijf, een beperking in je functioneren en een negatieve invloed op je vitaliteit. Zo stroomt de energie ook niet goed in je huis als je teveel spullen hebt.
Te veel eten is hetzelfde als teveel spullen in huis halen. Maar zijn die spullen voedend? 


Andermans rommel

Van nature heb ik best moeite om spullen weg te doen, maar ik merk dat je meestal geen last hebt van je eigen rommel. Wel van de rommel van ezen ander :-D Het zijn die kleine prullaria van de kinderen waar ik nerveus van word (want ik weet altijd precies welke onderdelen erbij horen, maar die liggen verspreid door het huis, dus kan ik niks weggooien) en laat Michel zijn tijdschriften overal slingeren (maar die mag ik vervolgens niet weggooien) en ben ik vaak gefrustreerd geraakt over zijn beleid om verpakkingsdozen van apparatuur te bewaren. 

Ik probeer er wel op te sturen, maar het is niet aan mij om te zeggen dat iemand ergens wel zonder kan. Ik ontdekte dat ieder zijn eigen beweegredenen heeft om spullen te bewaren. Zo voelt Michel zich verantwoordelijk voor de elektronische infrastructuur in huis en neemt hij die taak serieus. Voor hem hoort daar bij dat hij de dozen bewaart zolang de garantie nog loopt. 

Ik moet hem de tijd en de ruimte geven om in eigen tempo afstand van spullen te doen. Ik heb me zo vaak geërgerd aan de dozen die Michel wilde bewaren, maar nu niet meer. Het scheelt wel dat ik ze nu weg mocht gooien ;-).

Het is goed om jezelf af en toe te beperken. Even niets in huis halen, kijk naar wat je nog hebt. Wat heb je niet meer nodig in het leven dat je nu hebt? Wat heb je daarvoor juist wel nodig?

De grootste ommezwaai is dat ik de kindermeegroeibedden te koop heb gezet. Ik was er zo aan gehecht, droomde er van dat er later kleinkinderen in mogen liggen. Maar ik heb nu andere behoeftes. Ze zijn nu niet van nut voor mij. Ik wil graag ruimte op zolder, heb plannen om er healings en massages te geven. En de bedden nemen teveel ruimte in beslag. Dat is ook iets wat je beseft bij het opruimen (en vasten), dat wanneer je je onthoudt en ontdoet van spullen (en eten) je ontdekt waar je eigenlijk behoefte aan hebt. In een tuin vol onkruid kan geen mooi bloembed groeien. Vasten, je onthouden van eten, doet je beseffen waar je eigenlijk 'honger' naar hebt.

Overigens brengt de zolder me regelmatig tot wanhoop! Ik steek er enorm veel uren in, er gaan regelmatig dozen naar de kringloop, maar het lijkt steeds niet ruimer te worden. Meestal is de chaos zelfs groter. Heel frustrerend. Daar zal ook nog wel een verborgen boodschap in liggen.

In Happinez nr 1 van dit jaar staat een toepasselijk stuk over vasten. 
'Het diepste plezier van carnaval is namelijk niet dat je je volledig leegfeest, maar dat je dit doet in het besef dat het daarna werkelijk veertig dagen afzien is: al die overdaad laat je volgen door bewuste beperking, uitbundigheid door inkeer.' 

'Door tot Pasen vlees, alcohol en tussendoortjes te laten staan of je telefoon in de la te laten liggen, raak je ervan doordrongen dat dergelijke zaken niet voor iedereen vanzelfsprekend zijn.'







12 opmerkingen :

  1. Ps: sorry voor het kleine lettertype, ik zit van nood op de iPad te werken.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi, Ja wilde je al waarschuwen voor de kleine lettertjes.Dan maar de bril op.
      Gr Jose

      Verwijderen
    2. Ik denk dat ik het vandaag op het werk wel aan kan passen. Hoera voor een kantoorbaan :-) !

      Verwijderen
    3. Die kleine letters zijn omdat de iMac ter reparatie in de originele doos terug kan naar de winkel. Is die toch iets beter beschermd.

      Verwijderen
    4. Haha, geweldig dit ;) Mannen en garantie, het is in ieder huis hetzelfde!

      Verwijderen
    5. Haha Michel, hiermee heb je toch noodzaak voor jouw aandeel van alle spullen in huis bewezen :-)

      Verwijderen
  2. wat herkenbaar ik ga straks de zolder op :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik hoop dat je er een voldaan gevoel aan over hebt gehouden!

      Verwijderen
  3. Mooi!!! Ik had die relatie tussen eten en opruimen nog niet bekeken maar inderdaad...het is zo! Ook ik ben weer door het huis gegaan en zakken weggebracht.
    Emotionele lijm aan spullen...dat speelt bij mij nog weleens op. Zo lief dat ik dit kreeg van haar...maar...t staat mij wel in de weg...in mijn weg ;) Als je het inderdaad net als eten ziet dan kun je de waardering blijven voelen maar het vaasje kan dan een ander plezier gaan geven. Want dat helpt mij ook vaak...als ik bv een mooie vaas heb maar waar ik echt niks meer mee doe...dan visualiseer ik iemand in een kringloopwinkel die helemaal blij is dat ze deze vaas ziet en voor een klein bedrag kan kopen. Een veel mooiere gedachte dan de vaas die bij mij achter in de kast staat!
    Van de rommel van je man...dat herken ik ook ;) Hahaha...die dozen!! Zo leuk. Mijn man zei laatst (hij is een enorme bewaarder) zoals jij graag lege kasten hebt...zo vind ik het heerlijk om van die vage stapeltjes te hebben in mijn kast waarvan ik niet meer precies weet wat daar nou ligt. Eehhh...ok??? zei ik...dus hij heeft nu zijn eigen kasten met veel vage stapeltjes en de huishoudkasten dus de gemeenschappelijke vallen onder mijn regie...gelukkig!! ;) Mooi blogje Anita. Lieve groet Petra

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Emotionele lijm....dat is een mooie term. Ik herken het, dan zit ik vast aan gekregen spullen die ik zelf niet zou hebben gekozen, maar voor mijn eigen mooie spullen is geen plek meer!
      Wat leuk van je man dat hij geniet van stapels. En dat ook hardop kan zeggen. Goed geregeld bij jullie.

      Verwijderen
  4. Heel herkenbaar...Ook hier kom ik maar moeizaam van al die kleine prullaria af! En ik geloof dat bijna iedere man de lege verpakkingsdoos bewaard...Hier gebeurt dat namelijk ook.

    BeantwoordenVerwijderen

Wat fijn dat je meeleest. Reacties zijn welkom!